Het verhaal is uit, het team gaat door

Zondag 17 april 2022

Dit is het einde van het verhaal. Huh! Inderdaad als sportverslaggever heb ik in Almere ooit het stokje aan anderen overgedragen en nu tijdens de Holland Cup 2022, dat na enige jaren afwezigheid terug is op de Almeerse voetbalvelden, wordt het tijd om weer te stoppen. Ditmaal met de verslagen van het voetbalteam waarin mijn oudste kleinzoon, onze oudste kleinzoon, meespeelt.

Ooit ben ik door een dochter uitgedaagd om de boom, die door een ouder is geplant, verder te laten groeien. Regelmatig heb ik op eigen wijze geprobeerd een verhaal te vertellen over wedstrijden, over spelers. Ook in coronatijd.

Tijdens die verhalen heb ik het team zien veranderen; velen zijn vertrokken, zowel spelers als begeleiders, trainers, als volgers. Soms omdat er hogere ambities waren. Niets mis mee als die ambities maar vanuit het kind, de speler, komen. Want alles draait immers om hen en niet om ouders, niet om grootouders en zelfs niet om de club.

Al een paar keer heb ik mij de vraag gesteld: wat voegt de verslaggever nog toe nu deze groep de puberleeftijd heeft bereikt? Waar ligt hun interesse? Bij de meisjes die naast hen een partijtje afwerken terwijl zij moeite hebben om zich te concentreren bij wat hun coach te vertellen heeft?

Zijn verhaal is immers ook dubbel. Hij wil enerzijds inzet zien, maar bovenal ook plezier. En dat laatste bijvoorbeeld via driehoekjes, maar ook acceptatie als een tegenstander beter is. En ‘handen thuis’, ‘geen schoppartij’, sportiviteit moet de boventoon voeren.

De verslaggever is het daarmee eens. En het team? Dat heeft gisteren de openingswedstrijd gewonnen en is daarna tweemaal afgetroefd. De voortzetting van het internationale evenement begint vandaag met een papieren overwinning omdat een Almeerse club geen extra team op de been kan brengen. Zoiets kan natuurlijk altijd, dus niet zeuren en dat jammer vinden voor organisatie en de betreffende club.

Terwijl ouders, grootouders en geblesseerde spelers toekijken volgt van de onder vijftien jaar van FC Almere de tweemaal vijftien minuten tegen Buitenboys. En met die wedstrijd sluit ik af. Een duel dat beslist is door de aanvoerder.

Succes jongen(s). Ik heb jarenlang genoten en zal zeker nog wel eens langs de lijn te zien zijn, maar dan zonder verslag. En die verslaggeverspet? Als een ander die wil dragen dan…

Opa IJsbeer

Koper

Dinsdag 12 april 2022

Non-fictie

Letters op papier zetten en die dan door elkaar husselen, kent u dat gevoel? Niet, nou probeer het maar eens of gooi een zin om en wat staat er dan? En de betekenis van een woord, wat zegt bijvoorbeeld die titel van dit stuk u?

Mijn vader zaliger bespeelde een koperblaasinstrument en verzamelde koperen gebruiksartikelen en struinde als koper daarvoor soms markten af. Al wakker? Of bent u een echte pokerspeler en gaat u met stalen gezicht verder? Dan zult u ook ontdekken dat het woord koper mij al vroeg is bijgebracht en dat ik mij nog goed de koperen bruiloft van mijn ouders voor de geest kan halen. Inderdaad een koperen bruiloft, die onder het dak van mijn naamgever, mijn opa (ook al zaliger), is gevierd omdat mijn ouders vanaf hun trouwen tot aan zijn dood bij hem hebben ingewoond.

Tijdens dat feest is er een fotomoment, maar zitten de mannen en vrouwen heel traditioneel apart, is er jonge jenever geschonken, oud bruin gedronken, is er boerenjongens gemaakt en staan er rokertjes (sigaretten en sigaren) op tafel. Sterke verhalen worden er verteld. Er wordt volop gelachen. Voor ons (de kinderen) is er een apart hoekje in de kamer en later verlaten wij de woonkamer en spelen verstoppertje, gewoon in huis omdat er talloze verstopplekjes zijn in zo’n oude woning.

