Zonder vrijwilligers gaat het niet

Almere O13-1 – Geinoord Nieuwegein

Zaterdag 8 februari 2020

Een goede voetbalclub overleeft slechts door de inzet van al die vrijwilligers. Vrijwilligers moeten bovendien over een dikke huid beschikken want ze krijgen bakken kritiek over zich uitgestort. Stoppen die vrijwilligers dan zal de club als een kaartenhuis ineen zakken en blijft er op de fundamenten slechts een ruïne over.

Betekent dat ook dat er helemaal niets mag worden gezegd? Natuurlijk wel en het siert de vrijwilliger als hij (of zij) ook daadwerkelijk iets leert van wat er mis gaat. En dat geldt uiteraard ook van de acteurs, de spelers. Zij trainen één tot twee keer per week, worden soms door de club of (groot)ouders in de watten gelegd, en maken desondanks week in week uit dezelfde fouten.

Dat heb ik zaterdag ook weer bij FC Almere gezien. Een echte voetbalclub waar alle voorgaande elementen aanwezig zijn. Ik ben hier opnieuw voor het eerste selectieteam van de onder dertien jaar. Jongens die de kou trotseren, diverse spelers zonder maillot en een bikkel zelfs met korte mouwen.

Tegenstander deze ochtend zijn leeftijdsgenoten van Geinoord uit Nieuwegein, dat net als het team van Benjamin van ’t Veer uit de voorgaande twee wedstrijden drie punten heeft behaald.

Almere oogt sterker en komt door aanvoerder Rayan al snel op voorsprong. Maar langzaam maar zeker kantelt het beeld zonder dat de bezoekers gevaarlijk voor het doel van Jaïr verschijnen.

Voor Jaïr? Inderdaad want doelman Dylan heeft in de openingswedstrijd tegen Houten een vervelende blessure opgelopen, heeft het vorige week tegen Hercules nog geprobeerd, maar huppelt nu op stelten rond en ondersteunt zijn maatjes vanuit de dug-out.

Toch komt Geinoord op gelijke hoogte, waarbij het wel de hulp van de arbiter nodig heeft. Via een verdediger van Almere komt de bal tegen de leidsman aan en belandt voor de voeten van de spits uit Nieuwegein. Het spel gaat door en de aanvaller weet de Almeerse sluitpost te verschalken.

Met die 1-1-stand gaan de spelers terug naar de kleedkamer. De uitgeklede dug-out wordt snel ingenomen door een deel van de aanhang, die de laatste nieuwtjes uitwisselt.

Na de hervatting neemt de thuisploeg voor de tweede keer de leiding. Na goed storen van Ocean, gevolgd door een fijne pass van Luca mag Rayan voor de tweede keer uithalen. Een minuut later heeft Luca pech met een schot net naast. De voorsprong blijft niet lang staan. Uit een hoekschop wordt er twee minuten later raak gekopt.

Nog geen drie minuten later wordt het goede spel van Geinoord, het positiespel van de bezoekers is beter, verdiend op voorsprong. De 2-4 valt nadat een vrije trap eerst nog op de vuisten van de keeper belandt. Uit de rebound wordt gescoord maar op advies van de grensrechter, bestaat die term eigenlijk nog wel, wordt de treffer afgekeurd.

Geluk heeft de thuisploeg als de arbiter de bal niet op de stip legt, maar net buiten de zestien deponeert. Almere probeert het ondertussen nog wel, maar mist het raffinement. De linies sluiten niet goed aan, toch komen er kansen zoals een prachtige omhaal van Rayan. Xavje en Rayen proberen het van afstand. Luca breekt door en wordt net buiten de lijnen door de keeper van Geinoord getorpedeerd. Weg gevaar en vreemd genoeg hoeft de keeper niet voortijdig naar de kleedkamer. Hij kan daardoor zijn glansrol blijven vervullen tijdens een bombardement van schoten, maar capituleert uiteindelijk wel voor een inzet van Sami.

Alles bij elkaar opgeteld; een iets beter Geinoord maar gezien het aantal Almeerse kansen kan de verslaggever leven met een remise: 3-3.

Opa IJsbeer

Hoe Gianny met zijn opa’s niet in Eemshaven belandt

2 januari 2020

 Is het nog nodig dat ik mij aan jullie voorstel? Jullie hebben mij immers al zo vaak langs zien komen. Nou oké dan voor de nieuwe volgers; ik ben Gianny en heb twee lieve opa’s.

De oudste van de twee is Opa van de Bootjes, ook wel Opa Herman genoemd, en de andere is Opa IJsbeer, ook al met een H – de H van Henk of Hendrik. Twee Opa’s H dus. En ze zijn allebei een beetje gek, een beetje gek op mij als hun oudste kleinkind.

