28 maart 2026

Maartse zielenpraat

Steekwoorden voor de maand maart 2026 van Schrijvelarij. Voor sommigen een zegen, voor anderen een drama. Misschien toch een uitdaging om het te proberen. De woorden van deze keer: Ventilator, Kussensloop, Drempelvrees, Lavendelgeur, IJskrabber, Lichtknopje, Kastdeur, Vogelgeluid, Winkelmandje en Organisatie.

Zaterdag 28 maart 2026

 

Het moet weer, de maand maart doet de naam eer aan. Het is de eerste lentemaand van het jaar maar iedereen weet toch dat de zwaluwen hier nog niet vliegen en dat je hun vogelgeluid derhalve ook nog niet kan horen. Inderdaad het is niet hun geluid waardoor ik vanmorgen ben gewekt maar het geluid van al die vroege vogels die voor zij op pad gaan naar hun werk de ijskrabber hanteren, moeten hanteren want hun auto is hun heilige koe en het openbaar vervoer is slechts voor de arme zielen, het linkse gepeupel dat louter alleen nog over duurzaamheid praat.


Ik trek de deken nog even over mijn oren, ben niet van plan er al zo vroeg uit te gaan in tegenstelling tot mijn alter ego die ergens midden in de nacht het kussensloop verruilt voor een partijtje bankzitten en daar de ene na de andere quote verslindt in de hoop daarmee de drempelvrees te verslaan. Ze komen daarna in overvloed. Iedere ochtend weer die letters, die woorden, die zinnen. Zomaar uit het niets gooit hij ze op papier, zet vervolgens de ventilator aan en denkt dat alles daardoor in een maalstroom terechtkomt en één geheel wordt.


Ik weet echter veel beter; niemand zit echt te wachten op al die onzin. Het is een mare die al eerder is doorgeprikt. De organisatie doet er goed aan hem een publiceerverbod op te leggen. Dat is al eens door de overkoepelende bende gebeurd nadat zijn zinnen te schuin zijn bevonden voor al die tere zieltjes die liever de kat in het donker knijpen dan een blos op de bleke wangen krijgen. Met een harde klap is daarmee toen zijn feestje doorgeprikt, het boek dichtgeslagen en achter de kastdeur onder de rest van zijn schunnige krabbels verdwenen.

Zijn obstinatie kent echter ook grenzen, niet dat hij meteen 180° Rood draait, want daar is hij trots op, op zijn meewerken. Net zoals zij dat mag zijn want het is haar kindje. Een kadootje zou ik zelfs bijna zeggen voor ieder winkelmandje. Hoewel… ik ben niet commercieel en ben ook bang dat de rest van de goegemeente niet naar mij luistert, net zomin als het tussen de regels door leest. Het merendeel zelfs overslaat. En vaak ook terecht, alleen deze keer, deze smeekbede…


Zo aan het einde van de maand maart gooi ik daarom maar eens de knuppel in het hok vol tere zieltjes en trakteer hun op een warmbloedig artikel. En wie daar niet tegen kan moet maar de duisternis oproepen, het lichtknopje gebruiken net zoals al die vromen die iedere zondag weer voor in de kerk zitten en net doen alsof de kindekens door de ooievaar zijn afgeleverd. En dan heb je ook nog een groep die de pastoor en de imam ter wille zijn en net als de konijnen fokken. Mijn vrouw heeft dat probleem inmiddels opgelost en steekt een aantal geurstokjes aan waardoor de lavendelgeur zich verspreidt. Voor mij het sein om met een leere Hose te verschijnen.


Opa IJsbeer

27 februari 2026

Robin

Dit is geschreven voor de februari uitdaging van Schrijvelarij met als opdracht: Robin is de braafheid zelve, dat zegt iedereen. Hij/zij is dat imago zat en wil eens goed uit de band springen. Schrijf in een verhaal hoe de kentering plaats vindt, hoe het bevalt en hoe het afloopt.

 

Vrijdag 27 februari 2026

Dit verhaal gaat over mijzelf, gaat over de wereld waarin ik leef en waarin ik als een vreemde eend in de bijt wordt bekeken. Zoals het lelijke eendje dat terugkeert als een prachtige zwaan. Alleen de naam raak ik niet kwijt. Zeker niet bij hen die mij altijd op handen hebben gedragen omdat ik immer meelevend ben, en in mijn werk er nooit tevergeefs een beroep op mij is gedaan. Bovendien die naam wil ik niet kwijt, daar ben ik trots op. Is getekend: Robin, een naam vol toekomst hoop, geluk en vrolijkheid, maar bovenal een naam die schittert.


Vijftien jaar heb ik alles gedaan wat er van mij is verwacht, alleen dat ene niet. Ik ben nog steeds single en heb mij nog nooit aan een ander gegeven. Echt waar er zijn mogelijkheden voorbij gekomen, maar er stond altijd iets tussen ons in, waardoor…

Het heeft aan mij gelegen, dat weet ik wel. Altijd was er die twijfel van als… Tot dat ene moment waarop ik de stoute schoenen aantrok en haar kuste. Zomaar uit het niets. En zij deinsde terug. Vol ongeloof terwijl zij vlak daarvoor nog zo uitdagend…

Toen heb ik de knop omgezet en wist dit mag nooit meer gebeuren. Ik wil mijn leven terug, mijn echte leven, zoals ik mij voel en niet zoals er naar de buitenkant wordt gekeken.

Nu is de transformatie afgerond. Ik ben wie ik ben en de wereld om mij heen kijkt vol verrassing toe. Verwachtingsvol ook. Is hij dat nu echt of is zij het? De wereld doet maar, ik ben er tevreden mee.


 

Opa IJsbeer

30 januari 2026

Dit is duidelijk

Vrijdag 30 januari 2026

Geschreven voor de maanduitdaging januari 2026 van Schrijvelarij waarbij ik uiteraard gebruik heb gemaakt van mijn fantasie maar ook van een illustratie.

Deze maand lees ik de oproep om eens een blog te schrijven. Nu schrijf ik al zoveel, of beter gezegd, mijn schrijven is vaak tikken. Het wegtikken van mijn gedachten, van waarheden en halve waarheden zelfs, leugens. Dat laatste heb ik met politici gemeen, hoewel die daar in een enkel geval geen actieve herinnering meer aan heeft.

O ja, die herinnering! Het schrijven van een blog. Dat begint allereerst met duidelijke taal. Korte zinnen. Korte alinea’s. Bijna spreektaal.

Meteen laten weten waarover het gaat. Er geen krantenartikel van maken, want dan raak je de lezers kwijt. Probeer ook wat beeldmateriaal toe te voegen, want het oog wil ook wat.


Het is ook handig de actualiteit te benadrukken, maar wel de feiten in het oog houden. En vergeet niet te antwoorden op vragen. En alles begint natuurlijk met die treffende kopregel die een aanzet moet zijn tot lezen.

En als daaraan allemaal is voldaan dan moet er ook nog eens een regelmaat ontstaan. Minstens één keer in de week moet dat blog verschijnen, het liefst vaker. En als er dan toch geen reacties verschijnen, tja dan weet ik het ook niet meer.

Misschien dat je dan kunt overgaan op het schrijven van columns. Want er bestaat wel degelijk een verschil tussen het een en het ander. Die column prikkelt meer, is zelfs tegendraads. En in tegenstelling tot een blog is vooral die laatste zin belangrijk.

Ben ik nu duidelijk genoeg geweest?


 

Opa IJsbeer