Hoe Gianny met zijn opa’s niet in Eemshaven belandt

2 januari 2020

 Is het nog nodig dat ik mij aan jullie voorstel? Jullie hebben mij immers al zo vaak langs zien komen. Nou oké dan voor de nieuwe volgers; ik ben Gianny en heb twee lieve opa’s.

De oudste van de twee is Opa van de Bootjes, ook wel Opa Herman genoemd, en de andere is Opa IJsbeer, ook al met een H – de H van Henk of Hendrik. Twee Opa’s H dus. En ze zijn allebei een beetje gek, een beetje gek op mij als hun oudste kleinkind.

Met Opa IJsbeer maak ik ieder jaar wel een paar treinreisjes en Opa Herman gaat sinds 2018 een keer per jaar met ons mee. Dat is zo tof joh, met twee opa’s op pad. Met die IJsbeer probeer ik langs de uiteinden van het Nederlandse spoorwegnet te rijden. We zijn al op heel wat stations geweest en hebben zelfs al eens een grens overschreden. Zo zijn we in 2016 al bij Roodeschool geweest. En toen heb ik al geschreven dat die lijn voor passagiers in 2017 wordt doorgetrokken naar de Eemshaven. Nou vandaag gaan we daar maar eens kijken.

Opa Herman haalt mij thuis op en in het centrum van Stad staat Opa IJsbeer al op ons te wachten. Omdat we met onze kaartjes vanaf negen uur voordeliger mogen reizen, moeten we heel even wachten en dan… pakken we de Intercity naar Zwolle, stappen daar over op de sneltrein naar Groningen en nemen hier de regionale trein van Arriva naar Eemshaven.

Terwijl die twee oude mannen met elkaar praten vermaak ik mij wel alleen, met mijn gsm. Gelukkig staan daar allerlei spelletjes op, kan ik naar YouTube kijken en zelfs Netflix zodat ik mij niet verveel. Kijk ik ben natuurlijk niet meer dat jongetje van acht of negen jaar dat overal nieuwsgierig naar is.

Nee, ik ben al twaalf en word volgende maand zelfs dertien dus… Inderdaad stap ik niet meer op ieder station uit om een foto te maken van het perron en het bord waar we zijn. Die tijd ligt echt achter mij. Ik gedraag me gewoon zoals iedere jongenspuber van twaalf en weet heus wel wat ik wil.

Wat ik niet wil? Nou Opa IJsbeer wil niet in een keer doorrijden, maar vindt het nodig om in Sauwerd uit te stappen om zijn benen te strekken. Sauwerd, wie wil daar nu wonen. Hij wil daar een kop koffie gaan drinken. Maar volgens de app van Opa Herman is er helemaal geen café of restaurant te vinden in Sauwerd.

Wel mooie huizen, sommige met een prachtige grote tuin. En een aantal rijtjes woningen. En vergis je niet, in dit dorpje van iets meer dan duizend inwoners is Ranomi Kromowidjojo geboren, een heel beroemde zwemster. Er is zelfs een plantsoen naar haar genoemd.

Maar goed we blijven niet al te lang in Sauwerd en rijden door het mistige landschap weer verder naar het oosten, waar ergens Roodeschool en de Eemshaven moeten liggen. Opa Herman heeft ondertussen toch wel dorst gekregen en heeft uitgezocht op zijn telefoon, ik ben echt niet de enige in de trein die zijn telefoon gebruikt, dat er in Uithuizen wel iets is.

En daarom stappen we een paar stations verder alweer uit en wandelen we door Oethoezen, zoals de Groningers zeggen. Dit ligt aan het Boterdiep en heeft hele mooie rode huizen. Volgens Opa Herman komt dat omdat de mensen hier heel sociaal zijn, dat er in Groningen veel communisten wonen en die worden altijd als rood afgeschilderd. Daarom zijn er veel huizen met rode bakstenen gebouwd. Ik denk dat hij het verzint.

Hier in dit dorp is de cabaretier Seth Gaaikema geboren. Die heeft nog musicals geschreven en vertaald, schreef ook voor een andere cabaretier: Wim Kan. En was heel goed met zijn woordgrapjes. Dat probeer ik ook wel en leer ik weer van mijn opa’s, die dat soms ook proberen. Maar ik ben daar veel beter in dan zij.

