Kennis

Woensdag 31 mei 2023

Geschreven bij diverse illustraties voor de mei-uitdaging van Schrijvelarij.

Het is nooit te laat om te leren, zelfs niet voor hen die denken geleerd te hebben. Met die gedachte sta ik vanmorgen op na een nacht vol liefde. Nee dit is geen anekdote en nee dit is geen fantasie, het is de ware wereld die iedere dag weer op mijn deur klopt. Op de deur van mijn geest en mij vraagt om de deur van de kennis te openen.

Natuurlijk zijn er mensen die deze deur met een dubbele grendel hebben bewapend, heel hun wezen is erop gericht die kennis buiten de deur te houden, maar neem van mij aan dat zij daarin niet zijn geslaagd. In hun onderbewustzijn is er immers een splinter kennis doorgedrongen en die woekert voort in hun geest.

Zelf houd ik de deur open en laat mij fêteren op een verfrissend ontbijt. Die komt mij toe na zo’n stormachtige nacht waarin de kennis van nu zich heeft verenigd met de kennis van toen. Bergen hebben wij samen verzet. Jij en ik. Nu wordt het tijd voor een nieuwe dag waarin wij niet alleen de praktijk eren, maar ook weer nieuwe theoretische regels tot ons nemen. Waarom? Omdat mijn geest niet van nature lui is en op zoek is naar nieuwe kennis. En die van jou?

Voor ieder mens is dat weer anders. Zelf zoek ik nieuwe wegen en stof de oude af. De Uiver heeft mij de weg gewezen, de weg naar verre oorden waar anderen in armoede leven. Mijn kennis wil ik aan hen overbrengen en hoop van hen ook weer iets te leren. En dat is dan geen kwestie van ruilhandel of materiële verrijking, maar een gevalletje van sociaal denken.

Wij kunnen wat dat betreft nog veel leren van de dierenwereld maar moeten dat uiteraard ook met een klein korreltje zout nemen. Het knuffelgedrag van poezenpuppy’s is aandoenlijk, maar in hun instinct zit vaak iets wreeds. Iets wat zij echt niet van de mens hebben geleerd, maar dat diep in hun genen is geworteld.

Ik zie dat regelmatig voorbij komen door te kijken naar als ik door de smalle straatjes van een oude stad loop in de hoop te ontdekken wat de mens heeft bewogen zich juist hier te settelen. Inderdaad daar probeer ik van te leren, ik probeer te begrijpen waarom een heuvel meer geschikt is om op te bouwen dan het vlakke land. Heeft dat iets met bescherming te maken en tegen wie of wat? In die straatjes zie ik niet alleen de huizen, de mensen, maar ook de kadavers van de slachtoffers van de oorlog tussen diverse diersoorten.

Om niet alles op één grote hoop te gooien wissel ik die straatjes af met het bezoek aan een oase van rust. De ene keer kies ik daarbij voor een gloeiende zandvlakte en een andere keer – zoals vandaag – valt mijn keuze op een klein en intiem eiland waar het groen nog welig tiert. Waar ik de opgedane kennis weer kan omzetten en op papier kan gooien.

Maar dat moet niet te lang duren, die rust, want het begint al snel te kriebelen. Kennis is voor mij iets als een welkom bad, waarin ik mij wentel. En ja een deeltje van die kennis deel ik graag met u en u en al die anderen.

 

Opa IJsbeer

Mijn verjaardag

 Hoera, vandaag is de grote dag want je viert je ..e verjaardag. Hoe verloopt deze dag, wie komen er langs, wat staat er op tafel en wat hoop je te krijgen. De apriluitdaging van Schrijvelarij nodigt mij uit, om er iets speciaals van te maken.

 

Zo, gelukkig dit is ook weer voorbij zonder dat… Pffff, inderdaad ik heb mij er wel druk over gemaakt hoe die verjaardag zou gaan verlopen. Wie er op het laatste moment verschijnt zonder uitgenodigd te zijn. En al die welbedoelde cadeautjes waar je dus verder helemaal niets aan hebt. 