Deze koperen bruiloft is mij altijd bijgebleven en die zilveren dan? Of die ooit gevierd is? Om met Rutte te speken: ‘Ik heb daar geen herinneringen aan.’ Als er al aandacht aan is besteed dan niet zo groot omdat ons gezin op dat moment niet langer compleet is. Opa is dan al overleden, net zoals mijn grote broer die zelfs al enkele jaren eerder naar een graf is gedragen. Inderdaad niet iets om feest te vieren dus. En mijn eigen koperen en zilveren bruiloft zijn ook al zonder feestje voorbijgegaan.

BVH

De verhalen van mijn ouders stokken na die bruiloft, maar gelukkig houd ik van lezen en slaag erin om zelf iets op papier te krijgen. Geef mijn fantasie de vrije loop, soms met een biografisch tintje. Zo heb ik een aantal verhalen uit mijn diensttijd gebundeld voor familie en een kleine groep vrienden.

Ik lees voor aan kinderen, kleinkinderen (soms uit eigen werk), maak verslagen met een serieuze ondertoon of hark wat onzin bij elkaar. Dat laatste is aanvankelijk alleen bestemd voor kinderoren, later ook voor de kleinkinderoren en vervolgens (weer een ander genre) ook nog bij BVH.

Wie kent dit nog? En wie weet waar die letters voor staan? Wie kent de dubbele betekenis ervan? Denk maar eens na, inderdaad zo snel gaat het. Sommige namen ken ik nog uit die tijd, een tijd dat social media door mij ook professioneel is gebruikt.

Dat netwerk is in de loop der jaren steeds verder uitgebreid. En de meesten van dat netwerk heb ik nog nooit ontmoet. Niet alleen die personen van dat BVH-netwerk, maar dat geldt ook voor de meesten van het Hyves-tijdperk en van hen wier verhalen ik op het feestboek soms lees.

Afname

Het aantal verzonnen verhalen van mijzelf is in de loop der jaren steeds minder geworden. Ik zie dat ook bij anderen terug. Wel ben ik nog steeds een trouwe krabbelaar, beklim soms podia. Maar alleen in het weekend.

En verder? Heb ik nog genoeg woorden over om tweemaal in de week hier een rubriek te vullen. Een rubriek met twee totaal verschillende onderwerpen: één over kunst (beelden) in de openbare ruimte en één (tegenwoordig) over muziek. Onderwerpen waar ik nog jaren mee vooruit kan. Tenzij…

Ach, het is tijd om te gaan. Een echt feestbeest weet wanneer die moet stoppen en iemand die zichzelf absoluut niet in een feestbeest herkent is allang afgehaakt. Voor hen die tot het einde toe door hebben gelezen. Jullie zijn echte diehards; gefeliciteerd.

Opa IJsbeer

Het leerproces van wielrenner Yari

Zaterdag 26 maart 2022

Het is een zonnige zaterdagmorgen. Heel anders dan vier weken geleden. Toen ging Opa IJsbeer als verslaggever mee met zijn oudste kleinzoon en diens ouders naar Bussum, waar Gianny een vriendschappelijke voetbalpartij speelde tegen een jeugdteam van BFC. Ditmaal ben ik opgehaald door de andere opa van onze tweede kleinzoon en met zijn vader rijden wij met zijn viertjes naar de Kamper Wieler Club, ook wel KWC genoemd. Hier wordt vanmorgen de derde en tevens laatste wedstrijd verreden van de zogenoemde Voorjaarscompetitie.

Aan de eerste wedstrijd heeft Yari door corona-omstandigheden niet mee kunnen doen. En vorige week heeft hij aan zijn wedstrijddebuut op het asfalt de verdienstelijke vijfde plaats overgehouden. Verdienstelijk zeker, omdat hij al tijdens de eerste ronde uit de bocht vloog en daarna veel terrein wist goed te maken.