Met Opa IJsbeer maak ik ieder jaar wel een paar treinreisjes en Opa Herman gaat sinds 2018 een keer per jaar met ons mee. Dat is zo tof joh, met twee opa’s op pad. Met die IJsbeer probeer ik langs de uiteinden van het Nederlandse spoorwegnet te rijden. We zijn al op heel wat stations geweest en hebben zelfs al eens een grens overschreden. Zo zijn we in 2016 al bij Roodeschool geweest. En toen heb ik al geschreven dat die lijn voor passagiers in 2017 wordt doorgetrokken naar de Eemshaven. Nou vandaag gaan we daar maar eens kijken.

Opa Herman haalt mij thuis op en in het centrum van Stad staat Opa IJsbeer al op ons te wachten. Omdat we met onze kaartjes vanaf negen uur voordeliger mogen reizen, moeten we heel even wachten en dan… pakken we de Intercity naar Zwolle, stappen daar over op de sneltrein naar Groningen en nemen hier de regionale trein van Arriva naar Eemshaven.

Terwijl die twee oude mannen met elkaar praten vermaak ik mij wel alleen, met mijn gsm. Gelukkig staan daar allerlei spelletjes op, kan ik naar YouTube kijken en zelfs Netflix zodat ik mij niet verveel. Kijk ik ben natuurlijk niet meer dat jongetje van acht of negen jaar dat overal nieuwsgierig naar is.

Nee, ik ben al twaalf en word volgende maand zelfs dertien dus… Inderdaad stap ik niet meer op ieder station uit om een foto te maken van het perron en het bord waar we zijn. Die tijd ligt echt achter mij. Ik gedraag me gewoon zoals iedere jongenspuber van twaalf en weet heus wel wat ik wil.

Wat ik niet wil? Nou Opa IJsbeer wil niet in een keer doorrijden, maar vindt het nodig om in Sauwerd uit te stappen om zijn benen te strekken. Sauwerd, wie wil daar nu wonen. Hij wil daar een kop koffie gaan drinken. Maar volgens de app van Opa Herman is er helemaal geen café of restaurant te vinden in Sauwerd.

Wel mooie huizen, sommige met een prachtige grote tuin. En een aantal rijtjes woningen. En vergis je niet, in dit dorpje van iets meer dan duizend inwoners is Ranomi Kromowidjojo geboren, een heel beroemde zwemster. Er is zelfs een plantsoen naar haar genoemd.

Maar goed we blijven niet al te lang in Sauwerd en rijden door het mistige landschap weer verder naar het oosten, waar ergens Roodeschool en de Eemshaven moeten liggen. Opa Herman heeft ondertussen toch wel dorst gekregen en heeft uitgezocht op zijn telefoon, ik ben echt niet de enige in de trein die zijn telefoon gebruikt, dat er in Uithuizen wel iets is.

En daarom stappen we een paar stations verder alweer uit en wandelen we door Oethoezen, zoals de Groningers zeggen. Dit ligt aan het Boterdiep en heeft hele mooie rode huizen. Volgens Opa Herman komt dat omdat de mensen hier heel sociaal zijn, dat er in Groningen veel communisten wonen en die worden altijd als rood afgeschilderd. Daarom zijn er veel huizen met rode bakstenen gebouwd. Ik denk dat hij het verzint.

Hier in dit dorp is de cabaretier Seth Gaaikema geboren. Die heeft nog musicals geschreven en vertaald, schreef ook voor een andere cabaretier: Wim Kan. En was heel goed met zijn woordgrapjes. Dat probeer ik ook wel en leer ik weer van mijn opa’s, die dat soms ook proberen. Maar ik ben daar veel beter in dan zij.

Maar genoeg, we hebben nog steeds niets gedronken en daar komt verandering in bij De Blink, dat is de naam van zowel een lunchroom als een brug over het Boterdiep, waaraan wordt gewerkt als wij er zijn. Bij die lunchroom eten we ook wat, omdat ik toch wel trek heb gekregen van al dat geklets van die oude mannen.

Maar ondertussen ben ik nog steeds niet in Eemshaven. En daar kom ik vandaag ook niet meer, want wat blijkt: niet alle treinen rijden door. De meeste gaan niet verder dan Roodeschool.

Heb ik verdorie in twee treinen gezeten die wel doorgaan naar Eemshaven en dan moet ik eruit van de opa’s. Voor Opa Herman ben ik bereid om nog wel even naar Roodeschool door te rijden, hoewel daar echt helemaal niets te zien valt. Dat is nog stiller dan Sauwerd.

Met dezelfde trein rijden we weer terug naar Groningen. De trein die is vernoemd naar een beroemde Groninger, iemand die op zondag een radioprogramma had en van wie de zin: al wat leeft en bloeit en ons altijd weer boeit, door opa’s en oma’s heel bekend voor komt.

