Er was eens

Er was eens…Wie heeft deze woorden nog nooit gehoord. Wie heeft deze woorden nog nooit gelezen. Terwijl ik mij samen met de wijze uil tussen de bomen van het duistere bos schuilhoud luister ik naar de woorden van de oude verhalenverteller. Hij weet zich omringd door een schare volgelingen die zijn woorden opzuigt. Zinnen die hij ter plekke verzint net zoals sommige termen, andere worden nieuw leven ingeblazen zoals het ezelsbankje waarop kleine criminelen hun straf dienen uit te zitten.

Vandaag gaat het over een ver land, Ballonië, een land met hoge bergen en diepe dalen waar mensen hun ziel en zaligheid aan hebben verpand. De verhalenverteller laat meerdere ballonnetjes op. De aandachtige toeschouwer begint meteen wild om zich heen te prikken omdat dit niet het beloofde paradijs is. Weer laat de almachtige reisorganisator hem in de steek. Toch staat hij er niet alleen voor.

Haar focus is echter vooral gericht op de camera. De verhalenverteller wil snel verder. Hij is wars van reclamemaken en bovendien is hij bang voor een ander geluid. #metoo is evenwel bijna geheel naar de achtergrond verdreven door een gemeenschap die het vooral heeft over grensoverschrijdend gedrag waarbij de machtsverhoudingen op de werkvloer, binnen het verenigingsleven en in de politieke wereld op de tocht worden gezet.

Gelukkig zijn er nog mensen waaks en anderen gedienstig. Niet iedereen gedraagt zich immers als een hond. Oeps... wat zegt de verhalenverteller nu weer. Gaat hij hiermee een grens over, overschrijdt hij een lijn die niet wordt getolereerd? Het zal hem een worst zijn. In wezen geeft hij de richting aan en is hij de baas over… Indien hij de hoeder wil beschermen dan is dat immers zijn volste recht.

Ondertussen hebben de omgeving en zij een volledige gedaanteverwisseling ondergaan. Het is de macht van de Maan die hier spreekt. Nadenkend heeft zij de weegschaal afgelegd alsmede de blinddoek. De lust van recht spreken van wat krom is, is haar vergaan. Hij keert terug naar het begin en weet zich omringd door elfjes en naast zich het luisterende oor van wie verwacht wordt het juiste oordeel te vellen. Haar maagdelijke witte kleed bedekt de voeten.

De verhalenverteller recht de rug. Voor de laatste keer, langzaam rollen de klanken weg. Zinnen hopen zich op en vinden hun weg naar het krullende papier. Ook dit boek kan dicht.

Opa IJsbeer

Geschreven voor de maanduitdaging mei 2024 van Schrijvelarij bij diverse illustraties.

De ware ik

Februari 2024, uitdaging Schrijvelarij. Eindelijk is het zo ver. De hel is bevroren, sint-juttemis is gekomen en Pasen en Pinksteren delen hun dagen. Wat gebeurt er? Waar heb je zo lang op zitten wachten? Wie is degene die je gaat ontmoeten terwijl je zeker wist dat dat nooit zou gaan gebeuren en die je eigenlijk ook nooit meer tegen wil komen. Schrijf over de aanleiding, de gebeurtenis, het moment en de eventuele gevolgen in ongeveer 500 woorden.

 

Donderdag 22 februari 2024

Al jaren mijd ik iedere spiegel. Iedere plek waar een plas op de straat kan ontstaan heb ik opgeslagen in mijn hersenpan en bij regenachtig weer loop ik liever een kilometer om dan erlangs te gaan, zodat ik mezelf maar niet tegenkom in een reflectie. Alles is terug te voeren op die ene dag, tot dat ene moment, dat moment waarop zij mij de ring om de vinger zou schuiven en terugdeinsde omdat zij iets zag dat niemand eerder had gezien. Zelfs ik niet.