Vol goede moed en onder toeziend oog van de twee opa’s rijdt de renner in de dop de eerste meters. Even het rondje verkennen en de beenspieren losgooien op het geaccidenteerde terrein in Kampen-Noord waar de KWC een fantastisch onderkomen heeft met zelfs een eigen BMX-baan.

Yari weet dat hij nog veel moet leren wil hij een goede wielrenner worden, maar is dat eigenlijk belangrijk als hij er gewoon plezier aan beleeft? Dat leerproces komt vanzelf en daar hoort bijvoorbeeld goed sturen bij, maar ook het vastklikken van de schoenen op de pedalen. Met dat laatste heeft onze kleinzoon wat moeite en daarom verliest hij vanmorgen bij de start al veel terrein. Maud en Britt, de winnaars van respectievelijk de eerste en de tweede wedstrijd, gaan er als een speer vandoor en onze kleinzoon zit ergens in de staart van de lange groep wielrennertjes uit de E-klasse.

Dat laat het talentje niet op zich zitten en een ronde later is hij al tussen de beste tien terug te vinden. En weer een ronde later rijdt hij zelfs op de derde plaats. Het gat met de koplopers dichten is er niet bij.

 Ook omdat Yari geen enkele steun heeft te verwachten van twee klevers. De renner van FRTC Almere blijft sleuren en het onvermijdelijke gebeurt. Hij moet zijn klevers laten gaan en ziet hoe uiteindelijk Rinze de derde plek voor zich opeist.

Maud pakt voor de tweede achtereenvolgende keer de overwinning op. Omdat zij de eerste wedstrijd verstek heeft laten gaan wordt zij in het eindklassement derde nog achter Rinze. De voorjaarscompetitie wordt gewonnen door Maud. En onze kleinzoon? Die pakt de eervolle vijfde plaats in het eindklassement. En daar mag hij zeker trots op zijn. Zijn opa's zijn dat zeer zeker.

Na die E-klasse worden er nog twee wedstrijden verreden. Zowel in de D-klasse als de C-klasse is de strijd hevig. En met name in de oudste groep zijn de coureurs aan elkaar gewaagd. Daar ziet onze kleinzoon ook dat alleen sleuren aan kop geen zin heeft, dat is energie verspillen waar anderen gebruik van maken, maar ook dat behoort bij het leerproces van de wielrenner.

 

Opa IJsbeer

Hilda

Donderdag 24 maart 2022

Zenuwachtig zet ik de eerste woorden op papier. Geen idee nog waar mijn vingers mij vandaag naartoe brengen. De nagels zijn weer afgekloven. Het is één van mijn vele ondeugden. Het gevoel van mislukking nadert met iedere aanslag. Zoekende ben ik naar de juiste verbinding tussen het lot en Lot. langzaam vloeien de zinnen uit het niets tevoorschijn. De proleet die zich als poëet voordoet en steeds dichter bij de waarheid komt; maar eigenlijk niets anders is dan een eenvoudige krabbelaar. Zo voelt het althans.

Hilda kijkt in gedachten toe. Zij denkt terug aan vervlogen tijden, toen alles nog goed was tussen ons en Tante Toos (To voor intimi) nog het rijk alleen had. Zij neemt de huidige tijd voor lief. De herkenning is er, maar erkenning ontbreekt nog immer.

Steenrijk zal Hilda nimmer worden en daar zit zij ook niet op te wachten. Uiteraard heeft er wel eens een rijke man aan haar voeten gezeten, maar hem wilde zij niet. De ware Jacob moet haar echt verdienen. En die is inderdaad langs gekomen. Maar zij heeft een andere keuze gemaakt. Heel onverwacht eigenlijk. Alhoewel, nu zij erover nadenkt zo onverwacht was het nou ook weer niet. Die ontmoeting had iets weg van een overval, een botsing van stijlen, zoals de overgangen in taal.

Terwijl buiten de oude wijnton, die tegenwoordig dienst doet als regenton zich langzaam vult, worden de herinneringen aan die ene dag steeds helderder. De oude koffiekan die Hilda ooit van Vincent heeft gekregen staat op de potkachel. Het zaadje is gelegd. Morgenochtend maar weer eens inkopen doen, voer halen voor de vroege vogels die het vogelhuisje in de tuin bezoeken.