Maar genoeg, we hebben nog steeds niets gedronken en daar komt verandering in bij De Blink, dat is de naam van zowel een lunchroom als een brug over het Boterdiep, waaraan wordt gewerkt als wij er zijn. Bij die lunchroom eten we ook wat, omdat ik toch wel trek heb gekregen van al dat geklets van die oude mannen.

Maar ondertussen ben ik nog steeds niet in Eemshaven. En daar kom ik vandaag ook niet meer, want wat blijkt: niet alle treinen rijden door. De meeste gaan niet verder dan Roodeschool.

Heb ik verdorie in twee treinen gezeten die wel doorgaan naar Eemshaven en dan moet ik eruit van de opa’s. Voor Opa Herman ben ik bereid om nog wel even naar Roodeschool door te rijden, hoewel daar echt helemaal niets te zien valt. Dat is nog stiller dan Sauwerd.

Met dezelfde trein rijden we weer terug naar Groningen. De trein die is vernoemd naar een beroemde Groninger, iemand die op zondag een radioprogramma had en van wie de zin: al wat leeft en bloeit en ons altijd weer boeit, door opa’s en oma’s heel bekend voor komt.

Opa IJsbeer maakt zich ondertussen zorgen. Zorgen om mij en mijn leeftijdgenoten. En Opa Herman steunt hem daarbij. Zij hebben al heel vaak gelezen dat jongetjes van mijn leeftijd betrokken zijn bij vandalisme, bij overvallen, steekpartijen. Nou ik pas wel op hoor, heb vrienden die ik blindelings vertrouw. Hoewel aan eentje begin ik toch wel te twijfelen, ken ik die nu echt wel zo goed. Nee namen noem ik niet. Oeps… wat zeg ik nu weer; OPA’s houd daarmee op.

Zo dat serieuze hebben we ook weer gehad. Tijd om Groningen te verkennen. En lekker gek te doen met en bij het beroemde Peerd van Ome Loeks.

Opa Herman wil de Martini-toren nu ook wel eens zien en daarom lopen naar het centrum en komen langs de Grote Synagoge van Groningen. Als we binnen zijn denkt een mevrouw denkt dat ik met mijn vader en mijn opa op pad. Dat Opa Herman mijn vader is en dat Opa IJsbeer weer zijn vader is. Nou ja, ik denk dat die ogen van die mevrouw niet zo heel goed meer zijn, want zeg nu zelf…

Een synagoge is een kerk voor joden. Daar zijn er niet zo veel meer van in Groningen, komt door de Tweede Wereldoorlog, toen zijn er veel vermoord. De synagoge is open en we mogen een kijkje binnen nemen, onder andere bij het rituele bad, de Mikwe. Dat is niet meer in gebruik maar in het verleden dompelden mensen zich hier helemaal onder. Ook werd nieuw servies hier eerst gereinigd voor het werd gebruikt: touwelen heet dat.

Boven worden nog enkele gebruiken uitgelegd. Zo kennen de joden het Pesach, wat iets anders is dan het christelijke Pasen. Maar ook Poerim, een vrolijk voorjaarsfeest waar mensen zich op verkleden.

Verder wordt er uitgelegd dat melk- en vleeskost gescheiden moeten blijven. Ze hebben daar zelfs twee verschillende serviezen voor.

Ik kan nog wel meer over vertellen, maar Oma Tineke kan dat veel beter en daarom doe ik het maar niet en besluit om de opa’s mee naar buiten te trekken, want voor je het weet is het donker en kunnen we de Martini-toren alleen nog maar in het donker zien.

Onder de toren is een schaatsbaan, waar een aantal meisjes op kunstschaatsen laten zien wat zij hebben geleerd. Wel leuk, maar het is veel leuker om zelf te schaatsen of te skiën. Dat heb ik ruim een week geleden nog gedaan in Dubai.

Omdat ik dorst heb en nog ergens wat wil drinken blijven we hier niet te lang staan. Bovendien is het vochtig buiten. Groningen is een echte studentenstad en dat zie je ook wel op straat en aan de cafés. Wij duiken Wadapartja in, waar je ook iets kunt eten en waar je zelfs een tafeltje moet en kunt reserveren om maar plek te hebben. Opa IJsbeer bestelt hier voor zichzelf een Smoothie, Opa Herman neemt een Zeezuiper ik geniet van een cola. En er komt een borrelplankje op tafel, met nootjes, dips, kaas en worst en brood uiteraard.