Opa IJsbeer maakt zich ondertussen zorgen. Zorgen om mij en mijn leeftijdgenoten. En Opa Herman steunt hem daarbij. Zij hebben al heel vaak gelezen dat jongetjes van mijn leeftijd betrokken zijn bij vandalisme, bij overvallen, steekpartijen. Nou ik pas wel op hoor, heb vrienden die ik blindelings vertrouw. Hoewel aan eentje begin ik toch wel te twijfelen, ken ik die nu echt wel zo goed. Nee namen noem ik niet. Oeps… wat zeg ik nu weer; OPA’s houd daarmee op.

Zo dat serieuze hebben we ook weer gehad. Tijd om Groningen te verkennen. En lekker gek te doen met en bij het beroemde Peerd van Ome Loeks.

Opa Herman wil de Martini-toren nu ook wel eens zien en daarom lopen naar het centrum en komen langs de Grote Synagoge van Groningen. Als we binnen zijn denkt een mevrouw denkt dat ik met mijn vader en mijn opa op pad. Dat Opa Herman mijn vader is en dat Opa IJsbeer weer zijn vader is. Nou ja, ik denk dat die ogen van die mevrouw niet zo heel goed meer zijn, want zeg nu zelf…

Een synagoge is een kerk voor joden. Daar zijn er niet zo veel meer van in Groningen, komt door de Tweede Wereldoorlog, toen zijn er veel vermoord. De synagoge is open en we mogen een kijkje binnen nemen, onder andere bij het rituele bad, de Mikwe. Dat is niet meer in gebruik maar in het verleden dompelden mensen zich hier helemaal onder. Ook werd nieuw servies hier eerst gereinigd voor het werd gebruikt: touwelen heet dat.

Boven worden nog enkele gebruiken uitgelegd. Zo kennen de joden het Pesach, wat iets anders is dan het christelijke Pasen. Maar ook Poerim, een vrolijk voorjaarsfeest waar mensen zich op verkleden.

Verder wordt er uitgelegd dat melk- en vleeskost gescheiden moeten blijven. Ze hebben daar zelfs twee verschillende serviezen voor.

Ik kan nog wel meer over vertellen, maar Oma Tineke kan dat veel beter en daarom doe ik het maar niet en besluit om de opa’s mee naar buiten te trekken, want voor je het weet is het donker en kunnen we de Martini-toren alleen nog maar in het donker zien.

Onder de toren is een schaatsbaan, waar een aantal meisjes op kunstschaatsen laten zien wat zij hebben geleerd. Wel leuk, maar het is veel leuker om zelf te schaatsen of te skiën. Dat heb ik ruim een week geleden nog gedaan in Dubai.

Omdat ik dorst heb en nog ergens wat wil drinken blijven we hier niet te lang staan. Bovendien is het vochtig buiten. Groningen is een echte studentenstad en dat zie je ook wel op straat en aan de cafés. Wij duiken Wadapartja in, waar je ook iets kunt eten en waar je zelfs een tafeltje moet en kunt reserveren om maar plek te hebben. Opa IJsbeer bestelt hier voor zichzelf een Smoothie, Opa Herman neemt een Zeezuiper ik geniet van een cola. En er komt een borrelplankje op tafel, met nootjes, dips, kaas en worst en brood uiteraard.

Omdat er ook echt gegeten wordt tijdens ons uitje gaan we weer naar de trein. Ik stel voor omdat eten maar in Almere te doen. Want we zijn ook nog wel even onderweg vanuit Groningen.

Heel toevallig zitten we in dezelfde trein als op de heenweg, zelfs in dezelfde coupé waar we heerlijk ontspannen naar ‘onze’ stad snellen en onderweg alleen in Assen, Zwolle en Lelystad stoppen.

Het is al half acht geweest als we Yamas binnen stappen. En het zal niet, daar zijn dus weer mensen die Opa IJsbeer kent en waar hij eerst een praatje mee moet maken voor we kunnen bestellen. Dat laat ik maar aan hem over, hoewel… er moet wel saganaki op tafel komen. Opa zoekt op de kaart allemaal kleine hapjes uit en zo stelt hij zijn eigen mezes samen.

Opa Herman lust alles dus die maakt het niet uit. De dolmadakia probeer ik wel, maar die smaakt mij toch niet echt. Misschien over een jaar. Maar er zit genoeg lekkers tussen, zoals de keftedakia.

De ober is ook heel vriendelijk en we sluiten af met een ijsje voor mij en koffie voor de opa’s. Bij de bushalte bij het Raadhuisplein nemen we afscheid. Afscheid ook van een leuke dag. Opa IJsbeer gaat naar Buiten. Zelf rijd ik met Opa Herman naar Haven. Opa’s het is een mooie dag geworden. Volgend jaar weer met zijn drietjes?