Hoe dankbaar zijn die beestjes? Het vrolijke getjilp van de mussen, de merels die zingen, koerende duiven, de prachtige vlaamse gaaien die de nootjes komen halen, zelfs de eksters met hun gekrijs en dan heeft zij het nog niet over de vinken, de koolmeesjes en dat ene steeds terugkerende roodborstje gehad. Ach dankbaar zijn zij zeker en zij helpen haar af te rekenen met haar boze buurman, die de pest in heeft omdat al die vogels zijn versteende tuin onder schijten. Sorry voor dat woord, maar de waarheid mag toch wel worden gezegd?

Net zoals die andere afrekening met mij. Als zij daaraan terugdenkt… Dat waren nog eens tijden. En iedere keer als de kermis terugkeert in de stad denkt zij terug aan dat ene memorabele en ook vreselijke moment. Herinneringen die de stroom van de rivier volgen en geen moment lijken stil te vallen. Inderdaad lijken, want zodra die ene muur opdoemt is alles voorbij en komen de lijken vanzelf langs rollen.

Langzaam verschijnt er een traan in een ooghoek. Nee, er valt ditmaal niets te lachen. Waarom moest haar grote liefde, waar zij net in de botsautootjes tegenaan was gebotst, nou zo stoer zijn? Waarom heeft hij zich door mij laten overhalen om in die auto te stappen, die auto die even later als een razende rondjes draait langs de steile wand. En dan volgt een derde waarom, verdomme die vergeten autogordel!

 

Opa IJsbeer

 

Geschreven voor de maanduitdaging maart 2022 van Schrijvelarij. Hierbij moesten de volgende steekwoorden worden gebruikt: pest(en), rivier, verbinding, autogordel, inkopen, overval, steenrijk, vogelhuisje, verdienen, wijnton.

Bovendien heb ik gebruik gemaakt van een illustratie van de maanduitdaging januari 2022.

Een oefenpotje en ook nog eens vriendschappelijk

Duel BFC mix-FC Almere onder 15 jaar

Zaterdag 26feburari 2022

De wedstrijdenreeks om het ‘echie’ zijn enkele weken geleden winnend afgesloten door de jongens onder 15 jaar van FC Almere en wat kun je dan het beste doen na een weekje (school)vakantie en diverse stormachtige dagen? Je benen losgooien! En als je dan ook nog een sportieve tegenstander kunt vinden op een mooie bijna lenteachtige zaterdag is er aan alle voorwaarden voor een prettig potje voetbal voldaan.

Aan de Meerweg in Bussum fungeerde vandaag een mixture van enkele jeugdteams van de Bussumse Football Club als opponent. Zo stonden er bij de thuisploeg spelers van het eerste (landelijk spelend), tweede, onder zestien en onder veertien jaar op het veld. Bij zo’n mengeling dient zich al snel de volgende vraag aan: hoe benader je zo’n duel? Wordt dat een oefenpotje of een vriendschappelijke wedstrijd. Coach Flaviu wilde dat zijn jongen iets van dit duel leerden en zorgde ervoor dat de voorbereiding optimaal was.

Na een aarzelend begin was hij tevreden over de rondootjes en kon er aan het afwerken worden gewerkt. Een goede generale zegt echter niets over een uitstekende uitvoering.

Van de driehoekjes en goede positiespel was tijdens de wedstrijd niet zoveel terug te zien en ook van zijn opdracht veelvuldig over de grond te spelen kwam niet zo heel veel terecht. En toch… soms waren er uitstekende momenten die voor de coach helaas niet tot treffers leidden. Wel waren er fraaie mogelijkheden, zo omspeelde Luca op snelheid de keeper, maar prikte naast en smoorden enkele goede bedoelingen in het strafschop gebied van BFC.

Ook de Bussumse jongens kregen hun kansen en juichten aanvankelijk voor de verkeerde speler. Immers de allereerste doelpuntenmaker had geen blauw shirt maar een groen shirt aan. Niet veel later konden zij opnieuw juichen, want ditmaal was doelman Dani wel door een speler van de thuisploeg gepasseerd.