Omdat er ook echt gegeten wordt tijdens ons uitje gaan we weer naar de trein. Ik stel voor omdat eten maar in Almere te doen. Want we zijn ook nog wel even onderweg vanuit Groningen.

Heel toevallig zitten we in dezelfde trein als op de heenweg, zelfs in dezelfde coupé waar we heerlijk ontspannen naar ‘onze’ stad snellen en onderweg alleen in Assen, Zwolle en Lelystad stoppen.

Het is al half acht geweest als we Yamas binnen stappen. En het zal niet, daar zijn dus weer mensen die Opa IJsbeer kent en waar hij eerst een praatje mee moet maken voor we kunnen bestellen. Dat laat ik maar aan hem over, hoewel… er moet wel saganaki op tafel komen. Opa zoekt op de kaart allemaal kleine hapjes uit en zo stelt hij zijn eigen mezes samen.

Opa Herman lust alles dus die maakt het niet uit. De dolmadakia probeer ik wel, maar die smaakt mij toch niet echt. Misschien over een jaar. Maar er zit genoeg lekkers tussen, zoals de keftedakia.

De ober is ook heel vriendelijk en we sluiten af met een ijsje voor mij en koffie voor de opa’s. Bij de bushalte bij het Raadhuisplein nemen we afscheid. Afscheid ook van een leuke dag. Opa IJsbeer gaat naar Buiten. Zelf rijd ik met Opa Herman naar Haven. Opa’s het is een mooie dag geworden. Volgend jaar weer met zijn drietjes?

Opa IJsbeer

Prestige en de sterkste wint niet altijd

29 december 2019

 De Wintercup in Almere is voor mij onlosmakelijk verbonden aan Gerard Baljet, jarenlang de voorzitter van de voetbalvereniging AS’80 en jarenlang een van de steunpilaren van dit voetbaltoernooi voor de Almeerse voetbalclubs. Een toernooi uitgesmeerd over enkele dagen ergens tussen Kerst en de jaarwisseling in. Een evenement om te overwinteren, maar wel in de zaal. Een toernooi van strijd en prestige.

Een frequent bezoeker ben ik nooit geweest van dit toernooi. Ook niet als verslaggever voor het Dagblad van Almere. In die periode aan het eind van het jaar, heb ik altijd gas teruggenomen en heb de verslaggeving ieder jaar weer aan een medewerker overgelaten, iemand die door de organisatie ook vaak als sportverslaggever van het jaar is geëerd. Sjaak Remkes, bij deze, ik proost op je.

Na enkele jaren van afwezigheid is de Wintercup door een nieuwe groep mensen weer in ere hersteld en het is dit jaar alweer aan de zesde editie van deze organisatie toe. Vandaag heb ik een bezoekje gebracht aan Sporthal Waterwijk, waar mijn kleinzoon samen met zijn teamgenoten van FC Almere de eer in de leeftijdsgroep onder 13 jaar moet hoog houden. En dat ondanks dat hij een etmaal eerder nog onder de zon in Dubai te vinden is.

De openingswedstrijd is door Waterwijk gewonnen van AS’80: 0-2. Daarna is het de beurt aan het team van Benjamin van ’t Veer, die voor deze gelegenheid vervangen wordt door Rody Schouten. Rody ziet zijn ploeg uitstekend beginnen tegen Sporting Almere en vooral Rayan is een plaag voor Sporting. Met drie treffers geeft hij een waarschuwing af en vooral de tweede, een bekeken stiffie, is van grote klasse. Xavje bepaalt uiteindelijk de eindstand op 4-0.

Het is jammer dat Forza Almere geen team kan afvaardigen, waardoor het lang duurt voor de jongens uit Haven weer aan de beurt zijn. Mede daardoor hebben zij moeite om op gang te komen tegen Buitenboys, dat zelfs volledig terecht op voorsprong komt. Dylan voorkomt met enkele reddingen dat het team uit Buiten niet kan uitlopen en als Rayan alle schroom van zich af gooit en opnieuw driemaal schoort is de buit binnen. Een groene kaart voor Gianny, die even op de ezelsbank wordt gezet, verandert daar ook niets meer aan: 3-1.

Niet veel later volgt de sleutelwedstrijd, het duel met Waterwijk. Almere speelt uitstekend en neemt door Rayen de leiding. Maar het zit de ploeg van Rody niet mee.

