De toeschouwer

Zondag 21 juni 2026

Juni 2026 uitdaging van Schrijvelarij. Wat is jouw specialiteit wanneer er iemand verhuisd moet worden. Ben jij de koffieschenker, de sjouwer of de klusser. Of misschien ben jij wel degene die altijd iets anders heeft op het moment dat er verbouwd of verhuisd moet worden. Laat ons meegenieten van jouw ervaringen met een verhuizing/verbouwing. Mag natuurlijk ook volkomen fictief zijn.

‘Wij hebben jou nodig, vriend’, Jaap is altijd recht-voor-zijn-raap geweest. Het telefoontje van hem komt niet onverwachts. Nu kan ik wel meteen iets verzinnen maar dat is niet eerlijk tegenover hem. Hij staat altijd voor mij, voor ons, klaar. Of het nu een ritje naar de vuilstort is of een klusje in ons huis… Geen vraag is hem te gek en hij komt meteen aanracen met zijn pick-up en zijn gereedschapstas waarin heel wat meer handige machientjes zitten dan alleen een schroevendraaier een hamer en een nijptang. En als hij dan arriveert dan zegt hij meteen: ‘Ga jij maar op een stoel zitten en kijk hoe ik dat klusje voor jou klaar, vriend.’

Een half jaar geleden heeft Jaap een boerderijtje gekocht, in Drenthe. Hij had nog wat tijd over en heeft dat ding eerst van binnen volledig gestript en daarna eigenhandig weer opgebouwd. Van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat is hij ermee bezig geweest.

En ik? Ik heb eigenlijk – van een afstandje – alleen maar hoofdschuddend toegekeken hoe hij er een klein paleisje van heeft gemaakt. O ja, ik heb toch nog wel iets gedaan; zorgde voor zijn natje en zijn droogje zodat hij daar geen omkijken naar heeft gehad.

En nu dus die vraag. En mijn antwoord: ‘Natuurlijk, kom er meteen aan.’ Jaap heeft alles al goed georganiseerd klaar staan. Netjes de spullen in dozen verpakt, een klein vrachtwagentje gehuurd voor het vervoer. Nu is het mijn beurt. Met mijn krachten is niets mis. Slepen en sjouwen. Vanuit zijn flatje op drie hoog naar beneden met stoelen, tafels en al die honderden dozen. En 150 kilometer verder, alles weer zijn nieuwe huis in sjouwen. Ja daar ben ik goed in. Toch nog iets kunnen doen.

Opa IJsbeer

Een zachte landing

Geschreven voor de maanduitdaging april 2026 van Schrijvelarij met als opdracht:

Stel: Je hebt een reisje geboekt op een cruiseschip en nadert de Bermudadriehoek. Uit het niets sijpelt een dichte mist over het dek en bedekt het complete schip, de klokken lijken te vertragen en de lucht lijkt zwaarder. Wat gaat er gebeuren? Misschien kom je de Vliegende Hollander tegen. Of Moby Dick. Misschien bezoekt een woedende Neptunus het schip, of Aliens.

 

Zaterdag 25 april 2026

Langzaam glijd ik weg. Niets is er. Met niets ben ik begonnen. In het niets zal ik verdwijnen. Compleet met al mijn gebreken, die als een mantel achter mij aan wapperen.

Na jaren van gezeur maak ik eindelijk de oversteek vanuit mijn veilige continent naar de nieuwe wereld. Nieuwsgierig naar de stappen die Robert Johnson heeft gemaakt tot hij op zijn kruispunt van wegen is beland. Nieuwsgierig ook naar wat Bob Stanhope echt heeft bezield en waarom de roodhuiden toch anders zijn gekleurd en waarom slechts de blanke nieuwkomers met een rood verbrande huid rondlopen. Dat alles gaat door mij heen als ik in mijn notendopje op de Atlantische Oceaan dobber.

De kabbelende golven strekken zich uit zover ik kan zien. Woeste zee is reeds overwinnen en rimpels worden langzaam gladgestreken. De wind verdwijnt uit de zeilen. De bolhoed van de Engelsman en de Franse steek worden in mijn gedachten reeds vervangen door een verentooi van de adelaar.