Opa IJsbeer

Prestige en de sterkste wint niet altijd

29 december 2019

 De Wintercup in Almere is voor mij onlosmakelijk verbonden aan Gerard Baljet, jarenlang de voorzitter van de voetbalvereniging AS’80 en jarenlang een van de steunpilaren van dit voetbaltoernooi voor de Almeerse voetbalclubs. Een toernooi uitgesmeerd over enkele dagen ergens tussen Kerst en de jaarwisseling in. Een evenement om te overwinteren, maar wel in de zaal. Een toernooi van strijd en prestige.

Een frequent bezoeker ben ik nooit geweest van dit toernooi. Ook niet als verslaggever voor het Dagblad van Almere. In die periode aan het eind van het jaar, heb ik altijd gas teruggenomen en heb de verslaggeving ieder jaar weer aan een medewerker overgelaten, iemand die door de organisatie ook vaak als sportverslaggever van het jaar is geëerd. Sjaak Remkes, bij deze, ik proost op je.

Na enkele jaren van afwezigheid is de Wintercup door een nieuwe groep mensen weer in ere hersteld en het is dit jaar alweer aan de zesde editie van deze organisatie toe. Vandaag heb ik een bezoekje gebracht aan Sporthal Waterwijk, waar mijn kleinzoon samen met zijn teamgenoten van FC Almere de eer in de leeftijdsgroep onder 13 jaar moet hoog houden. En dat ondanks dat hij een etmaal eerder nog onder de zon in Dubai te vinden is.

De openingswedstrijd is door Waterwijk gewonnen van AS’80: 0-2. Daarna is het de beurt aan het team van Benjamin van ’t Veer, die voor deze gelegenheid vervangen wordt door Rody Schouten. Rody ziet zijn ploeg uitstekend beginnen tegen Sporting Almere en vooral Rayan is een plaag voor Sporting. Met drie treffers geeft hij een waarschuwing af en vooral de tweede, een bekeken stiffie, is van grote klasse. Xavje bepaalt uiteindelijk de eindstand op 4-0.

Het is jammer dat Forza Almere geen team kan afvaardigen, waardoor het lang duurt voor de jongens uit Haven weer aan de beurt zijn. Mede daardoor hebben zij moeite om op gang te komen tegen Buitenboys, dat zelfs volledig terecht op voorsprong komt. Dylan voorkomt met enkele reddingen dat het team uit Buiten niet kan uitlopen en als Rayan alle schroom van zich af gooit en opnieuw driemaal schoort is de buit binnen. Een groene kaart voor Gianny, die even op de ezelsbank wordt gezet, verandert daar ook niets meer aan: 3-1.

Niet veel later volgt de sleutelwedstrijd, het duel met Waterwijk. Almere speelt uitstekend en neemt door Rayen de leiding. Maar het zit de ploeg van Rody niet mee.

Eigenlijk zit alles tegen en tegen de verhouding in komt Waterwijk op voorsprong door te profiteren van twee slippertjes. De 3-1 lijkt de beslissing, maar Almere geeft niet op, blijft beter en Jair brengt de spanning terug. Met alle geluk van de wereld blijft Waterwijk op de been, ook omdat Rayan deze wedstrijd niet weet te scoren en na de keeper uitgespeeld te hebben in de slotfase slechts de paal raakt.

Waterwijk blijft hierna zijn wedstrijden winnen zodat er voor Almere niets meer inzit dan de tweede plaats, maar dan moet er in de slotwedstrijd wel minimaal gelijk worden gespeeld tegen AS’80. En weer zit het niet mee, althans aanvankelijk. Zo staat de arbiter in de weg, ziet aansluitend een overtreding door de vingers en voor Dylan is er geen houden meer aan. Kleinzoon Gianny ontploft bijna bij zoveel onrecht, zit er doorheen en wordt terecht gewisseld. AS’80 ruikt bloed, maar Dylan houdt zijn team met enkele prachtige reddingen op de been. Laatste man Soufyan maakt de gelijkmaker en als net voor de zoemer Rayan zijn zevende doelpunt van dit toernooi maakt is de ontlading groot. Aanvoerder Dion mag vergezeld door de spelers de beker ophalen voor de tweede plaats.

De Wintercup 2019 zit er nog niet op. Maar voor deze leeftijdsklasse wel en voor mij ook. Voetbal het gaat vaak om details. En dat was ook vanmiddag weer het geval. En de arbitrage, ja zonder scheidsrechters gaat het niet. Laten we dat met zijn allen niet vergeten. En ook zij zijn mensen en laten heel wat steekjes vallen, net als spelers.

Opa IJsbeer

PS De laatste twee foto's komen van de Facebookpagina van de organisatie.