Sindsdien schuifel ik langzaam door het leven, kom niet meer in winkelstraten, zoek altijd blinde muren en vermijd iedere drukte. Boodschappen worden voor mij in een apart afgesloten ruimte geplaatst, betalen doe ik altijd vooraf.

Het donkere bos heeft mij omarmd en dieren zijn mijn vrienden. Mensen geven mij slechts lik op stuk. Variëren soms met een veeg, terwijl zij hun vingers daarbij aflikken. En niemand vraagt zich af; wat doet dat met hem? Sommigen zijn wel op zoek naar mij, maar vooral om zichzelf beter te voelen en nimmer proberen zij mijn ware aard te vinden. Nee, dit is geen fabeltje, het is de waarheid die ik door schade en schande heb ontdekt.

Steeds verder trek ik mij daarom terug. Maar nog is het niet genoeg. De bladeren van de bomen fluisteren: ‘Ze zijn weer op zoek, op zoek naar jou. Verstop je gauw, want anders…’ En daar stokt het gefluister. Ook de bomen weten het waarom niet. Niemand weet het. Helemaal niemand. Alleen zij, maar is zij iemand? Iemand die… ja iemand die ooit vertrouwen heeft gesteld in mij!

Langzaam open ik mijn ogen. Tussen de boomstammen verschijnt een hinde. Haar ogen, de mooie ronde ogen, richten zich op mij. Aarzelend doet zij een stap voorwaarts, steekt de neus omhoog, ruikt, ruikt geen gevaar. Ik steek mijn hand uit naar haar. Nog even twijfelt zij, doet nog twee stappen voorwaarts en kijkt mij doordringend aan voor zij zich omdraait als teken… volg mij.

Samen gaan wij naar de rand van het bos. Zij leidt en ik volg. Het bos gaat over in een akker. Langs de omgeploegde grond bloeien blauwe korenbloemen en oranje roggelelie, een klaproos springt open, biedt troost. Halverwege de akker ploegt de boerin moeizaam verder, helemaal alleen.

Terwijl ik tussen de bomen blijf staan, loopt de hinde naar de bloemenrand in de wetenschap dat de vrouw haar daar wel moet ontdekken. De boerin ziet de beweging en kijkt op, kijkt naar de hinde, kijkt voorbij de hinde en ziet mij staan. Opent haar armen en snelt naar mij toe. Zij heeft haar vrede gevonden.

Opa IJsbeer

De bizon gesignaleerd

Vrijdag 22 december 2023

Er wordt gedanst, getrouwd en gezoend in de schaduw van de boerderij van JeZus. Ogenschijnlijk een en al vrolijkheid in deze donkere dagen, waarin het weer vooral nattigheid laat voelen. De onrust dat de mens niet alles onder controle heeft is evenwel duidelijk voelbaar. De natuur verandert, zowel bij de mens als op aarde.

Die onrust is ook te bemerken bij de boerderij van de tweeling Jerome en Suzanne, kortweg Je en Zus, die ook dit jaar niet zijn verouderd. De ouders Jozef en Maria kijken liefdevol, maar ook bezorgd toe. Zij hebben geen idee hoe zij hiermee moeten omgaan. De geboorte van hun tweeling JeZus heeft immers eeuwen geleden al plaatsgevonden. En dat is het enige wat er niet verandert.

Zelfs de dino is een jaar geleden teruggekeerd, terwijl de ontdekker en tevens naamgever van de boerderij daar zo zijn vraagtekens bij zet. Vorig jaar heeft hij geprobeerd dat te verdonkeremanen. Die poging is, zoals blijkt uit de vorige zin, mislukt. Toch wordt het herhaald, zoals de geschiedenis zich herhaalt zodat wij er lering uit kunnen trekken.

Ruim tweeduizend jaar geleden zitten immers de herbergen overal propvol en moeten Jozef en Maria uitwijken naar een stal, die nu is uitgegroeid tot hun boerderij. En kijk maar eens goed om je heen… is er nog plaats ergens en op hun erf?