Het moge ondertussen duidelijk zijn: ik ben geen verjaardagvierder. Ik ben geen verjaardagvierder. Moet ik het nog één keer herhalen? Nou omdat jullie het zijn: ik ben geen verjaardagvierder. Toch zijn er wel leuke herinneringen, zoals dat presentje ooit waarbij ik een ballonvaart heb gemaakt in het oosten van land en uiteindelijk op Duits grond gebied ben geland.

De laatste is alweer vijf jaar geleden. Dat was een bijzondere met wat familie en enkele vrienden. Een klein clubje mensen samengepropt op twee botters. Ter ere van mijn 65^ste verjaardag. En na afloop nog even een pannenkoek verorberen bij het pannenkoekenrestaurant langs de haven van Huizen.

Het lijkt de dag van gisteren wel, zo diep zit dat in mijn geheugen gegrift, maar het is echt al vijf jaar terug. In die vijf jaar heb ik diverse mensen om mij heen verloren. Onder andere door corona. Van dit groepje leeft nog steeds iedereen, hoewel sommigen steeds verder uit beeld raken.

Het hoort bij het leven, het leven van alledag. En daarom heb ik ook niet zo’n behoefte om… Daarom heb ik die uitdaging om mensen uit te nodigen voor mijn feestje voorbij laten gaan. Je zult maar worden opgescheept met extra opdrachten waar je geen raad mee weet. Nee, zo is het goed.

Voor mij is bovendien iedere dag een verjaardag. Iedere ochtend dat ik opsta in het besef dat er weer een nieuwe dag is. En die verjaardag vier ik dan iedere dag, stilletjes in mijn eentje, nadenkend over de wereld, over de liefde, over gezondheid, en vooral over het er nog zijn.

Opa IJsbeer

Daeley haalt zijn B-diploma

Zaterdag 25 maart 2023

Het jongste kleinkind van Opa IJsbeer zijn heeft zo zijn voordelen. Mijn grote broer, neef en nicht hebben voor mij al de weg geëffend, hebben geleerd hoe die IJsbeer een echte opa moet zijn. En ik? Ik vind ondertussen mijn eigen weg en slinger mij overal achteraan. Een voorbeeldje? Oké, gaan jullie er maar eens recht voor zitten.

Afgelopen zomer heeft die man bijna een week lang op mij ingepraat zodat ik maar baantjes bleef zwemmen in het diepe bad op de camping in Beilen. Iedere ochtend voordat de andere campinggasten gebruik van het bad maakten trok ik mijn baantjes op mijn buik en op mijn rug. En of dat nog niet genoeg was, moest ik ook nog duiken van hem en over de hele breedte van het bad onder water zwemmen.

Het resultaat van dit alles was dat ik sterker en sterker werd en uiteindelijk ook nog mocht afzwemmen voor mijn A-diploma. Papa Daniël en mama Raema trots, zij hadden dat eigenlijk al opgegeven, maar het moment van afzwemmen in Lelystad kwam toch. Alleen vanwege Corona wel zonder publiek, zonder dat opa’s en oma’s mochten meekijken.

Even heb ik na de verhuizing van Almere naar Kampen getwijfeld of ik ook nog voor mijn B moest gaan, maar het feit dat Opa IJsbeer helemaal geen zwemdiploma heeft en ik hem dus de volgende keer misschien wel moet redden heeft mij over de streep getrokken. En vandaag is het dus zover dat ik in Zwembad De Steur in Kampen ook voor mijn B-diploma mag zwemmen.

Gelukkig ben ik niet alleen. Zo zijn er vandaag veel kinderen die voor de eerste keer afzwemmen. Wij, de B’ers dus, vormen een elftal, tien meiden en ik. Inderdaad ik als enige jongen, ja dat heeft dus zijn voordelen.

Zo val ik lekker op zonder de clown te spelen en toch wordt mijn naam hierdoor regelmatig genoemd. Makkelijk bovendien voor alle mensen die toekijken en applaudisseren als ik (en die meiden) onze opdrachten doen. We moeten bijvoorbeeld duiken, en diverse slagen zwemmen. Zowel in de lengte als in de breedte van het bad.

En dan is het bijna klaar, nog een kwestie van wenden en keren, zelfs een handstand maken hoort erbij. Waar dat nou goed voor is? Wie het weet mag het zeggen. En we eindigen uiteindelijk allemaal met watertrappelen. Niet gewoon watertrappelen, maar met een ballon om de pols. En dat valt echt niet mee.