Misschien vond de arbiter dat toch wel sneu want nadat Donny per ongeluk over de benen was gevallen van een tegenstander, nadat hij die eerst tegen de grond had gewerkt, mocht de spits van Almere van elf meter inschieten. Donny deed dat eigenlijk bijzonder fair, door met een zwak rollertje de doelman de gelegenheid te geven om de strafschop te keren. De keeper dook echter zeer schuldbewust de andere kant op, zodat de ruststand alsnog met 2-1 inging.

Met Dylan voor Dani onder de lat was bij Almere  in de tweede helft de puf toch een beetje weg. Verder was Beau (uit het tweede) de licht geblesseerde Shae komen vervangen. En in de loop van het tweede gedeelte kwam Dani terug in het veld, maar nu als linksback voor Liam. De omschakeling bij Almere was in deze fase onvoldoende, het samenspel lukte niet en de afronding al evenmin. Behalve bij de aanvoerder die zijn eigen keeper voor de tweede keer (onbedoeld) verraste.

Dat beide teams uiteindelijk driemaal scoorden was iets voor de statistieken en dat sommige treffers de balans naar Bussumse zijde lieten doorslaan, ach wie treurt daar verder over als er geen onsportief gedrag viel te bespeuren? En het publiek...

Opa IJsbeer

 

De najaarscompetitie met een zege afgesloten

Zaterdag 12 februari 2022

Zo de winter is al ruim over de helft en vandaag hebben de jongens van onder 15 van FC Almere de najaarscompetitie afgesloten. Ook nog eens met een overwinning op het Amsterdamse TABA, dat door de nederlaag de derde plaats kwijtraakte aan Zuidoost. Zelf is Almere als vijfde geëindigd en wie had dat nog verwacht na de zo belabberde start van het seizoen.

Inderdaad belabberd want er was geen enkele klik tussen spelers en de trainer, die zich afstandelijk gedroeg en tijdens wedstrijden als een dood vogeltje langs de lijn stond. Heel anders dan Flaviu die met Joost de training overnam en de jongens vanaf het begin opzweepte. En dat bleek al snel een succesformule.

Zag je aan het begin van het seizoen al snel chagrijnige gezichten binnen de lijnen, na de eerste ontmoeting volgend op de trainerswissel werd er zowaar gelachen en de teamgeest zag het publiek ook gisteren terug na het laatste fluitsignaal.

Dat had deels te maken met opluchting want voetballend waren de Amsterdammers gisteren iets beter maar waar TABA rakelings voorlangs schoot knikte aanvoerder Gianny wel raak. En uit een snelle tegenstoot maakte Luca er op aangeven van Donny knap 2-0 van.

De gasten lieten even het hoofd hangen, maar krabbelden na enkele wissels snel overeind. Taba dacht in de twintigste minuut de aansluiting voor elkaar te hebben maar één-tegen-één bleef Dani overeind en zette meteen de aanvallers aan het werk en ditmaal scoorde Donny na aangeven van de razendsnelle Luca. Met een voorsprong van 3-0 ging het team van Flaviu naar de kleedkamer, mede omdat Dani nogmaals een inzet onschadelijk had gemaakt.

De bezoekers begonnen fel aan de tweede helft. Dylan, die na acht maanden blessureleed na de hervatting zijn rentree maakte onder de lat, kon meteen aan de bak en voorkwam een tegengoal. Toch kon hij niet voorkomen dat TABA met twee knap uitgespeelde aanvallen de spanning terugbracht.

Almere wankelde en de gelijkmaker leek in de maak. Hoewel… Almere probeerde het wel, Luca was dichtbij de bevrijdende goal en een vrije trap van Gianny ketste via de onderkant van de lat het veld in. In blessuretijd viel de 4-2 alsnog. Uit een door Vladimir slim genomen vrije trap scoorde de aanvoerder zijn tweede van de dag.