Je zou daarbij bijna denken dat er een nieuwe zondvloed op komst is en dat het enige veilige plekje op deze globe de uit de kluiten gewassen stal en zijn omgeving is. Niet alleen de ijsbeer heeft zich vanuit het hoge noorden laten afzakken naar dit onderkomen.

Ook de bizon is gesignaleerd terwijl toch echt cowboys en indianen overal in de ban zijn gedaan dus er daar voldoende onbedreigde leefruimte voor hem overblijft. Of speelt er iets anders? Scheiden wegen zich?

De engeltjes zijn daarover voor even uitgezongen en maken pas op de plaats. Een diepe buiging wordt gemaakt voor het licht, dat maar blijft schijnen. Euforie is er ook in de polder ondanks dat de bouw vooral teruggrijpt op herhalingen en het stapelen van fouten. De grachtenhuisjes maken dat weer goed en zijn in trek.

In het dal blijft het spoor ongebruikt. Deels een kwestie van kostenbesparing, maar ook is het materiaal verouderd en daarom moet omzichtig omgesprongen worden met bruikbare minuten in deze onzekere tijd waarin peilingen en stemmingen voor andere inzichten zorgen, wildere gedachten bieden bovendien weinig soelaas bij boeren en burgers.

De roep om transparantie is traditioneel groot. Jozef en Maria hebben daar overigens ook een handje van en geven weinig uitsluitsel over het gebrek aan groei van hun kroost. De bezoekers uit het oosten twijfelen meer en meer of dit allemaal wel zuivere olie is en beginnen zich te roeren. Niets menselijks is hun vreemd.

Wat resteert zijn de dwalende schapen, die in toom worden gehouden door de wolf. Deze heeft openlijk zijn kleed afgeworpen en heeft vriendschappen afgesloten met de meeste bedreigde diersoorten in een poging het moreel van de fauna hoog te houden.

De uitsmijter is ditmaal voor de poezenkolonie. Zij hebben voor even hun muisvrienden bij de Stone House Gallery op Lesvos verlaten en tekenen voor liefde en een vreedzaam verhaal.

Opa IJsbeer

PS

Het begon allemaal met: Henk: De boerderij van JeZus (valemaan.blogspot.com)

Het vervolg: Henk: Het mysterie van de verdwenen zebra (valemaan.blogspot.com)

Ook met kerstmis: Henk: De liefde van de Python aan het eind van een vreemd jaar (valemaan.blogspot.com)

Voortgang: Henk: Het lichtpuntje in de duisternis (valemaan.blogspot.com)

Het einde?: Henk: Invasie van de dino’s (valemaan.blogspot.com)

Opa IJsbeer en de voetbalverloedering

Zaterdag 9 december 2023

Als sportliefhebber wil ik erbij zijn als de kleinkinderen sporten. Dat gaat uiteraard niet altijd, maar… De avonturen van onze oudste heb ik van jongs af aan beschreven, heb zijn team van FC Almere ook een tijdje gevolgd als verslaggever. Over judo en de tweede kleinzoon heb ik mijn licht laten schijnen en onze prinses heeft zich laten gelden als een gevaarlijke dame die haar kickboslessen alleen in de sportschool vertoont. Gelukkig maar, want op straat is er al genoeg agressie. En sport hoort tot verbroedering te leiden.

Vandaag ga ik bezoek in Kampen waar bij Door Oefening Sterk na de zomer twee van onze kleinkinderen zijn neergestreken. De Poelänten, ontstaan in de wijk Brunnepe, hebben op De Maten hun onderkomen gevonden. Op het hoofdveld speelt ons jongste kleinkind vandaag een wedstrijdje tegen leeftijdgenoten van Zalk, dat zonder Klazien aantreedt.

Voor Daeley is het wennen, zo’n eerste jaar, in teamverband voetballen. En niet alleen voor hem, ook geldt dat voor zijn medespelers van het vijfde team van de Onder 9 jaar die nog vaak moeten oefenen voor zij een echt en hecht geheel vormen. Daar is ook de training op gericht. Spelers worden veelvuldig gewisseld en iedereen moet zo nu en dan onder de lat staan. Dat laatste moet ook ons kleinkind en zelfs bij de afsluitende strafschoppen.