Zeker voor mij niet want voor mij is een ballon toch echt zoiets als een bal. Anderen willen daar misschien mee gooien, maar dat geldt zeker niet voor mij. De ballon is weliswaar niet helemaal rond als een bal, maar ik beschouw die ballon toch echt als een bal aan een touwtje en dan telt er maar één ding: hoe vaak kan ik die hoog houden?

Nu ik mijn B-diploma heb mag ik dat ook in het echt oefenen, bij een echte voetbalclub. Bij DOS Kampen. Mijn eerste voorproefje heb ik al gehad en onthoud het maar goed, over tien jaar dan ben ik beroemd. Dus vergeet het niet: Daeley is mijn naam.

 

Opa IJsbeer

De schuldbekentenis

Donderdag 16 maart 2023

 

Geschreven voor de maartuitdaging 2023 van Schrijvelarij met de steekwoorden: bloemetjesgordijn, lepelaar, uienbrood, appeltaart (met of zonder slagroom), afzakkertje, gipsbeen, enkelbandage, melkopschuimer, wc-eend, driehoek of vierkant. Het moet een verhaal van maximaal 800 woorden worden. Dit is een verhaal waarbij ik dicht bij mezelf blijf.

Word ik nu de volgende beschuldigde aan iets wat sommigen een hype durven te noemen, terwijl ik juist zo begaan ben met die huidige slachtoffers en vind dat zij recht hebben op excuses. Want die vrouwen en mannen die nu naar buiten treden zijn absoluut geen lepelaars, geen kwaadsprekers. Inderdaad ik heb mij ooit ook bezondigd aan… Mijn verontschuldiging komt een beetje laat en is toch welgemeend. Alleen rechtstreeks excuses maken is een beetje lastig; als ik hun vandaag zou tegenkomen dan zou ik mijn slachtoffers absoluut niet herkennen. Daarvoor is onze ontmoeting te vluchtig geweest en het is ook al zo lang geleden. Dat laatste is overigens geen excuus.

Ik neem u vandaag mee naar een jaar of vijftig geleden toen arbeiders nog gewoon een broodtrommeltje mee naar hun werk namen en zij geen behoefte hadden aan uienbrood. Het is bovendien de tijd dat sommige Nederlandse jongens gebukt gaan onder de dwang soldaat te worden, om soldaat te zijn. Natuurlijk is er de mogelijkheid te weigeren maar ambtenaren hebben dat recht niet, die moeten hun plicht vervullen. En ja ik ben ambtenaar geweest, ben ambtenaar als ik word opgeroepen, allereerst voor de keuring en later voor het vervullen van de dienstplicht. En hoewel ik wil, weigeren mag niet.

Het is ook de tijd dat er nog gezegd wordt dat zij in het leger een echte kerel van jou maken. Wie die zij zijn zeggen ze er niet bij. Maar goed, in die zestien maanden diensttijd bij de 41^ste afdeling Veldartillerie zijn er zeker plezierige momenten geweest, maar echt fijn heb ik het allemaal niet gevonden. Zeker niet tijdens die paar weken van een volledige onnodige herhalingsverplichting.

En een kerel? Nee! Dat ben ik daar niet geworden. Wel ben ik er trots op dat ik geen enkele streep op mijn mouw heb gekregen. Die heb ik geweigerd. Maar schaamte overheerst al geruime tijd, schaamte dat ik heb meegedaan om vanuit de achterkant van een legerwagen de meest schunnige dingen naar meisjes en vrouwen te roepen. Inderdaad #metoo.

Met dienstkistjes die aanvoelen alsof ik loop een enkelbandage en een helm op het bebaarde hoofd stappen wij, de dienstplichtigen, de drietonner in en maar brullen in de dorpen. Het moet voor die Duitse meisjes, ik verblijf een jaar in Seedorf, een verschrikking zijn geweest als wij er met een gestrekt gipsbeen ingaan. Inderdaad naar die tijd neem ik u dus mee en ik steek mijn hand in mijn buis, ook ik heb mij daaraan schuldig gemaakt. Vijftig jaar na dato schuif ik eindelijk het bloemetjesgordijn open en kom er vierkant voor uit. Nu de rest nog.