Eigenlijk zit alles tegen en tegen de verhouding in komt Waterwijk op voorsprong door te profiteren van twee slippertjes. De 3-1 lijkt de beslissing, maar Almere geeft niet op, blijft beter en Jair brengt de spanning terug. Met alle geluk van de wereld blijft Waterwijk op de been, ook omdat Rayan deze wedstrijd niet weet te scoren en na de keeper uitgespeeld te hebben in de slotfase slechts de paal raakt.

Waterwijk blijft hierna zijn wedstrijden winnen zodat er voor Almere niets meer inzit dan de tweede plaats, maar dan moet er in de slotwedstrijd wel minimaal gelijk worden gespeeld tegen AS’80. En weer zit het niet mee, althans aanvankelijk. Zo staat de arbiter in de weg, ziet aansluitend een overtreding door de vingers en voor Dylan is er geen houden meer aan. Kleinzoon Gianny ontploft bijna bij zoveel onrecht, zit er doorheen en wordt terecht gewisseld. AS’80 ruikt bloed, maar Dylan houdt zijn team met enkele prachtige reddingen op de been. Laatste man Soufyan maakt de gelijkmaker en als net voor de zoemer Rayan zijn zevende doelpunt van dit toernooi maakt is de ontlading groot. Aanvoerder Dion mag vergezeld door de spelers de beker ophalen voor de tweede plaats.

De Wintercup 2019 zit er nog niet op. Maar voor deze leeftijdsklasse wel en voor mij ook. Voetbal het gaat vaak om details. En dat was ook vanmiddag weer het geval. En de arbitrage, ja zonder scheidsrechters gaat het niet. Laten we dat met zijn allen niet vergeten. En ook zij zijn mensen en laten heel wat steekjes vallen, net als spelers.

Opa IJsbeer

PS De laatste twee foto's komen van de Facebookpagina van de organisatie.

Het mysterie van de verdwenen zebra

 Een jaar geleden heb ik jullie kennis laten maken met de boerderij van JeZus. In dat ene jaar is er weinig en toch ook weer veel veranderd. Opnieuw zijn er twee kribben met kinderen; een jongen en een meisje. Een tweeling. De namen van de tweeling zijn simpel Je en Zus. Je is de afkorting van Jerome en Zus komt van Suzanne.

Ook vandaag is het druk bij de boerderij. Er is veel aanloop omdat mensen nu eenmaal nieuwsgierig van aard zijn. Maar er zijn ook bezoekers die graag ergens bij willen horen en daarom met een kameel een lange weg hebben afgelegd om de vader en de moeder te feliciteren.

Zelfs de stoomtrein is ingezet door reizigers. Om het wonder van deze twee mooie kinderen te kunnen aanschouwen.

Buiten is het guur, binnen ligt het stro zoals het jarenlang is gebruikt om te voorkomen dat de koude vanaf de grond omhoog trekt. Ossen en een ezel, schapen en de herders met hun staf allemaal zijn ze naar de boerderij gekomen. De boerderij van JeZus.

De kikker kwaakt er vrolijk op los. De aap heeft zo zijn eigen rol en weet dat een portie gekkigheid de mensen vrolijk maakt. Vanaf het dak roert hij zich en zingt: ‘De herdertjes lagen bij nachte, zij lagen bij nacht in het veld, daar hoorden zij engelen zingen: Ajax! Ajax! Ajax!’

Niet zo heel vreemd overigens, want Jozef heeft de bevalling van Maria bijna niet gehaald omdat zijn favoriete club in de donkere dagen van december nog een laatste wedstrijd heeft gespeeld en zonder zijn aanwezigheid…

Gelukkig hebben de engelen ingegrepen en de weeën uitgesteld tot ook Jozef terug is in de boerderij. En hij Maria heeft kunnen ondersteunen.

En nu alles achter de rug is huilt de wolf naast de boerderij. Niet omdat er voor hem geen eten is. Want voedsel is er genoeg. Hoewel het vrede op aarde hier niet synoniem is aan vreten op aarde. Nee, de wolf heeft de oversteek gemaakt vanuit de Veluwe om zijn bijdrage te leveren aan de feestvreugde en gooit zijn kop in de nek en huilt er op los.

Toch is de boerderij dit jaar niet compleet. De zebra is verdwenen. De vraag is nu: is zijn rol definitief uitgespeeld of is de zebra tijdelijk ondergedoken om even bij te komen van alle onverwachte gebeurtenissen van dit jaar en staat hij er volgend jaar gewoon weer bij.

