Een zachte landing

Geschreven voor de maanduitdaging april 2026 van Schrijvelarij met als opdracht:

Stel: Je hebt een reisje geboekt op een cruiseschip en nadert de Bermudadriehoek. Uit het niets sijpelt een dichte mist over het dek en bedekt het complete schip, de klokken lijken te vertragen en de lucht lijkt zwaarder. Wat gaat er gebeuren? Misschien kom je de Vliegende Hollander tegen. Of Moby Dick. Misschien bezoekt een woedende Neptunus het schip, of Aliens.

 

Zaterdag 25 april 2026

Langzaam glijd ik weg. Niets is er. Met niets ben ik begonnen. In het niets zal ik verdwijnen. Compleet met al mijn gebreken, die als een mantel achter mij aan wapperen.

Na jaren van gezeur maak ik eindelijk de oversteek vanuit mijn veilige continent naar de nieuwe wereld. Nieuwsgierig naar de stappen die Robert Johnson heeft gemaakt tot hij op zijn kruispunt van wegen is beland. Nieuwsgierig ook naar wat Bob Stanhope echt heeft bezield en waarom de roodhuiden toch anders zijn gekleurd en waarom slechts de blanke nieuwkomers met een rood verbrande huid rondlopen. Dat alles gaat door mij heen als ik in mijn notendopje op de Atlantische Oceaan dobber.

De kabbelende golven strekken zich uit zover ik kan zien. Woeste zee is reeds overwinnen en rimpels worden langzaam gladgestreken. De wind verdwijnt uit de zeilen. De bolhoed van de Engelsman en de Franse steek worden in mijn gedachten reeds vervangen door een verentooi van de adelaar.

De nacht slokt mij op, zelfs de maan laat het afweten. Geen ster te ontdekken in de wolkeloze hemel. Het wonder voltrekt zich. Mijn scheepje wordt opgezogen in een tuimelloze kolk. Ik zoek naar houvast maar faal. Het getokkel van de lier klinkt in mijn oren. De Acheron steek ik over zonder hulp van de veerman die de pilos draagt als eerbetoon.

In het oosten verschijnt het licht dat mij terugvoert naar de plek waar ik liever ben dan in de staat waar conservatisme hoogtij viert. Chaos is door hen uitgevonden. De rots steekt omhoog. Een zachte landing is mijn deel.

Opa IJsbeer

 

Maartse zielenpraat

Steekwoorden voor de maand maart 2026 van Schrijvelarij. Voor sommigen een zegen, voor anderen een drama. Misschien toch een uitdaging om het te proberen. De woorden van deze keer: Ventilator, Kussensloop, Drempelvrees, Lavendelgeur, IJskrabber, Lichtknopje, Kastdeur, Vogelgeluid, Winkelmandje en Organisatie.

Zaterdag 28 maart 2026

 

Het moet weer, de maand maart doet de naam eer aan. Het is de eerste lentemaand van het jaar maar iedereen weet toch dat de zwaluwen hier nog niet vliegen en dat je hun vogelgeluid derhalve ook nog niet kan horen. Inderdaad het is niet hun geluid waardoor ik vanmorgen ben gewekt maar het geluid van al die vroege vogels die voor zij op pad gaan naar hun werk de ijskrabber hanteren, moeten hanteren want hun auto is hun heilige koe en het openbaar vervoer is slechts voor de arme zielen, het linkse gepeupel dat louter alleen nog over duurzaamheid praat.

Ik trek de deken nog even over mijn oren, ben niet van plan er al zo vroeg uit te gaan in tegenstelling tot mijn alter ego die ergens midden in de nacht het kussensloop verruilt voor een partijtje bankzitten en daar de ene na de andere quote verslindt in de hoop daarmee de drempelvrees te verslaan. Ze komen daarna in overvloed. Iedere ochtend weer die letters, die woorden, die zinnen. Zomaar uit het niets gooit hij ze op papier, zet vervolgens de ventilator aan en denkt dat alles daardoor in een maalstroom terechtkomt en één geheel wordt.