Bij het bezoekende team trekt een jongetje zowel positief als negatief de aandacht naar zich toe. Bij het winnende team neemt hij de regie, scoort bijna alles en kan niet tegen zijn verlies als hij door Daeley wordt afgestopt, trapt hem na. Dit hoort niet op het veld en ook niet in een kinderverhaal! Maar het is helaas de praktijk. En daarom laat ik ook dit lezen. Dat Zalk als winnaar van het veld afstapt is terecht, maar gelukkig maakt het strafschop nemen en stoppen nog iets goed.

Hiermee is de koek nog niet op, want ook Yari moet aan de bak met zijn team. Hij speelt in het vierde van de Onder 13 jaar en treft in Dronten als tegenstander Reaal Dronten. Ook hier gaat het mis. Bij de thuisploeg speelt een razendsnel jongetje, die zich zo nu en dan als een Neymar ontpopt. Het samenspel van Reaal verloopt veel beter, dan dat van DOS Kampen en de overwinning van die ploeg is daarom volledig terecht.

Over sportiviteit valt echter te twisten en datzelfde geldt over arbitrale beslissingen en missers. Gebeuk hoort niet op het veld, emotie wel. Beide hebben plaatsgevonden. Sorry zeggen na afloop nadat je boos wordt na een bewuste beuk in de rug, maakt voor mij echter alles goed. Voor mij ben jij daarom de held van deze wedstrijd Yari. En de jongens die schelden en anderen op hun afkomst beoordelen hebben nog veel te leren.

Opa IJsbeer

PS Het team van Gianny heeft zaterdag niet gespeeld omdat Spakenburg niet in staat is geweest een elftal jongens voor de Onder 17 jaar bijeen te brengen!

PS 2 De wedstrijd tegen Hoogland is vorige week uit de hand gelopen. In de eerste helft raakt Gianny, de aanvoerder van het team, geblesseerd tijdens een duel om de bal. Terwijl hij in de dug-out zit scoort Hoogland bij een 4-0-achterstand de eretreffer. Een speler wil de bal snel meenemen, dat wordt hem verhinderd door de keeper waarna een vechtpartij ontstaat tussen één speler van Hoogland en drie jongens van FC Almere waaronder de speler, die de aanvoerdersband van Gianny heeft overgenomen.

PS 3 Is het gek dat mensen afstand nemen van voetbal?

Bij Daeley gaat een lichtje op

Donderdag 26 oktober 2023

Je hebt onwaarschijnlijk veel geluk gehad en een reis gewonnen via een radioprogramma. Alles wordt betaald en je krijgt ook nog eens 1.000 euro aan vakantiegeld mee. Waar ga je naar toe, wie neem je mee, wat ga je er doen en in welke tijd wil je er naar toe. Dit is de schrijfuitdaging van Schrijvelarij voor de maand oktober.

 

‘Ja hoor’, dat heb ik weer verzucht Opa IJsbeer, ‘heb ik eindelijk een prijs gewonnen bij een radioprogramma, krijg ik via twee doorgaans zeer betrouwbare bronnen te lezen dat de berichtgeving slechts onzin is, dus heb ik de bevestigingsbrief in duizend snippers verscheurd. En blijft het daar maar bij, maar nee hoor schrijven ze ook nog doodleuk dat juist dat bericht niet klopt.’

Met veel gepuzzel, geleerd in coronatijd, heb ik al die prijssnippers in de juiste volgorde gekregen en op een groot vel geplakt. Daarmee ben ik naar de balie van het radiostation gegaan en uiteraard geloven ze mij niet. Weg hoofdprijs, geen reisje naar de zon voor ons terwijl hier de herfst in slagregens naar zijn hoogtepunt gaat. Dat is een forse tegenvaller, maar dan krijg ik een lumineus idee: een troostprijs. Als goedmakertje, een licht in de duisternis zeg maar, krijg ik een bezoek aangeboden en behalve mijn vrouw mag ik nog een persoon meenemen.

