Dit is geschreven voor de februari uitdaging van Schrijvelarij met als opdracht: Robin is de braafheid zelve, dat zegt iedereen. Hij/zij is dat imago zat en wil eens goed uit de band springen. Schrijf in een verhaal hoe de kentering plaats vindt, hoe het bevalt en hoe het afloopt.
Vrijdag 27 februari 2026
Dit verhaal gaat over mijzelf, gaat over de wereld waarin ik leef en waarin ik als een vreemde eend in de bijt wordt bekeken. Zoals het lelijke eendje dat terugkeert als een prachtige zwaan. Alleen de naam raak ik niet kwijt. Zeker niet bij hen die mij altijd op handen hebben gedragen omdat ik immer meelevend ben, en in mijn werk er nooit tevergeefs een beroep op mij is gedaan. Bovendien die naam wil ik niet kwijt, daar ben ik trots op. Is getekend: Robin, een naam vol toekomst hoop, geluk en vrolijkheid, maar bovenal een naam die schittert.
Vijftien jaar heb ik alles gedaan wat er van mij is
verwacht, alleen dat ene niet. Ik ben nog steeds single en heb mij nog nooit
aan een ander gegeven. Echt waar er zijn mogelijkheden voorbij gekomen, maar er
stond altijd iets tussen ons in, waardoor…
Het heeft aan mij gelegen, dat weet ik wel. Altijd was er
die twijfel van als… Tot dat ene moment waarop ik de stoute schoenen aantrok en
haar kuste. Zomaar uit het niets. En zij deinsde terug. Vol ongeloof terwijl
zij vlak daarvoor nog zo uitdagend…
Toen heb ik de knop omgezet en wist dit mag nooit meer gebeuren.
Ik wil mijn leven terug, mijn echte leven, zoals ik mij voel en niet zoals er
naar de buitenkant wordt gekeken.
Nu is de transformatie afgerond. Ik ben wie ik ben en de wereld om mij heen kijkt vol verrassing toe. Verwachtingsvol ook. Is hij dat nu echt of is zij het? De wereld doet maar, ik ben er tevreden mee.
Opa IJsbeer
Geen opmerkingen:
Een reactie posten