Opa IJsbeer

De schatjes

Zaterdag 21 december 2019

 Mijn droom komt uit, nou ja droom… een nachtmerrie is het, zo een van dit kan alleen mij overkomen. Is mij overkomen; gisteren. En nog begint mijn hele lijf te trillen, lig ik in bed te shaken.

Het is dinsdagmorgen half acht, mijn uitslaapdag en ik droom net over liefde als ik door het doordringende geluid van de deurbel word gewekt. Snel schiet ik mijn ochtendjas aan. Voor de deur staat Nel, mijn chaotische buurvrouw.

‘Sorry maar uh… nou ja de leraren staken weer eens en daarom uh… en ik moet naar mijn werk dus dacht ik… Janus wil wel op mijn kinderen passen, want die is toch vrij vandaag. Daarom…’, ze geeft de kinderen een zetje, draait zich om en loopt weg. ‘O ja, ik kom ze om ongeveer vier uur weer halen’, zegt ze als ze al in haar auto zit.

Merel en Lion heten de twee duiveltjes van Nel, een alleenstaande moeder. Vader Chris is er na de geboorte van de tweeling meteen vandoor gegaan. En met wat ik allemaal al heb meegemaakt met die kinderen, acht zijn ze nu, kan ik hem geen ongelijk geven. Het etiket ettertjes is op hun voorhoofd geplakt, je kunt ze geen tel alleen laten. En toch moet dat gebeuren, want ik ben nog niet aangekleed.

Snel schiet ik een oud trainingspak aan, maar als ik beneden ben ligt er al een lege zak chips op de grond en is Benny, mijn goedzak van een retriever, met zijn staart vastgebonden aan een tafelpoot. Vragen of die twee de hond samen willen uitlaten is er nu niet meer bij. Dat zal ik met hen moeten doen, want alleen thuislaten. Pffff.

Tijdens het blokje om doen ze gelukkig poeslief, gedragen zij zich als lieve buurkinderen, maar eenmaal binnen in mijn altijd keurig opgeruimde huisje is het meteen raak. Terwijl ik Bennie zijn eten geef pakt Lion de krant uit de brievenbus en scheurt Het Dagelijkse Nieuws in kleine snippers. Voor Merel het sein om het op een schreeuwen te zetten, want zij wil de pagina met strips lezen. Ik heb nog wel een paar klassieke stripboeken, maar die vertrouw ik dit tweetal toch echt niet toe.

Snel begin ik de snippers op te ruimen en om half tien ziet alles er weer redelijk uit. Angstvallig kijk ik op de klok. De dag duurt nog zo lang. Wat moet ik met dit duo. Een glaasje limonade? Ja en dan alles over de grond zeker. En ze mee naar buiten nemen? Het regent inmiddels pijpenstelen en Nel heeft hun geen regenjasje meegegeven.

In de keuken geef ik ze beiden toch maar iets te drinken en een Snelle Jelle. Dat drinken gaat gelukkig niet over de vloer, maar de ontbijtkoek wordt verkruimeld boven de tegelvloer. Ik zet ze aan de keukentafel en pak papier en wat kleurpotloden. ‘Maak maar een mooie tekening voor jullie moeder’, zeg ik. Daar zijn ze een half uurtje mee zoet, maar daarna hoor ik het gekras en hoor punten afbreken. Merel hanteert de puntenslijper en het slijpsel… inderdaad op de vloer.

‘Ik wil het rood nou ook wel eens een keer; schreeuwt Merel tegen haar broer als alle punten weer scherp zijn. ‘Nou dan delen we die toch’, antwoordt Lion en breekt het rode kleurpotlood doormidden.

Enfin, er komen tekeningen en zo gaat de ochtend voorbij. Tussen de buien door laten we Bennie nog een keer uit. Een beker melk gaat tijdens het middageten om over tafel. De knakworstjes worden naar de hond gegooid, die al kwispelend daarvoor bedankt en zijn angst alweer te boven is.

Om twee uur parkeer ik de kinderen op de bank en zet de televisie aan. Zelf kijk ik zelden en ik heb nog zo’n ouderwets klein ding op een kast staan. Heel wat anders dan dat bakbeest van Nel dat bijna een halve muur beslaat. Van kinderprogramma’s heb ik geen benul. Maar Lion en Merel weten wel raad met de afstandsbediening en zappen langs de diverse zenders. En uiteraard levert dat weer ruzie op, want de een wil hierna naar kijken en de ander vindt dat ‘saai’ en ‘niet cool’.

