Aan de muur het stilleven als bewijs

Dit is geschreven voor de maanduitdaging in 2026 van Schrijvelarij waarbij ik de volgorde van de steekwoorden heb aangehouden.

Juli is voor steekwoorden.
Voordeel, pleister, generatie, magisch, wasgoed, hakken, bonen, zomernacht, ijsschots, fruitschaal.

Succes om daar een ietwat samenhangend verhaal van te maken.

 

Het voordeel komt naar mij toe. Niet iedere dinsdag zoals een grootgrutter ons op de dag zelf toeschreeuwt via televisiereclame, nee iedere dag. Dat voordeel heeft bovendien een naam, die voor iedereen anders klinkt. Een liefdevol gezicht geeft vertrouwen en neemt alle pijntjes van de gehele wereld weg. Op de juiste plek een vinger weten te leggen en daar dan een grote, elastische pleister op plakken, uit zorgzaamheid, uit liefde, uit naam van.

Het is niet iets van nu, maar iets meer dan een eeuw oud. De generatie van mijn grootouders hebben het ontstaan ervan meegemaakt. Voor die tijd is de vindingrijkheid van gekwetsten regelmatig op de proef gesteld. Een stukje linnen, een kapot hemd, of anders wel een beetje mos, modder of bladeren, zelfs spinnenwebben hebben voor het magisch effect gezorgd.

De bindende factor blijft echter toch de liefdevolle persoon die zelfs het smerigste wasgoed eigenhandig van alle viezigheid ontdoet. Mijn vader, mijn vorige generatie dus, heeft daarvoor heel wat stammetjes staan hakken, want geld voor een wasmachine is er aanvankelijk niet. Nee die wordt jarenlang gedaan in zo’n op hout gestookt fornuis met koperen ketel, waarna de was strak door een handwringer gaat en tenslotte aan de waslijn terechtkomt, op de bleek wordt gelegd.

Natuurlijk maak ook ik mij zorgen. Wil echt niet terug naar die tijd, maar is het nu zo veel beter? Of zijn wij al sinds het bestaan van de aarde op weg naar het einde. Weer breekt er een ijsschots af, drijft weg van de polen. Op tafel staat de fruitschaal met plastic fruit. Aan de muur hangt het stilleven als bewijs.

 

Opa IJsbeer

De toeschouwer

Zondag 21 juni 2026

Juni 2026 uitdaging van Schrijvelarij. Wat is jouw specialiteit wanneer er iemand verhuisd moet worden. Ben jij de koffieschenker, de sjouwer of de klusser. Of misschien ben jij wel degene die altijd iets anders heeft op het moment dat er verbouwd of verhuisd moet worden. Laat ons meegenieten van jouw ervaringen met een verhuizing/verbouwing. Mag natuurlijk ook volkomen fictief zijn.

‘Wij hebben jou nodig, vriend’, Jaap is altijd recht-voor-zijn-raap geweest. Het telefoontje van hem komt niet onverwachts. Nu kan ik wel meteen iets verzinnen maar dat is niet eerlijk tegenover hem. Hij staat altijd voor mij, voor ons, klaar. Of het nu een ritje naar de vuilstort is of een klusje in ons huis… Geen vraag is hem te gek en hij komt meteen aanracen met zijn pick-up en zijn gereedschapstas waarin heel wat meer handige machientjes zitten dan alleen een schroevendraaier een hamer en een nijptang. En als hij dan arriveert dan zegt hij meteen: ‘Ga jij maar op een stoel zitten en kijk hoe ik dat klusje voor jou klaar, vriend.’

Een half jaar geleden heeft Jaap een boerderijtje gekocht, in Drenthe. Hij had nog wat tijd over en heeft dat ding eerst van binnen volledig gestript en daarna eigenhandig weer opgebouwd. Van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat is hij ermee bezig geweest.

En ik? Ik heb eigenlijk – van een afstandje – alleen maar hoofdschuddend toegekeken hoe hij er een klein paleisje van heeft gemaakt. O ja, ik heb toch nog wel iets gedaan; zorgde voor zijn natje en zijn droogje zodat hij daar geen omkijken naar heeft gehad.

En nu dus die vraag. En mijn antwoord: ‘Natuurlijk, kom er meteen aan.’ Jaap heeft alles al goed georganiseerd klaar staan. Netjes de spullen in dozen verpakt, een klein vrachtwagentje gehuurd voor het vervoer. Nu is het mijn beurt. Met mijn krachten is niets mis. Slepen en sjouwen. Vanuit zijn flatje op drie hoog naar beneden met stoelen, tafels en al die honderden dozen. En 150 kilometer verder, alles weer zijn nieuwe huis in sjouwen. Ja daar ben ik goed in. Toch nog iets kunnen doen.

Opa IJsbeer

Een zachte landing

Geschreven voor de maanduitdaging april 2026 van Schrijvelarij met als opdracht:

Stel: Je hebt een reisje geboekt op een cruiseschip en nadert de Bermudadriehoek. Uit het niets sijpelt een dichte mist over het dek en bedekt het complete schip, de klokken lijken te vertragen en de lucht lijkt zwaarder. Wat gaat er gebeuren? Misschien kom je de Vliegende Hollander tegen. Of Moby Dick. Misschien bezoekt een woedende Neptunus het schip, of Aliens.

 

Zaterdag 25 april 2026

Langzaam glijd ik weg. Niets is er. Met niets ben ik begonnen. In het niets zal ik verdwijnen. Compleet met al mijn gebreken, die als een mantel achter mij aan wapperen.

Na jaren van gezeur maak ik eindelijk de oversteek vanuit mijn veilige continent naar de nieuwe wereld. Nieuwsgierig naar de stappen die Robert Johnson heeft gemaakt tot hij op zijn kruispunt van wegen is beland. Nieuwsgierig ook naar wat Bob Stanhope echt heeft bezield en waarom de roodhuiden toch anders zijn gekleurd en waarom slechts de blanke nieuwkomers met een rood verbrande huid rondlopen. Dat alles gaat door mij heen als ik in mijn notendopje op de Atlantische Oceaan dobber.

De kabbelende golven strekken zich uit zover ik kan zien. Woeste zee is reeds overwinnen en rimpels worden langzaam gladgestreken. De wind verdwijnt uit de zeilen. De bolhoed van de Engelsman en de Franse steek worden in mijn gedachten reeds vervangen door een verentooi van de adelaar.

De nacht slokt mij op, zelfs de maan laat het afweten. Geen ster te ontdekken in de wolkeloze hemel. Het wonder voltrekt zich. Mijn scheepje wordt opgezogen in een tuimelloze kolk. Ik zoek naar houvast maar faal. Het getokkel van de lier klinkt in mijn oren. De Acheron steek ik over zonder hulp van de veerman die de pilos draagt als eerbetoon.

In het oosten verschijnt het licht dat mij terugvoert naar de plek waar ik liever ben dan in de staat waar conservatisme hoogtij viert. Chaos is door hen uitgevonden. De rots steekt omhoog. Een zachte landing is mijn deel.

Opa IJsbeer