Dat treft, want onze jongste kleinzoon Daeley logeert een nachtje bij ons en die kunnen wij dan mooi verrassen. Hij denkt dat wij hem meenemen naar Brighton in Engeland waar Ajax die avond voetbalt. Helaas wil de radiozender zover niet gaan en brengen wij vanavond een bezoek aan het gratis festival Alluminous. Wij nemen vanuit Buiten de bus naar Stad en wandelen door het verlichte winkelcentrum richting Weerwater.

Langs dit binnenmeer ligt een wandelroute van ruim vijf kilometer met in totaal acht verlichte lichtkunstobjecten. Het ene werk prikkelt meer dan de ander. Zeker bij een jongen van acht jaar die van de ene naar de andere verandering in zijn nog jonge leven stuitert en voor wie een kermis geen dagelijkse pret is.

Onderweg door het Lumièrebos glibberen wij over een bruggetje, onder bomen door en schrikken van ieder geluid. Is dat een ritselend muisje, een opvliegende vogel? En die stemmen dan, worden wij zo meteen overvallen en door wie en wat dan? Uiterst langzaam, voetje voor voetje, naderen wij Circe, die voortdurend van kleur verschiet en als een spook lijkt te bewegen tussen bomen en struiken.

Deze godin is de dochter van de zonnegod en heeft tovenaarseigenschappen. In de reflectie van het water laat ik mij bijna gaan. ‘Opa niet doen’, waarschuwt Daeley. ‘Als je die laatste stap naar haar toe maakt, dan tovert ze jou om in een varken en moet ik je voortaan Opa Varken noemen.’

Oma pakt mijn hand vast en leidt mij het bos uit. Onze kleinzoon volgt trouw en heeft ook dit verhaal gered. Over het voormalige Floriadeterrein vervolgen wij onze weg. Zelfs in het donker is dit gebied, een jaar na dato, nog indrukwekkend. Het is een echter illusie te verwachten dat critici hier nu met andere ogen naar kijken.

Misschien is het een idee alles eens in een ander licht te plaatsen. Als een baken in het duister rijst de vuurtoren voor ons op. Precies op deze plek heeft de ideeënwolk een plaatsje gevonden en strooit het geluk over Daeley en ons uit. Bestrooid met liefde en geluk laten wij ons meevoeren richting de grote M in de wetenschap dat wij daar vanavond niet zullen uitkomen.

Daeley laat namelijk zijn Fantasie spreken en heeft bedacht dat onze route verder langs het water gaat naar Maastricht. Een wandeling van niets als je weet dat aan het einde van de tocht er nog een busrit naar huis staat te wachten.

Maar eerst heeft hij nog een andere vertelling in petto, over een panorama van dieren en gebeurtenissen waarin zijn hele leven voorbij lijkt te trekken. Van klein en gevoelig, over een bloemenweide naar de volwassenheid. Terwijl het gif van de waarheid rond de spelonken loert lacht uiteindelijk de overwinning hem toe.

Terwijl de knieën knikken en er geen ijs is om te laten smelten, waden wij naar het verzengende vuur dat gevoed wordt door de rietbossen uit zijn nieuwe omgeving. Een vonk slaat over en geeft ons het laatste zetje. Vol dankbaarheid voor zoveel moois en zoveel schittering kunnen wij er weer tegenaan.

Opa IJsbeer

Een verhaal van Opa IJsbeer en zijn kleindochter Fayèn

Van oppassen op tot opassen voor

Woensdag 18 oktober 2023

Als opa heb ik diverse keren het voorrecht gekend verantwoordelijk te zijn voor onze kleinkinderen. Zoiets wordt ook wel oppassen genoemd. Ze hebben nu een leeftijd bereikt dat zoiets eigenlijk alleen voor de jongste nog geldt, hoewel die twee elfjarige banjers zo nu en dan ook een wakend oog kunnen gebruiken. Of zit het toch iets anders in elkaar?

