Gianny houdt Opa IJsbeer in toom bij het voetbal

Vrijdag 19 oktober 2018

 De leerkrachten op mijn basisschool De Ark hebben weer iets nieuws bedacht; wij nemen de vrijdag voor de herfstvakantie een studiedag op zodat Gianny een dagje op zijn Opa IJsbeer kan passen. En het mooiste is, Chantal van Almere City zit ook in het complot en belt op donderdag mijn opa met de vraag of ik vanavond met een vlag wil zwaaien als Almere tegen Go Ahead moet voetballen.

Tegen beide dingen zeg ik uiteraard geen nee. Want mijn opa heeft soms wel wat extra steun nodig. Zeker omdat hij ook nog eens op vrijdag mijn neefje Yari uit school moet halen. Soms doet hij dat op de fiets en als hij ook mijn neefje Daeley in huis heeft, doet hij dat met de bus. Vermoeiend voor hem al die kinderen. Dus een beetje oppassen als oudste kleinkind is niet overbodig en dat gaat mij prima af. Omdat Opa IJsbeer niet van plan is om complimentjes uit te delen, doe ik dat zelf maar.

Maar eerst ga ik met hem boodschappen doen. Prompt vergeet hij het boodschappenbriefje en dus ook de perssinaasappelen. Ja, dat weet ik natuurlijk niet, dat die ook in huis moeten komen. Wel dat er vanavond pizza’s gegeten worden en om te voorkomen dat opa er twee voor zichzelf meeneemt, kies ik er maar een voor mezelf uit. Een die ik wel lust. Met lekker veel kaas.

Als Opa IJsbeer Yari uit het Drieluik ophaalt, blijf ik alleen in de Faunabuurt en bereid mij voor op de lunch. Dat betekent dus een broodje ham voor mij en een toverbroodje voor mijn oudste neef. Mijn tweede boterham, echt een uitzondering dat ik die krijg, is ook een toverbroodje.

En dan begint de lange vermoeiende middag. Waarmee houd je zo’n man nou uren bezig? Tijdens zo’n oppasdag neem ik die man meestal mee in de trein en we rijden soms kriskras door het land. Maar zoals al gezegd, dit is geen gewone dag en de ochtend is al voorbij en er komt ook nog een avond. Natuurlijk kan ik een potje schaken met hem, maar daar heeft Yari niets aan, want die kent de spelregels nog niet. Dus Opa IJsbeer mat zetten, is er vanmiddag niet bij.

Het beste kun je die ijsbeer maar gewoon met rust laten, heeft Mamoe mij geleerd. En dat werkt. Nou ja, een beetje. Want hoe doe je dat. De hele middag op mijn gsm filmpjes kijken, valt niet mee. En wat moet Yari dan? Nou gewoon om een iPad vragen en ook filmpjes kijken.

Zoiets is uiteraard reuze saai. Daarom heb ik er een spelletje van gemaakt. Gewoon een keer van plaats wisselen, zonder dat opa het merkt. En zo nu en dan een andere houding aannemen. Dat helpt echt om die lage middag door te komen.

Als mijn oma thuiskomt van haar werk, zijn de pizza’s bijna klaar. Voor zichzelf wokt oma garnalen. Die vind ik echt niet lekker, dus ben ik blij dat ik voor Opa IJsbeer een mijzelf een pizza in de oven heb geschoven.

Na het eten gaan opa en ik naar sportpark Fanny Blankers-Koen, waar onze club vanavond de topper uit de eerste divisie speelt. Nee, die andere naam gebruik ik niet, want dat is alleen maar een hoop reclame en verandert over een paar jaar toch weer. We zijn vroeg en Ik moet nog even wachten op de andere kinderen. Opa kletst ondertussen met een vroegere sportmedewerker van hem, die ook in het stadion is.

Als het half acht is moet ik mij omkleden in het tenue van Almere City. Ik krijg nummer twaalf, het nummer van de twaalfde man, de supporters.

Jordy, de keeper van mijn vroegere team bij FC Almere, heeft nummer veertien gekregen. En samen met hem heb ik heel veel lol. Jammer dat Quinten er vandaag niet bij is, want ik denk dat hij zoiets ook heel leuk vindt.