Ik weet echter veel beter; niemand zit echt te wachten op al die onzin. Het is een mare die al eerder is doorgeprikt. De organisatie doet er goed aan hem een publiceerverbod op te leggen. Dat is al eens door de overkoepelende bende gebeurd nadat zijn zinnen te schuin zijn bevonden voor al die tere zieltjes die liever de kat in het donker knijpen dan een blos op de bleke wangen krijgen. Met een harde klap is daarmee toen zijn feestje doorgeprikt, het boek dichtgeslagen en achter de kastdeur onder de rest van zijn schunnige krabbels verdwenen.

Zijn obstinatie kent echter ook grenzen, niet dat hij meteen 180° Rood draait, want daar is hij trots op, op zijn meewerken. Net zoals zij dat mag zijn want het is haar kindje. Een kadootje zou ik zelfs bijna zeggen voor ieder winkelmandje. Hoewel… ik ben niet commercieel en ben ook bang dat de rest van de goegemeente niet naar mij luistert, net zomin als het tussen de regels door leest. Het merendeel zelfs overslaat. En vaak ook terecht, alleen deze keer, deze smeekbede…

Zo aan het einde van de maand maart gooi ik daarom maar eens de knuppel in het hok vol tere zieltjes en trakteer hun op een warmbloedig artikel. En wie daar niet tegen kan moet maar de duisternis oproepen, het lichtknopje gebruiken net zoals al die vromen die iedere zondag weer voor in de kerk zitten en net doen alsof de kindekens door de ooievaar zijn afgeleverd. En dan heb je ook nog een groep die de pastoor en de imam ter wille zijn en net als de konijnen fokken. Mijn vrouw heeft dat probleem inmiddels opgelost en steekt een aantal geurstokjes aan waardoor de lavendelgeur zich verspreidt. Voor mij het sein om met een leere Hose te verschijnen.

Opa IJsbeer

Robin

Dit is geschreven voor de februari uitdaging van Schrijvelarij met als opdracht: Robin is de braafheid zelve, dat zegt iedereen. Hij/zij is dat imago zat en wil eens goed uit de band springen. Schrijf in een verhaal hoe de kentering plaats vindt, hoe het bevalt en hoe het afloopt.

 

Vrijdag 27 februari 2026

Dit verhaal gaat over mijzelf, gaat over de wereld waarin ik leef en waarin ik als een vreemde eend in de bijt wordt bekeken. Zoals het lelijke eendje dat terugkeert als een prachtige zwaan. Alleen de naam raak ik niet kwijt. Zeker niet bij hen die mij altijd op handen hebben gedragen omdat ik immer meelevend ben, en in mijn werk er nooit tevergeefs een beroep op mij is gedaan. Bovendien die naam wil ik niet kwijt, daar ben ik trots op. Is getekend: Robin, een naam vol toekomst hoop, geluk en vrolijkheid, maar bovenal een naam die schittert.

Vijftien jaar heb ik alles gedaan wat er van mij is verwacht, alleen dat ene niet. Ik ben nog steeds single en heb mij nog nooit aan een ander gegeven. Echt waar er zijn mogelijkheden voorbij gekomen, maar er stond altijd iets tussen ons in, waardoor…

Het heeft aan mij gelegen, dat weet ik wel. Altijd was er die twijfel van als… Tot dat ene moment waarop ik de stoute schoenen aantrok en haar kuste. Zomaar uit het niets. En zij deinsde terug. Vol ongeloof terwijl zij vlak daarvoor nog zo uitdagend…

Toen heb ik de knop omgezet en wist dit mag nooit meer gebeuren. Ik wil mijn leven terug, mijn echte leven, zoals ik mij voel en niet zoals er naar de buitenkant wordt gekeken.

Nu is de transformatie afgerond. Ik ben wie ik ben en de wereld om mij heen kijkt vol verrassing toe. Verwachtingsvol ook. Is hij dat nu echt of is zij het? De wereld doet maar, ik ben er tevreden mee.

 

Opa IJsbeer