Wij zagen er toen geen enkel kwaad in en hadden er geen afzakkertje, aan drank hadden wij geen gebrek, voor nodig de meisjes na te fluiten. Heden ten dage begrijp ik dondersgoed dat zoiets geen zuivere koffie was. De koffie in het leger is in die tijd overigens nauwelijks te drinken. Van melkopschuimers hebben ze op de kazerne nog nooit gehoord en op bivak arriveert de koffie tijdens de lunch meestal koud.

Uiteraard is de legerleiding, die zij van een kerel maken, op de hoogte van het haantjesgedrag van de dienstplichtige soldaten, kanonniers, van ons. Gezegd wordt er echter niets van, laat staan dat er een straf volgt, geen ontslag uit dienst, geen strafcorvee, geen extra dienst om met wc-eend de toiletten te reinigen. Zolang wij maar met onze handen van die meisjes afblijven vindt de leiding het allang best. Dat laatste wordt zelfs beloond met een gezamenlijke wandeling, die menigmaal in een café eindigt met appeltaart mit Sahne.

 

Opa IJsbeer

Mijn ex

Voor de februari uitdaging 2023; opdracht: kruip in de houd van je ex.

Dinsdag 7 februari 2023

Nu wij beiden oud zijn, ja zo voelt het op mijn zeventigste, denk ik nog wel eens terug aan mijn tienertijd. Hoe zou het met hem zijn, mijn eerste vriendje. Wat waren wij nog jong en onervaren. En die eerste kus… een beetje gestolen, de tanden tegen elkaar.

Hij was wel lief, maar ook een beetje naïef. Had ook niet door dat ik niet verder wilde, niet verder mocht, omdat… En die zaterdag toen ik het uitmaakte, een paar maanden voor ons middelbare schoolexamen stond hij daar op het pad als een geslagen hond, wist niet wat hem overkwam terwijl hij het had kunnen weten. Ik droeg immers niet langer het dunne zilveren kettinkje met hartje, dat hij mij had gegeven tijdens een schoolreis naar Echternach. Zo lief.

Ik zag het wel; hij had de tranen in de ogen toen hij wegfietste nadat hij mij zoals gewoonlijk na school had thuisgebracht. Er brak toen wel iets in mij en dat kettinkje heb ik altijd bewaard.

Maar ja dat geloof hè, dat stond tussen ons in. Hij ging niet naar de kerk, terwijl mijn ouders erop stonden dat ik iedere zondag meeging zoals mijn hele familie dat iedere zondag deed. En hij hoefde niet van zijn ouders, die zelf ook niet gingen. Even dacht ik dat het nog wel goed zou komen, omdat hij soms met zijn opa ging, maar ja die was van een andere kerk. De gereformeerde en dat was toch een stuk lichter dan onze kerk, dus zat er maar één ding op.

Een paar jaar geleden zag ik hem onverwachts lopen in het dorp. Tenminste ik dacht dat hij het was, want het is zo lang geleden. Hij leek wel wat op een overjarige hippie met dat lange haar en die baard. Van een neef heb ik begrepen dat hij bij de krant werkte en soms kwam ik zijn naam ook wel tegen. Maar verder…

Geen social media voor mij en ook geen internet. Daar doen wij bij ons niet aan. Helaas! Hier zit ik dan; helemaal alleen, geen kind noch kraai, met alleen die herinneringen aan toen… En dat kettinkje.

 

Opa IJsbeer

De treinreizen van Gianny en Opa IJsbeer zijn nooit saai

Dinsdag 3 januari 2023

Hoe veel treinreizen mijn Opa IJsbeer en ik al hebben gemaakt? Ik kan het jullie echt niet vertellen. Maar het zijn er heel veel. We zijn naar bijna alle uithoeken van ons land geweest, die met de trein kunnen worden bezocht. Ik noem er een paar: Maastricht, Coevorden, Den Helder (met een uitstapje naar Texel), Eemshaven, Vlissingen. En een enkele keer zijn wij ook de grens over gestoken. Voor sommige van die reizen hebben we gebruik gemaakt van regionale treinen. In een enkel geval, vanwege werkzaamheden aan het spoor, hebben wij een stukje met de bus gereden.