Bij de receptie van de club krijgen we de vlaggen en even later gaan we het veld op. Het licht gaat uit, voor de clubmascotte en wij zwaaien en zwaaien en zwieren. Maken een haag voor de spelers als die het veld op komen. Als de wedstrijd begint, kleden wij ons snel weer om in onze eigen kleren.

En Opa IJsbeer? Die heb ik ondertussen aan de zorgen van mijn oom Daniel overgedragen, want die zit ook op de tribune. En hij houdt Opa IJsbeer daar in toom, want wat die man tijdens de wedstrijd allemaal wil roepen… Daar wordt een oppaskind niet groot van.

Ik houd mijn hart soms vast. Als de scheidsrechter fluit, dan weet die man het altijd beter. Ik denk dat het veel beter is om opa een spreekverbod op te leggen, of voor aanvang van de wedstrijd op te sluiten in de kleedkamer met een spannend boek of een poëziebundel. Daar heeft hij een hele lade vol van.

En de wedstrijd zelf? Die is spannend. Jammer dat wij hebben verloren. Maar eerlijk waar Go Ahead is vandaag iets beter. Alleen die kopbal in blessuretijd, die moet wel zitten hoor.  Hoe dat moet? Ik zal het een keer komen voordoen. Gewoon op het juiste moment springen, zoals ik vorige week heb gedaan tegen AS’80. En zaterdag in het bekerduel met SDO scoor ik opnieuw voor mijn club FC Almere. Als laatste man beloof ik dat. Kan ik makkelijk zeggen. Jullie zijn er toch niet bij. En mijn opa is er dan ook niet bij. Die koopt dan bloemen, omdat hij daar zo van houdt.

PS

Ik heb woord gehouden en de openingstreffer gemaakt. De wedstrijd hebben we ook gewonnen, met 2-3. Dus wij bekeren verder.

 Kleedkamerfoto is gemaakt door Ingeborg Zeilstra-Molenberg

De verjaardag van een prinses door Fayèn (en zonder Opa IJsbeer)

Zondag 14 oktober 2018

Mijn Opa IJsbeer kan er niets van. Hij doet wel alsof, maar zijn verhaaltjes kloppen van geen kant. Mijn broer, neefjes en ik – zijn prinses – zijn de echte schrijvers. Maar dat hadden jullie allemaal al wel door. En zijn foto’s? Nou soms lijken ze nog wel ergens op. Maar er zijn momenten dat hij niet eens van zijn plaats komt.

Deze maand ben ik jarig (geweest) en mijn oma Tineke zingt iedere dag over een Oktoberkind. Dat is zijzelf ook, net als mijn neefje Daeley. En Opa IJsbeer, hmmm, die komt altijd achteraan. Hij houdt niet van verjaardagen en viert ze daarom ook niet. Wat een klein kind, denkt zeker dat hij altijd zes jaar blijft. Hij doet in ieder geval wel alsof.

Maar waar was hij? Toen ik op mijn verjaardag naar school ging. Oké hij heeft Yari, mijn neef gebracht naar mijn verjaardagsfeestje. Maar zelfs toen heeft hij niet gewacht tot ik was uitgespeeld in het speelparadijs, bij hem om de hoek. Het is dat mijn papa hem nog wel heeft gezien, want anders… Ik heb even getwijfeld of hij er zelf wel is geweest.

Ja zaterdag heb ik hem gezien. Bij mijn broer Gianny, die moest voetballen. En hij scoorde nog ook, als laatste man, uit een hoekschop. Toen was Opa IJsbeer er wel. De hele wedstrijd.

En flauw dat Opa IJsbeer deed. Toe ik verstoppertje speelde, ging hij er zich mee bemoeien. En toen ik even niet bij de buutpaal was, riep hij; vrij voor de hele kliek. En mijn papa maar lachen. Ikke niet hoor, want hij deed helemaal niet mee. Daar had hij ook geen tijd voor, want hij moest ook nog naar Amsterdam om daar weer van die gekke gedichten voor te dragen. Opa dat soort gedichten verzin je niet als je zes bent, dat doe je maar als je twee zessen bent.

