Dit is duidelijk

Vrijdag 30 januari 2026

Geschreven voor de maanduitdaging januari 2026 van Schrijvelarij waarbij ik uiteraard gebruik heb gemaakt van mijn fantasie maar ook van een illustratie.

Deze maand lees ik de oproep om eens een blog te schrijven. Nu schrijf ik al zoveel, of beter gezegd, mijn schrijven is vaak tikken. Het wegtikken van mijn gedachten, van waarheden en halve waarheden zelfs, leugens. Dat laatste heb ik met politici gemeen, hoewel die daar in een enkel geval geen actieve herinnering meer aan heeft.

O ja, die herinnering! Het schrijven van een blog. Dat begint allereerst met duidelijke taal. Korte zinnen. Korte alinea’s. Bijna spreektaal.

Meteen laten weten waarover het gaat. Er geen krantenartikel van maken, want dan raak je de lezers kwijt. Probeer ook wat beeldmateriaal toe te voegen, want het oog wil ook wat.

Het is ook handig de actualiteit te benadrukken, maar wel de feiten in het oog houden. En vergeet niet te antwoorden op vragen. En alles begint natuurlijk met die treffende kopregel die een aanzet moet zijn tot lezen.

En als daaraan allemaal is voldaan dan moet er ook nog eens een regelmaat ontstaan. Minstens één keer in de week moet dat blog verschijnen, het liefst vaker. En als er dan toch geen reacties verschijnen, tja dan weet ik het ook niet meer.

Misschien dat je dan kunt overgaan op het schrijven van columns. Want er bestaat wel degelijk een verschil tussen het een en het ander. Die column prikkelt meer, is zelfs tegendraads. En in tegenstelling tot een blog is vooral die laatste zin belangrijk.

Ben ik nu duidelijk genoeg geweest?

 

Opa IJsbeer

De nieuwe drie-eenheid

Deel 8 van het verhaal van De boerderij van JeZus

Vrijdag 19 december 2025

Nee er is geen nieuwe ster aan het firmament gezien. Ook geen UFO of drone komt erover de omgeving van het bijzondere buurtje, dat aan het einde van het jaar wordt belicht. Toch wordt er van boven ingezoomd op een aantal nieuwkomers.

Tergend langzaam heeft de schildpad zijn intrede gedaan. Vanuit het zand van Gerakas, via de golf van Zakynthos, heeft hij de overtocht gemaakt en heeft zich aangesloten bij de verzameling dieren en mensen rond de boerderij van JeZus.

Hij is niet de enige nieuweling dit jaar. Vanaf de rand van de hoed komt ook broer konijn aan geglibberd en huppelt daarna ongegeneerd langs alle wilde dieren die vrijelijk een welkom hebben gevonden bij het onderkomen van Jerome en Suzanne.

Omdat al het goede nu eenmaal in drieën komt blijft ook de komst van het varkentje niet onbemerkt. Vriend en vijand verbazen zich er nog wel even over dat zij zo vriendelijk is ontvangen door de familie van neef Mo, die zich vorig jaar in de omgeving van de boerderij van JeZus heeft gevestigd. Misschien wordt het tijd dat de onwetenden minder met modder gooien naar anderen en wat meer luisteren naar de liefde van het hart.

Broer en zus hebben daar in ieder geval geen last van, van die modder, zij worden zoals altijd omringd door goedheid. Daarbij draait het niet om gulle gaven meegenomen uit verre oorden, maar gewoon om er te zijn voor de jeugdige tweeling en hun ouders, die laatsten zijn nog even bang dat hun eerstgeborene met het badwater is weggegooid.

Gelukkig wordt Jerome op tijd gevonden door de interieurverzorgster en inrichter van de boerderij. Bovendien weet zij te voorkomen dat een onverlaat het kindeke aan zijn kribbe gaat vastspijkeren. Nee, zij wil niet dat er op de toekomst vooruit wordt gelopen.

De dierenwereld heeft zich ondertussen gemengd met de vaste bezoekers en wacht rustig af of er nog meer spannends gaat gebeuren bij de boerderij van JeZus. De voetbalhooligans hebben dit rustige plekje op aarde nog niet ontdekt en bang voor vuurwerk hoeven zij hier derhalve nog niet te zijn.