Rest mij een compliment te maken aan het hele team en ik weet je kunt ze niet alle spelers noemen en er gaat bij iedereen wel eens iets mis, maar toch wil ik één speler eruit lichten: Bram die met zijn niet aflatende energie menige aanval onschadelijk maakte en ook in de opbouw goed werk verrichtte.

Achter de tralies

Het is zoals het is. Onderweg ben ik niemand tegengekomen en uitgezwaaid ben ik al evenmin. En hier staat ook al niemand te wachten op mij. Zoals reeds gezegd: het is zoals het is. Gelukkig heb ik een goede, zeer ervaren chauffeur. Galant ook, iemand die jou het idee geeft dat jij heel bijzonder bent zelfs als de situatie er eigenlijk niet naar is.

Natuurlijk weet ik wel dat het een aparte tijd, een periode waarin ons wordt gevraagd om zo weinig mogelijk te reizen. Dat de meeste mensen gevraagd is om thuis te werken en dat er daardoor weinig verkeer onderweg is. Ook een hossende menigte hoef ik daarom niet te verwachten. Hetzelfde geldt voor een erehaag, die is er niet, thuis niet en ook hier niet.

Vandaag ligt er zelfs geen rode loper voor mij klaar, iets wat ik normaliter wel ben gewend. Zelfs in het buitenland wordt die regelmatig voor mij uitgerold, bijvoorbeeld vanaf de vliegtuigtrap naar het ontvangstgebouw maar ook als ik met een limousine naar het theater wordt vervoerd ligt daar een rode loper. Niet dat dit een eis is van mij, wel nee theaterdirecteuren zijn zo blij met mijn komst dat zij hier bijna een gewoonte van beginnen te maken. Ik denk dat zij dit onderling ook zo hebben afgesproken.

Uiteraard heb ik mij al wel eens de vraag gesteld waarom zij dat doen? Waar heb ik al die aandacht nu eigenlijk aan verdiend, terwijl ik toch echt geen blauw bloed in de aderen heb. Het gaat zelfs nog een stukje verder. Eenmaal slechts heb ik de show gestolen en prompt is dat door iemand gezien en die heeft daar werk gemaakt.

Ach, ik val in herhaling: het is zoals het is. 24 Uur achter de tralies en morgen word ik weer opgehaald.

 

Opa IJsbeer

 

Geschreven voor de maanduitdaging januari 2022 van Schrijvelarij.

Yari de winterclubkampioen voor één dag

Zaterdag 8 januari 2022

Het is winter en de nationale wielerwedstrijdkalender is door regering en wielrenbond op zwart gedraaid. Althans voor jeugd en recreanten. De absolute top mag wel in actie komen. Maar wat doe je dan als club, ga je dan huilen met de wolven in het bos of grijp je de eerste de beste kans aan om een interne wedstrijd te organiseren?

In het weekend dat het NK-veldrijden wordt gehouden, rijden de Flevorennertjes van FRTC Almere (vandaag) hun winterclubkampioenschap op sportpark Fanny Blankers-Koen. De deelnemers strijden in drie grote groepen en per groep is er voor iedere leeftijd een titel te winnen.

Niet iedereen fietst even lang. Zo rijden de oudste jongens 35 minuten en de tegelijk startende dertienjarigen 25 minuten, de groep daaronder rijdt van 17 tot minuten en in de laatste serie gaat het van 15 minuten terug tot tien minuten voor twee meisjes op een mountainbike.

Zelf richt ik mij op de laatste startgroep. Dan ben ik er bovendien snel vanaf of… Heeft uw verslaggever misschien toch zo zijn eigen belangen? Hij inspecteert eerst het parcours terwijl de rennertjes even aan het terrein proeven en instructies krijgen. En desondanks kan het nog verkeerd gaan.

Dat blijkt meteen bij de eerste start, er wordt door de drie subgroepen om de minuut gestart, waarbij Luke al na een paar minuten Yari per ongeluk onderuit rijdt omdat hij te vroeg afslaat. Gelukkig is er geen schade en kunnen de twee jongens verder. Maar wel na een herstart.

Na die tweede start laat Yari Luke zijn rug zien en duikt als eerste het veld in. Daar neemt hij al snel enige meters afstand en die rug is eigenlijk ook het enige wat Luke van zijn tegenstander krijgt te zien.