Vandaag geef ik opnieuw een feestje. Vooral voor de oudere mensen, en een paar kinderen. Mijn mama heeft taart laten maken. En ik krijg nog allerlei cadeautjes. Bijna iedereen is er. En Opa IJsbeer, hij is er, maar ook weer niet. Terwijl iedereen in het zonnetje zit, zit hij in de schaduw aan de grote tafel. Bang dat hij smelt. Je bent nu eenmaal een ijsbeer of niet.

En op die tafel, speelt zich iets bijzonders af. Daar raakt Barbie zwanger. Daarom gaat ze trouwen met Ken. En de hond Gusta mag daar ook bij zijn. Opa niet. Want die gaat daar dan weer iets flauws over zeggen. En weet je waar ze gaan wonen? In hun nieuwe huis. Over een paar weken krijgen ze de sleutel en volgende maand trekken ze daarin.

Wat doe je met een kind

een kind dat graag met poppen speelt

en opa om haar vinger windt

een kind dat zich niet gauw verveelt

dat kind dat sluit je in je hart

Met dank aan papa Martin, mama Naomi, Opa IJsbeer en Bianca Hazenberg voor de foto’s.

Daeley, Opa IJsbeer en de gorilla’s

Maandag 8 oktober 2018

Opa IJsbeer? Je hebt vorige week toch belooft dat we vandaag naar Artis gaan, toch?

Dat klopt Daeley, maar beloof mij dan een ding, dat je vandaag niet achter iedere zin het woordje toch zegt.
Dat is wel heel moeilijk opa, maar ik zal het toch gaan proberen. Help jij me dan eraan te herinneren als ik het toch weer doe.
Opa IJsbeer grinnikt bij zoveel slimheid. Dat heb ik van mijn oma, die weet precies hoe ze hem kan kietelen. En de beste plaats om hem te kietelen? Dat is onder zijn voeten, toch oma? Oeps, niet verder verklappen hoor.

En zo gaan wij vandaag met zijn tweetjes naar Amsterdam. Eerst met de bus, en dan met de trein en vervolgens ook nog met een beroemde tram: de nummer 14. Ik ben wel vaker met Opa IJsbeer in Artis geweest, maar vandaag vertrekken we iets later dan normaal. Of het daardoor komt weet ik niet, maar onderweg is het heerlijk rustig. Ook in Amsterdam is het rustig. Het lijkt wel of iedereen met vakantie is.

Als wij bij de dierentuin arriveren kunnen we bijna meteen doorlopen. Vlak voor ons staan mensen die nog kaartjes hebben gekocht. Maar dat heb ik niet gedaan. Ik heb mijn eigen pasje. Van een krokodil.

Maar die krokodillen zien we niet meteen, want misschien weten jullie het niet meer, maar eerst komen we bij de kamelen. Die lopen in een bak met onder andere een ezel en enkele runderen, de watoessirunderen. Die hebben hele lange horens en komen uit Afrika. De koe met de langste horens is in Afrika van de koning. Hier niet hoor, toch opa. Hier zijn ze van de baas van Artis. Die ene koe is wel heel erg ondeugend en prikt een rustende kameel met een hoorn in de buik. De kameel kijkt verstoord op en als de koe nog een keer prikt dan schommelt hij overeind. Ik vind dat heel stout van die koe. Boe!

Naast dit veld liggen in het zand enkele grote keien en voor het eerst zie ik daar ook blokken, die op dobbelstenen lijken. Leuk om mee te spelen. Voor even dan, want ik kom ditmaal speciaal voor de gorilla’s. 

En uiteraard ook nog een beetje voor de krokodil. Die heet hier een onechte gaviaal. Nou wat er onecht aan die beesten is weet ik niet. Of het moet zijn dat ze wel heel lui zijn. En wat ik ook weet is dat de geleerden zelf het verschil tussen echt en onecht ook niet weten. Dus voor mij zijn het gewoon krokodillen.

De komodovaraan lijkt ook een beetje op een krokodil, maar is het niet. Ik vertel aan Opa IJsbeer dat zijn beet giftig is en dat hij dus heel voorzichtig moet zijn. Dat ben ik niet, want hij zit veilig achter glas.