Vandaag willen wij met de trein naar Hoek van Holland, een lang gekoesterde wens van opa. Nou, dat gaat dus mooi niet lukken, want de Hoekse Lijn is in 2015 al opgeheven. Een lijn waarover 125 jaar de trein tussen Rotterdam en Hoek van Holland (Strand) heeft gereden is in dat jaar bij Schiedam losgekoppeld van het Nederlandse treinnet. De lijn is toen omgezet in een metrolijn, maar bijna acht jaar later is deze nog steeds niet helemaal klaar en eindigt bij de haven van Hoek van Holland. Vanaf hier is het mogelijk het laatste stukje met een bus te rijden of te gaan lopen, want zo ver is het strand ook weer niet bij de haven vandaan.

Voor ons is het een reis van ongeveer twee uur naar de haven, terwijl ik nota bene zelf in Haven woon, maar goed dat is een ander verhaal. Wij gaan nu met de bus van Buiten naar Stad en wachten daar tot we onze kortingspas optimaal kunnen gebruiken. Wij staan daar zeker niet alleen en om vijf voor negen is het dringen geblazen om door de poortjes te komen en de trein van twee voor negen te halen. Die trein gaat naar Den Haag, maar in Leiden stappen wij over op de intercity naar Vlissingen en verlaten die trein in Schiedam voor het laatste stukje met de metro. Het wordt tijd voor koffie met appelgebak. Dit is weliswaar geen traditie maar wel heel lekker en daarvoor zoeken wij Café Prins Hendrik uit.

Om opa een plezier te doen loop ik mee tijdens een klein rondje door dit dorp dat is ontstaan op een voormalige zandplaat. Tijdens dat rondje schiet hij zijn beelden, zoals hij dat bijna iedere treinreis van ons doet. Ik zie hem gewoon groeien als hij in het groen een uitgeslagen sculptuur ontdekt.

En voor mijn plezier doen we ook nog wat meer aan Sport & Bewegen en lopen een drassig paadje van het Roomse duin op. Langs dit pad zijn diverse trimhulpapparaten geplaatst. Dit stukje duin heeft ooit onderdeel uitgemaakt van de zogenoemde Spanjaardsduinen. Door de aanleg van de Rijksstraatweg naar ’s-Gravenzande zijn deze duinen in tweeën gesplitst. Dit gedeelte dankt zijn naam aan de komst in 1905 van een katholieke kerk.

Van het oorspronkelijke Roomse duin is ook al niet zo veel meer over. Het is tegenwoordig vooral een park dat mede is ontstaan doordat in het duin tijdens de Tweede Wereldoorlog bunkers zijn ingegraven. Na de oorlog zijn die bunkers nog een tijdje bewoond geweest door mensen van wie hun woning tijdens de oorlog is vernield.

Voor wij dit dorp verlaten brengen wij nog een bezoek aan de Berghaven. Die is in de negentiende eeuw bij de Nieuwe Waterweg aangelegd als een uitvalsbasis voor de loodsbootjes waarmee loodsen naar en van de grote zeeschepen die Rotterdam aandoen, worden gebracht. Ook de reddingsboten van de KNRM zijn hier gestationeerd.

Heel even stelt Opa IJsbeer voor de veerboot naar Engeland te nemen, want de Stena Line vaart vanaf Hoek van Holland naar Harwich. Hij wil zelfs als verstekeling meegaan omdat wij geen paspoort bij ons hebben. Ik heb hem nog net niet hoeven vastbinden, maar heb mij de blaren op mijn tong moeten praten om hem van dit onzalige idee af te houden. Dus als jullie mij nu met een dubbele tong horen praten weten jullie waardoor het komt.

Maar goed het is gelukt dus kunnen wij terug naar Schiedam en vandaar met de trein naar Rotterdam waar bij Weena een lunch op ons wacht. Om een lang verhaal korter te maken is deze lunchplek niet zo ver van het station af, waar wij na het middagmaal terugkeren om onze treinreis voort te zetten. Die gaat naar Eindhoven, althans die richting uit, en dan moet er ook nog een trein komen. Dat laatste gebeurt pas na veel geproest van ons, want wij zien van alle vertragingstactieken van de treinvervoerders de humor in. Al met al een half uurtje lachen op het perron om de gekte om ons heen en een verlaten gymschoen op het spoor.