Onverdroten rijdt Yari zijn rondjes en zet de ene na de andere op een ronde achterstand. Hij is duidelijk te sterk voor de rest en passeert ook in het labyrint, op een plek waar het kan, een tegenstander.

 Luke geeft zich gewonnen, aan de ontketende Yari, die zijn eerste kampioenschap rijdt en behaalt. Alleen die ene ronde gunt Luke zijn concurrent toch niet.

Misschien nog een schrale troost voor de runner-up. Vanaf morgen start de Winterclubkampioen van negen jaar in een oudere leeftijdsgroep. Yari gefeliciteerd man met jouw race.

 

Opa IJsbeer

Het lichtpuntje in de duisternis

De boerderij van JeZus (vierde jaargang)

Vrijdag 18 december 2021

Van heinde en ver stromen nog steeds mensen en dieren toe op zoek naar het geheim van… Inderdaad de tweeling Jerome en Suzanne wil maar niet ouder worden en ieder jaar weer liggen Je en Zus, zoals zij worden genoemd, in de laatste maand van het jaar in de kribbe in de boerderij van JeZus.

Heel voorzichtig worden er al vergelijkingen gemaakt met dat Gallische dorpje waar Panoramix zijn toverdrankje brouwt. Is hier ook sprake van zo’n drankje of is er toch iets anders aan de hand? Geloof het of niet, veel kerkdeuren staan in deze decembermaand open maar daar is de oplossing van dit bijzondere geheim niet te vinden.

Is dat niet ouder worden van de tweeling mogelijk de kracht van het samenzijn en toch gescheiden liggen? Want voor ieder kind staat een eigen kribbe opgesteld bij de boerderij. En dat is een feit! Net zoals het een feit is dat Jozef en Maria geen last hebben van een toeslagenaffaire omdat er voldoende onbetaalde opvang aanwezig is.

De grote boze wolf uit sprookjes hoeft bovendien niet te huilen met de verongelijkten in het bos maar wordt in zo’n liefdevolle omgeving vanzelf een dier dat vriendelijk wordt begroet door de poes. En  het hondje kijkt van een afstand al even vriendelijk en kwispelstaartend toe in het besef dat het leven op de boerderij goed is. Zelfs zonder de hand van Yvon, die tevergeefs op zoek is naar het juiste adres van de boerderij van JeZus om daar een nieuwe televisieserie van te maken.

Ook een cocktail, een trio dus, van aap, slang en kangoeroe, voelt zich op deze plek thuis. Hoeft zich niet te verschuilen voor natuurlijke vijanden en voegt zich bij de schapen en het andere vee.

Terwijl de rest van de wereld zich druk maakt over de opwarming van de aarde en er gevreesd wordt voor het voortbestaan van de ijsbeer, laat dit dier juist zien over zeldzame eigenschappen te beschikken. De ijsbeer muteert gewoon mee, gekneed door alle ontwikkelingen op de Griekse eilanden en in het bijzonder Zakynthos.

En nog iets waar de mensen en de dieren op de boerderij van JeZus zich niet druk hoeven te maken. Het virus dat rond de aarde woedt heeft geen enkele vat op hen. Het is net alsof iedereen in en rond de boerderij wordt beschermd door een groot masker.

En uiteraard hebben virologen uit de gehele wereld daar een mening over. Die verschillen niet alleen van land tot land maar zelfs van onderzoeker tot onderzoeker. De gezindheidsdienst staat klaar met een vaccin om naar de boerderij te komen vliegen.

Wim heeft er samen met zijn Alice zelfs een helikopter voor beschikbaar gesteld, maar Jozef wil absoluut van geen prik weten. Hij heeft het te druk en weigert domweg zijn telefoon op te nemen.

Terecht naar blijkt, want in deze bijzondere enclave wordt niet gesnotterd en niet geproest. Oké, oké jullie hebben een beetje gelijk. Maar dat gesnotter is afkomstig van vreugdetranen. Omdat alles hier ook dit jaar in harmonie verloopt.

Opa IJsbeer