Robin

Dit is geschreven voor de februari uitdaging van Schrijvelarij met als opdracht: Robin is de braafheid zelve, dat zegt iedereen. Hij/zij is dat imago zat en wil eens goed uit de band springen. Schrijf in een verhaal hoe de kentering plaats vindt, hoe het bevalt en hoe het afloopt.

 

Vrijdag 27 februari 2026

Dit verhaal gaat over mijzelf, gaat over de wereld waarin ik leef en waarin ik als een vreemde eend in de bijt wordt bekeken. Zoals het lelijke eendje dat terugkeert als een prachtige zwaan. Alleen de naam raak ik niet kwijt. Zeker niet bij hen die mij altijd op handen hebben gedragen omdat ik immer meelevend ben, en in mijn werk er nooit tevergeefs een beroep op mij is gedaan. Bovendien die naam wil ik niet kwijt, daar ben ik trots op. Is getekend: Robin, een naam vol toekomst hoop, geluk en vrolijkheid, maar bovenal een naam die schittert.

Vijftien jaar heb ik alles gedaan wat er van mij is verwacht, alleen dat ene niet. Ik ben nog steeds single en heb mij nog nooit aan een ander gegeven. Echt waar er zijn mogelijkheden voorbij gekomen, maar er stond altijd iets tussen ons in, waardoor…

Het heeft aan mij gelegen, dat weet ik wel. Altijd was er die twijfel van als… Tot dat ene moment waarop ik de stoute schoenen aantrok en haar kuste. Zomaar uit het niets. En zij deinsde terug. Vol ongeloof terwijl zij vlak daarvoor nog zo uitdagend…

Toen heb ik de knop omgezet en wist dit mag nooit meer gebeuren. Ik wil mijn leven terug, mijn echte leven, zoals ik mij voel en niet zoals er naar de buitenkant wordt gekeken.

Nu is de transformatie afgerond. Ik ben wie ik ben en de wereld om mij heen kijkt vol verrassing toe. Verwachtingsvol ook. Is hij dat nu echt of is zij het? De wereld doet maar, ik ben er tevreden mee.

 

Opa IJsbeer

Dit is duidelijk

Vrijdag 30 januari 2026

Geschreven voor de maanduitdaging januari 2026 van Schrijvelarij waarbij ik uiteraard gebruik heb gemaakt van mijn fantasie maar ook van een illustratie.

Deze maand lees ik de oproep om eens een blog te schrijven. Nu schrijf ik al zoveel, of beter gezegd, mijn schrijven is vaak tikken. Het wegtikken van mijn gedachten, van waarheden en halve waarheden zelfs, leugens. Dat laatste heb ik met politici gemeen, hoewel die daar in een enkel geval geen actieve herinnering meer aan heeft.

O ja, die herinnering! Het schrijven van een blog. Dat begint allereerst met duidelijke taal. Korte zinnen. Korte alinea’s. Bijna spreektaal.

Meteen laten weten waarover het gaat. Er geen krantenartikel van maken, want dan raak je de lezers kwijt. Probeer ook wat beeldmateriaal toe te voegen, want het oog wil ook wat.

Het is ook handig de actualiteit te benadrukken, maar wel de feiten in het oog houden. En vergeet niet te antwoorden op vragen. En alles begint natuurlijk met die treffende kopregel die een aanzet moet zijn tot lezen.

En als daaraan allemaal is voldaan dan moet er ook nog eens een regelmaat ontstaan. Minstens één keer in de week moet dat blog verschijnen, het liefst vaker. En als er dan toch geen reacties verschijnen, tja dan weet ik het ook niet meer.

Misschien dat je dan kunt overgaan op het schrijven van columns. Want er bestaat wel degelijk een verschil tussen het een en het ander. Die column prikkelt meer, is zelfs tegendraads. En in tegenstelling tot een blog is vooral die laatste zin belangrijk.

Ben ik nu duidelijk genoeg geweest?

 

Opa IJsbeer

De nieuwe drie-eenheid

Deel 8 van het verhaal van De boerderij van JeZus

Vrijdag 19 december 2025

Nee er is geen nieuwe ster aan het firmament gezien. Ook geen UFO of drone komt erover de omgeving van het bijzondere buurtje, dat aan het einde van het jaar wordt belicht. Toch wordt er van boven ingezoomd op een aantal nieuwkomers.

Tergend langzaam heeft de schildpad zijn intrede gedaan. Vanuit het zand van Gerakas, via de golf van Zakynthos, heeft hij de overtocht gemaakt en heeft zich aangesloten bij de verzameling dieren en mensen rond de boerderij van JeZus.

Hij is niet de enige nieuweling dit jaar. Vanaf de rand van de hoed komt ook broer konijn aan geglibberd en huppelt daarna ongegeneerd langs alle wilde dieren die vrijelijk een welkom hebben gevonden bij het onderkomen van Jerome en Suzanne.

Omdat al het goede nu eenmaal in drieën komt blijft ook de komst van het varkentje niet onbemerkt. Vriend en vijand verbazen zich er nog wel even over dat zij zo vriendelijk is ontvangen door de familie van neef Mo, die zich vorig jaar in de omgeving van de boerderij van JeZus heeft gevestigd. Misschien wordt het tijd dat de onwetenden minder met modder gooien naar anderen en wat meer luisteren naar de liefde van het hart.

Broer en zus hebben daar in ieder geval geen last van, van die modder, zij worden zoals altijd omringd door goedheid. Daarbij draait het niet om gulle gaven meegenomen uit verre oorden, maar gewoon om er te zijn voor de jeugdige tweeling en hun ouders, die laatsten zijn nog even bang dat hun eerstgeborene met het badwater is weggegooid.

Gelukkig wordt Jerome op tijd gevonden door de interieurverzorgster en inrichter van de boerderij. Bovendien weet zij te voorkomen dat een onverlaat het kindeke aan zijn kribbe gaat vastspijkeren. Nee, zij wil niet dat er op de toekomst vooruit wordt gelopen.

De dierenwereld heeft zich ondertussen gemengd met de vaste bezoekers en wacht rustig af of er nog meer spannends gaat gebeuren bij de boerderij van JeZus. De voetbalhooligans hebben dit rustige plekje op aarde nog niet ontdekt en bang voor vuurwerk hoeven zij hier derhalve nog niet te zijn.

Wel wordt er zo nu en dan met angst geluisterd naar de discussie of de boerderij misschien toch plaats moet maken voor iets anders en als er toch gerenoveerd gaat worden, wat dat dan allemaal gaat kosten. Vooralsnog blijft het vooral bij wat lapmiddelen en verduurzamen van het dak.

Net zoals het gegeven dat niet alles in het verleden beter was, geldt dat ook alle nieuwe uitvindingen het leven er niet altijd beter op maken.

Datzelfde geldt ook voor stemmingmakerij. Wie de hakken in het zand plaatst en alleen oog heeft voor zichzelf zal uiteindelijk wanneer er echt afgerekend wordt in eenzaamheid over blijven. Dan kun je het voor jezelf nog zo mooi hebben gemaakt, maar…

Aan een gemaakte sfeer heeft immers niemand iets. De liefde van de man gaat bovendien niet door de maag maar ontstaat en nestelt zich zoals hierboven reeds gemeld in het hart. En in dit geval bovendien in het centrum van de boerderij van JeZus. Waar alles draait om de kindekes.

 

Opa IJsbeer