De nacht slokt mij op, zelfs de maan laat het afweten. Geen ster te ontdekken in de wolkeloze hemel. Het wonder voltrekt zich. Mijn scheepje wordt opgezogen in een tuimelloze kolk. Ik zoek naar houvast maar faal. Het getokkel van de lier klinkt in mijn oren. De Acheron steek ik over zonder hulp van de veerman die de pilos draagt als eerbetoon.

In het oosten verschijnt het licht dat mij terugvoert naar de plek waar ik liever ben dan in de staat waar conservatisme hoogtij viert. Chaos is door hen uitgevonden. De rots steekt omhoog. Een zachte landing is mijn deel.

Opa IJsbeer

 

Maartse zielenpraat

Steekwoorden voor de maand maart 2026 van Schrijvelarij. Voor sommigen een zegen, voor anderen een drama. Misschien toch een uitdaging om het te proberen. De woorden van deze keer: Ventilator, Kussensloop, Drempelvrees, Lavendelgeur, IJskrabber, Lichtknopje, Kastdeur, Vogelgeluid, Winkelmandje en Organisatie.

Zaterdag 28 maart 2026

 

Het moet weer, de maand maart doet de naam eer aan. Het is de eerste lentemaand van het jaar maar iedereen weet toch dat de zwaluwen hier nog niet vliegen en dat je hun vogelgeluid derhalve ook nog niet kan horen. Inderdaad het is niet hun geluid waardoor ik vanmorgen ben gewekt maar het geluid van al die vroege vogels die voor zij op pad gaan naar hun werk de ijskrabber hanteren, moeten hanteren want hun auto is hun heilige koe en het openbaar vervoer is slechts voor de arme zielen, het linkse gepeupel dat louter alleen nog over duurzaamheid praat.

Ik trek de deken nog even over mijn oren, ben niet van plan er al zo vroeg uit te gaan in tegenstelling tot mijn alter ego die ergens midden in de nacht het kussensloop verruilt voor een partijtje bankzitten en daar de ene na de andere quote verslindt in de hoop daarmee de drempelvrees te verslaan. Ze komen daarna in overvloed. Iedere ochtend weer die letters, die woorden, die zinnen. Zomaar uit het niets gooit hij ze op papier, zet vervolgens de ventilator aan en denkt dat alles daardoor in een maalstroom terechtkomt en één geheel wordt.

Ik weet echter veel beter; niemand zit echt te wachten op al die onzin. Het is een mare die al eerder is doorgeprikt. De organisatie doet er goed aan hem een publiceerverbod op te leggen. Dat is al eens door de overkoepelende bende gebeurd nadat zijn zinnen te schuin zijn bevonden voor al die tere zieltjes die liever de kat in het donker knijpen dan een blos op de bleke wangen krijgen. Met een harde klap is daarmee toen zijn feestje doorgeprikt, het boek dichtgeslagen en achter de kastdeur onder de rest van zijn schunnige krabbels verdwenen.

Zijn obstinatie kent echter ook grenzen, niet dat hij meteen 180° Rood draait, want daar is hij trots op, op zijn meewerken. Net zoals zij dat mag zijn want het is haar kindje. Een kadootje zou ik zelfs bijna zeggen voor ieder winkelmandje. Hoewel… ik ben niet commercieel en ben ook bang dat de rest van de goegemeente niet naar mij luistert, net zomin als het tussen de regels door leest. Het merendeel zelfs overslaat. En vaak ook terecht, alleen deze keer, deze smeekbede…

Zo aan het einde van de maand maart gooi ik daarom maar eens de knuppel in het hok vol tere zieltjes en trakteer hun op een warmbloedig artikel. En wie daar niet tegen kan moet maar de duisternis oproepen, het lichtknopje gebruiken net zoals al die vromen die iedere zondag weer voor in de kerk zitten en net doen alsof de kindekens door de ooievaar zijn afgeleverd. En dan heb je ook nog een groep die de pastoor en de imam ter wille zijn en net als de konijnen fokken. Mijn vrouw heeft dat probleem inmiddels opgelost en steekt een aantal geurstokjes aan waardoor de lavendelgeur zich verspreidt. Voor mij het sein om met een leere Hose te verschijnen.

Opa IJsbeer