De tijd kruipt en om tien over vier komt eindelijk Nel om mij te verlossen van haar schatjes. Vertederd kijkt zij naar haar kinderen, die haar meteen hun tekening laten zien. ‘Zijn ze wel lief geweest, vast wel’, vraagt mijn buurvrouw nog. Wat moet ik? Moet ik haar echt vertellen dat ze mij zoiets niet nogmaals moet flikken want dat haar kroost een onhandelbaar stelletje is! Ik slik het maar in en ben blij dat ze snel vertrekt. Met een diepe zucht doe ik de deur achter hen dicht.



Opa IJsbeer

Voor de december uitdaging 2019 van Schrijvelarij op Facebook.

Opdracht: De buurvrouw staat om half 8 ’s morgens voor de deur met de mededeling dat er een staking is op school, dat zij naar haar werk moet en of jij dus op de kinderen kunt passen die dag. Voordat je nee kunt zeggen, heeft ze de kinderen al bij je naar binnen geduwd en stapt in haar auto. Door het open raampje laat ze nog snel weten dat ze ze rond vier uur weer op zal halen en heel erg bedankt voor je hulp.

En daar sta je dan.

Wat ga je doen, hoe vul je deze dag in. Vertel dat in een verhaal van ongeveer 800 woorden.

Hoe Opa IJsbeer de schorre Sint Nikolaas assisteert

Woensdag 4 december 2019

 Vandaag komt Sint Nikolaas een bezoekje brengen aan Opa IJsbeer. De Sint heeft het ook dit jaar weer heel druk en wil zijn eigen verjaardag, op vrijdag 6 december, nu een keer in alle rust samen met zijn Pieten vieren. Daarom is hij al op woensdag begonnen met het bezoeken van kinderen. Eigenlijk heeft hij dat al gedaan vanaf de dag dat hij weer voet op vaste bodem in Nederland heeft gezet. Maar met zo’n opmerking maakt hij het wel weer heel erg ingewikkeld voor alle kinderen die nog niets in hun schoen hebben gekregen.

Opa IJsbeer heeft zelf twee kinderen en heeft ook zijn schoen gezet. En denk maar niet dat de Pieten daar iets in hebben gestopt. Nog geen knikker. Maar goed zo erg is dat ook niet want hij vindt het veel leuker om zijn kleinkinderen te verwennen en door hen alles te gunnen doet hij een stapje opzij, maakt het bovendien mogelijk voor de Goedheiligman om wat extra bezoekjes te regelen door al op woensdag een afspraak te maken.

Samen met Oma Tineke heeft hij zijn huis daarom voor de vier kleinkinderen beschikbaar gesteld zodat de Sint in een klap vier kleinkinderen en twee kinderen kan bezoeken. En omdat Opa IJsbeer de Pieten niet te veel wil laten sjouwen heeft hij zijn schuur ter beschikking gesteld zodat daar voor de komst alle cadeautjes voor de kinderen een plekje krijgen. Ja inderdaad daar is de zak van Sinterklaas heel geschikt voor.

De Sint heeft beloofd dat hij om ongeveer zeven uur ’s avonds langs zal komen. Oma Tineke heeft daarom voor alle grote mensen en kinderen soep gemaakt en heeft allerlei lekkere hapjes verzorgd zodat iedereen een volle maag heeft als de kindervriend arriveert.

Daeley, de jongste van het spul, kan bijna niet wachten en ziet hoe de maan door de bomen schijnt. En daar hoort een liedje bij. Alleen Opa IJsbeer is niet tekstvast dus dat liedje van Opa IJsbeer gaan we hier niet herhalen. En laat hem ook maar niet zingen, want dan wordt die IJsbeer al snel een Brombeer. Als iedereen voldoende heeft gegeten, het Sinterklaas journaal op televisie is afgelopen, prinses Fayèn in een prachtig kinderboek heeft gelezen, zitten de kinderen rustig op een rijtje te wachten. En niet zoals vroeger vol ongeduld. Nee hoor, daarvoor zijn nou de iPads uitgevonden.

De grote mensen zitten ondertussen op hete kolen. Zo heet dat. Want het is al zeven uur geweest en de Sint is er nog steeds niet. Hoe moet dat nou, vraagt Opa IJsbeer zich af. Die kleintjes moeten straks toch een keer naar bed. En dan eindelijk, eindelijk klinkt er gestommel en staan er toch nog drie Pieten en Sinterklaas in huis.