Die vraag durf ik mijzelf eigenlijk niet te stellen, want stellen betekent ook beantwoorden. Ik draai liever ietwat om de hete brei heen. Inderdaad zo sportief ben ik als grootvader ook wel weer, om maar iets banaals te noemen.

Het geeft mij bovendien de gelegenheid voor te borduren op het sportieve vlak, want sportief is het viertal wel. De jongens trappen allemaal tegen een bal aan en de jongedame… ja dat is er een die zo stilletjes haar eigen gang gaat. Tot enkele weken geleden dan. Fayèn:  ‘Opa IJsbeer wil je komen kijken bij mijn training’, zo’n vraag is wel het laatste wat ik verwacht heb en het antwoord kan dus alleen maar een volmondig ja zijn.

En zo zit ik dus onverwacht bij Van Itterzon Sport in de sportschool om een vloeiende demonstratie van souplesse en doorzettingsvermogen te bekijken. En even moet ik aan mijn eigen sportactiviteiten denken als trainer Mike zijn pupillen mee naar buiten neemt voor de warming-up.

Ik zie mijn leraar Cees nog zo voor mij als hij ons laat valbreken op het schoolplein. Dat vallen hoort er hier niet bij en na een paar rondjes en nog wat oefeningen voor de knieën kunnen de handschoenen worden aangebonden.

Handschoenen? Inderdaad handschoenen, want deze taaie tante is helemaal gek op kickboksen. Met een fraaie serie stoten , afgewisseld door een trap met scheenbenen of voet teistert zij de boksbal.

Ondertussen geeft Mike op zijn eigen wijze de aanwijzingen. ‘Niet zeiken! Je komt toch om te trainen.’ Het is een oproep met een knipoog naar de vechters, die absoluut niet aangespoord hoeven te worden. En dat geldt zeer zeker voor Fayèn, die geen enkele vermoeidheid lijkt te kennen.

Geduldig werkt zij haar oefeningen af, luistert geduldig naar de aanwijzingen en glimt als Mike haar beloont met een luid ‘Jaaaa’. Van vechten, een partijtje sparren, komt het vandaag niet. Misschien gelukkig ook maar, want van oppassen op is het toch oppassen voor geworden. En als ik zo de zaal inkijk, nadat zij haar training heeft afgewerkt, dan constateer ik dat zelfs die volwassen vechters met respect naar haar kijken.

 

Opa IJsbeer

Die ene dag

Geschreven voor de augustus  2023 uitdaging van Schrijvelarij.

 

Een koude regendruppel viel in de kraag van haar jas en zocht zich langs haar ruggengraat een weg naar beneden. Even rilde ze kort. Tijd om zich er druk over te maken had ze niet want daar in de verte zag ze… de volgende bui al hangen. En dat was er een van totaal andere aard.

Weer bekroop haar de spanning, net zoals bij de eerste ontmoeting. Wat was zij naïef geweest. Met bijna trillende benen had zij daar toen gestaan, overgegeven aan dat beeld van hem, een bonk spieren, een blonde jonge god met een opgekweekte sixpack. En hij had naar haar gekeken, haar gewenkt, haar in zijn sterke armen genomen.

 

Ja, dat was toen. Hoe anders is het nu. Zij heeft ook zijn andere kant gezien en daar wil zij niet meer aan denken. Schichtig kijkt zij om zich heen. Is er nog een uitweg, kan zij ongezien verdwijnen.

Een bliksemschicht, een donderklap. De wereld lijkt even volledig stil te staan. Tussen de bomen van het kerkhof door ziet zij de bloemen op het grafje. Iedere dag is er één. Alleen die ene dag, die haar leven totaal heeft veranderd.

   

Hij slaat de hoek om en verdwijnt, zoals hij altijd weer verdwijnt.

 

Opa IJsbeer