Wel wordt er zo nu en dan met angst geluisterd naar de discussie of de boerderij misschien toch plaats moet maken voor iets anders en als er toch gerenoveerd gaat worden, wat dat dan allemaal gaat kosten. Vooralsnog blijft het vooral bij wat lapmiddelen en verduurzamen van het dak.

Net zoals het gegeven dat niet alles in het verleden beter was, geldt dat ook alle nieuwe uitvindingen het leven er niet altijd beter op maken.

Datzelfde geldt ook voor stemmingmakerij. Wie de hakken in het zand plaatst en alleen oog heeft voor zichzelf zal uiteindelijk wanneer er echt afgerekend wordt in eenzaamheid over blijven. Dan kun je het voor jezelf nog zo mooi hebben gemaakt, maar…

Aan een gemaakte sfeer heeft immers niemand iets. De liefde van de man gaat bovendien niet door de maag maar ontstaat en nestelt zich zoals hierboven reeds gemeld in het hart. En in dit geval bovendien in het centrum van de boerderij van JeZus. Waar alles draait om de kindekes.

 

Opa IJsbeer

De afrekening

De afrekening

Voor de november uitdaging 2025 een verhaal geschreven met de volgende steekwoorden, in willekeurige volgorde. Vakantie – Borsjt – Flater – Ongemak – Telefoontje – Kastdeur – Douchehokje – Leiband – Doedelzak -Trolleybus,

Vandaag ben ik aan de beurt, althans dat dacht hij toen hij haar in de steek liet, of beter gezegd gewoon zijn boeltje pakte en voor de zoveelste keer zich onttrok aan zijn verantwoordelijkheden. Inderdaad dit was niet de eerste keer, hier was duidelijk sprake van een herhaling van zetten. Wie zijn geschiedenis enigszins napluist kan slechts een conclusie trekken, hij maakt de ene flater na de andere. Toch is er een verschil met de vorige slachtoffers die hij heeft gemaakt. Zijn nieuwste scharrel, meer dan tien jaar jonger, heeft gewoon haar zinnen op hem gezet, terwijl zij hem al jaren kent. Dus eigenlijk gewoon erom vraagt.

Zijn (voorlopig) laatste vertrek voelde aanvankelijk voor zijn echtgenote alsof zij door een trolleybus was overreden. Het telefoontje dat hij niet meer terugkwam bleef uit. Natuurlijk waren zij enkele jaren gelukkig geweest, maar ook waren er momenten dat zij zich uitgeperst voelde. Uiteraard het onderhouden van een goed huwelijk is net zo lastig als het bespelen van een doedelzak, en het geluid wordt lang niet door iedereen gewaardeerd.

Na een paar jaar kan zij iets rustiger terugkijken. Heeft leren omgaan met haar ongehuwde status met twee kinderen. Het belangrijkste is zij hoeft niet langer aan zijn leiband te lopen en dat heeft als voordeel dat zij de riemen nu zelf stevig in de hand heeft. Aanvankelijk voelde dat nog als een ongemak, onzekerheid troef en zich geen raad weten. Kan ik het financieel wel aan, want er zat steeds een gat in onze begroting. En wat blijkt: zonder hem gaat het uitstekend.

Bijna flierefluitend staat zij nu in de keuken op zoek naar nieuwe recepten die zij deelt met haar twee jongens die het ook leuk vinden iets nieuws te ontdekken. Soms is het gewoon iets eenvoudigs als een tosti, of het beleggen van een pizza. Het is wachten op het ontdekken van de Oekraïense keuken. Zij heeft het recept voor de borsjt al van internet geplukt.

En hij? Verschuilt zich nu op een eiland achter andere rokken, zoekt achter kastdeurtjes naar eten voor de kinderen van dat jonge ding, moet hun lunch verzorgen en is ongetwijfeld op weg naar het volgende debacle, waarbij de schuldenberg zich opstapelen. Je kunt erop wachten dat het koude, vuile water langs de deuren van het douchehokje naar buiten gaat sijpelen en hij opnieuw de benen neemt.

Een gokje wagen? Hoeveel vakanties duurt het voor hij weer single is en de schuldenberg ook op dat groene eiland hem te veel is geworden. Nee, zij gokt niet en laat hem samen met hun kinderen in zijn sop gaar koken.

Opa IJsbeer