‘We zijn een beetje laat’, zegt Sinterklaas. ‘Ik weet dat we bij Opa IJsbeer moeten zijn, maar mijn schimmel heeft het niet helemaal goed begrepen en is naar het IJsberenpad gegaan. En daar kennen ze geen Opa IJsbeer dus hebben wij heel lang moeten zoeken. En ik heb ook nog heel lang geroepen, maar ja opa is een beetje doof en heeft me niet gehoord. En nu ben ik zelf een beetje schor.’

‘Gelukkig heb ik een hele slimme Piet en die heeft in het Dikke Boek opgezocht waar Opa IJsbeer en Oma Tineke wonen. Hè, hè en nu zijn we er. Maar omdat mijn stem bijna weg is kan ik niet uit het grote boek voorlezen.’

Nou dat wil Opa IJsbeer wel doen, maar Piet vindt dat geen goed plan. Hij heeft niet voor niets het Grote Boek van de Sint gekregen. Een voor een moeten de kinderen bij Sinterklaas komen. Daeley mag beginnen, als jongste. Ja en dan begint Piet voor te lezen. En dat duurt en dat duurt. Sinterklaas stoot Piet al een keer aan dat hij moet opschieten.

De rollen zijn vandaag duidelijk omgedraaid, want meestal zegt Piet er iets van als de Sint aan het teuten is. De jongste Piet komt ondertussen bijna niet meer bij van het lachen.

En als dan Yari nog eens heel stil blijkt te kunnen zitten, terwijl anderen altijd zeggen dat hij dat niet kan dan ligt iedereen in een deuk. Want wie kan er niet stil zitten? Nou, nee niet Opa IJsbeer maar Sinterklaas die zit maar heen en weer te schommelen en te wiebelen en bijna valt Yari van zijn schoot. Gelukkig heeft Yari bij judo geleerd om te vallen en als je tegen muren op leert rennen dan moet je wel over een goed evenwicht beschikken.

De volgende is de prinses. Ook voor haar heeft Sinterklaas alle tijd maar hij schrikt wel als hij van Piet hoort dat Fayèn op boksen zit. Nee Opa, niet op boksen maar op kickboksen. En dan boks je niet alleen maar je kickt ook nog, uh schopt ook nog. Sinterklaas kan in de huidige tijd best een extra beveiliger gebruiken en vraagt of Fayèn hem voortaan wil helpen beschermen. Daar zal ze nog een jaartje over nadenken belooft zij.

Voor Gianny heeft de Sint wat minder tijd. Maar ja die is al zo vaak bij hem geweest en heeft al zo vaak te horen gekregen dat het een lieve jongen is die soms ook ondeugende streken uithaalt en voetbalt en…

‘O ja, de cadeautjes. Helemaal vergeten. Dat doet Opa IJsbeer maar als wij straks weg zijn, want wij moeten eigenlijk nog naar een ander kindje toe. Daar horen wij om half acht te zijn en als ik zo naar de klok kijk halen wij dat ook niet meer.’

De kleinkinderen vinden het niet erg en doen Sinterklaas zingend uitgeleide. En daarna mag Opa IJsbeer de cadeautjes uitdelen. Maar omdat hij toch zeker Sinterklaas niet is wil hij eerst zijn eigen kinderen op schoot hebben. Want voor Naomi en Raema heeft hij ook iets, een bundeltje met gedichten, onder andere over heksen.

De kleintjes hebben lang genoeg gewacht. Maar wat blijkt? Opa IJsbeer heeft wat moeite met lezen, leest de naam van Oma Tineke voor en de volgende keer wil hij iets aan Opa Cees geven of aan Oma Henny, maar gelukkig kunnen Fayèn en Yari wel lezen en die sturen hem wel bij zodat de pakjes toch nog bij de juiste personen terechtkomen.

Alleen dat ene pakje heeft hij stiekem achter de stoel verstopt. En wie heeft dat gezien? Uiteraard Fayèn die hem helpt, terwijl Yari zich trouw op het verzamelen van pakpapier stort en dat in de lege jutezak propt. Als dank daarvoor is het laatste presentje voor hem.

En als dan eindelijk, eindelijk ook dat is uitgepakt en iedereen naar zijn eigen huis gaat is Sinterklaas nog steeds aan het werk. Samen met zijn vriendjes de Pieten.

Opa IJsbeer