In Breda stappen wij over en nemen nu de trein naar Zwolle. Die brengt ons in Den Bosch of ’s-Hertogenbosch zoals de treinapp de Brabantse hoofdstad noemt. Het plan is hier te gaan eten, maar saai is het nooit, dat doen wij dus niet. Het weer laat te wensen over en we besluiten door te rijden naar Amsterdam Centraal, nemen daar de rechtstreekse trein naar Almere Stad en belanden op Belfort. Hier is het Grieks restaurant Yamas gevestigd waar wel vaker onze treinreizen met een heerlijke maaltijd worden beëindigd. Al met al weer een geslaagde treindag.

Opa IJsbeer 

Invasie van de dino’s

De boerderij van JeZus Deel 5

18 december 2022

De volksverhuizing is van alle eeuwen en niet iets van het bijna afgelopen jaar. Mensen vluchten voor geweld of zoeken geluk, geld en liefde elders. En niet overal wordt iedereen met open armen ontvangen. Ook is er niet overal ruimte voor nieuwe woningen. Voor velen zal het daarom geen Openbaring zijn maar ook de boerderij van JeZus is ingebouwd.

Jerome en Suzanne, de tweeling Je en Zus, hebben daar nog steeds geen weet van en wachten op de verlossing van het ouder worden. Je heeft nog even geprobeerd uit te breken, te ontvluchten aan de Python, maar zijn uitvlucht is op tijd ontdekt en vaardige handen hebben hem op tijd teruggelegd in de kribbe voor het lichtjesfeest.

In de boerderij waakt ondertussen niet alleen de IJsbeer, wiens noordelijke leefwereld flink onder druk is komen te staan, maar waakt ook de Pinguïn. Zij is niet alleen op de ijzige zuidpool te vinden en heeft haar plekje daar ingeleverd voor een rol hier in de harmonieuze wereld van JeZus.

Het treinverkeer in deze veilige wereld is stil komen te liggen. Niet door het natuurgeweld maar de wens op iets meer levensruimte rond de wensboom ligt hieraan ten grondslag.

Of is deze constatering opnieuw een brug te ver voor bestuurders die uit bezuinigingsdrift werkzaamheden uitstellen en vervolgens tot de ontdekking komen dat het alsnog uitvoeren van het noodzakelijke werk wel erg duur uitvalt.

Ach, als er één schaap over de dam is volgen er meer. Dat weet de herder die zijn schaapjes wel op het droge heeft maar al te goed. Hij haalt dan ook zijn schouders op en heeft de weg richting boerderij van JeZus ook dit jaar op tijd ingezet.

Van boven kijken zij, ook al geen dag ouder, toe. Jozef en Maria genieten nog even van alle rust in afwachting van de drukte die ieder jaar rond deze tijd op hen afkomt.

Dat laatste krijgt een dubbele lading omdat vrede en oorlog in gescheiden kampen zitten, terwijl de pandemie rond de boerderij is uitgeraasd en het eerbetoon aan de derde JC mogelijk toch nog een dichterlijk vervolg krijgt in beeld en geluid.

Dat kost echter wel de nodige energie en tijd. Beide, tijd en energie, lijken aan de boerderij voorbij te zijn gegaan. Of is alles opgestookt door de engel die uit eigen belang de handen in onschuld wast?

De toegevoegde poes heeft daar geen boodschap aan en geeft kopjes aan hen die daar behoefte aan hebben. Mensen hebben die gewoonte overgenomen en omhelzen elkaar uit vreugde, uit genegenheid, uit liefde.

Zo is ook de boerderij van JeZus ontstaan. In liefde, uit liefde. De naamgever heeft zich er ook dit jaar weer over ontfermd. Achter zijn rug schuilt echter eveneens het gevaar van het einde, omdat hij in deze liefdevolle leefwereld de dino’s heeft toegelaten.

Opa IJsbeer