De oude leeuw Caesar is dit jaar overleden en Artis heeft nu een jonge leeuw ervoor teruggekregen. Die zit in een hok apart, niet bij de jonge leeuwinnen. En omdat hij nog moet wennen mag ik ook niet met mijn neus bij het glas komen. Daarom kan ik jullie nog geen foto van deze aanwinst laten zien. Maar ik beloof dat wat niet is een volgende keer goed zal worden gemaakt. Ik neem Opa IJsbeer immers vaak genoeg mee naar de dierentuin.

Omdat het vandaag zo rustig is, zijn de rode vari’s voor hun doen heel attent. Het zijn halve apen, zijn niet zo slim als gewone apen en komen van een eiland. Daarom leven ze hier ook op een eiland. Ze mogen soms los lopen, maar ik moet Opa IJsbeer drie keer waarschuwen, omdat hij er een wil kriebelen op zijn buik en omdat hij bijna op de staart van een vari gaat staan. Zelf vind ik ze wel grappig en bang ben ik niet voor hen, toch Opa.

Voor we bij de olifanten komen gaan we een krentenbol eten. Die heeft Opa IJsbeer niet voor niets meegesjouwd. En ja ook hier zijn de meeuwen heel eigenwijs en willen graag een stukje brood meepikken.

Hierna wandelen we verder en komen bij de giraffe en de zebra. Je hebt diverse soorten zebra’s. De grootste soort is de Grévy-zebra. Mensen hebben paden over straat aangelegd, waar je veilig kan oversteken. Die strepen zijn bijna allemaal hetzelfde. Maar dat is bij de zebra niet het geval. Geen streeppatroon is hetzelfde. Heb je weer wat geleerd opa.

In de grote speeltuin mag ik meestal een tijdje spelen, maar als ik toch stiekem van de hoge glijbaan afga, is de pret snel voorbij. Mijn kleine beentjes hebben moeite met de touwladder, maar ik ben toch bovenaan gekomen. Dat is echt vermoeiend. Dat zijn ook de Californische zeeleeuwen, die maken een kabaal joh. Ze hebben net visjes gekregen van de verzorger, maar ze willen meer. Is dat ondankbaar of gewoon trek. Zeeleeuwen kunnen heel goed kunstjes doen. Soms lijkt het wel of ze in een circus wonen.

En dan eindelijk zijn we bij de gorilla’s. De gorilla is de grootste aap van de wereld en is heel sterk. Hij kan heel goed met zijn vuisten op zijn borst slaan. Hij eet vooral bladeren, maar ook wel fruit en heel soms een insect, als hij die zelf heeft gevangen. Er is een volwassen mannetje in Artis en dat is de baas, dat kun je echt goed zien.

Verder zijn er een paar vrouwtjes en enkele jongen. Zo vormen ze nog een hele groep. En ik tref het want het is etenstijd. En ze hebben allemaal trek. Laten dat ook speciaal voor opa en mij zien.

Nu ik de gorilla’s heb gezien wil ik eigenlijk naar huis. Maar voor oma gaan we nog langs de pinguïns. En ook  nu zwemmen er enkele rond. Het lijken net clowns.

Omdat we toch in de buurt zijn neem ik Opa IJsbeer ook mee naar de haaien. Hij vindt die luipaardhaaien een beetje eng. Ze leven in ondiep water en soms in een aquarium zoals hier. Zo kan ik ze beter zien.

Ook planten en kwallen bekijken we nog in een zijarm. En zeesterren en nog veel meer, zoals zeepaardjes. Maar ik kan niet alles laten zien, toch Opa?

Wel dinosaurussen. Daar mag ik mee spelen. Niet te lang. Niet erg, want het lukt mij toch niet om boven op de rug te komen. Wel probeer ik, net zoals een keer eerder, de eieren uit te broeden.

Het wordt nu echt tijd om naar huis te gaan. De rest gaat daarom in vogelvlucht. Zwarte zwanen, prairiehonden, jaguars. Noem ze allemaal maar op. Meestal krijg ik nog een knuffel, maar daar heb ik er al zo veel van, dat we nu een keertje overslaan. En dat begrijp ik helemaal.

De reis terug naar huis gaat heel snel. Zeker omdat we in de trein in een leuke stiltecoupé zitten. Daar moet je een beetje rustig zijn. Maar opa praat en praat. Ja, dan moet ik wel antwoord geven. Omdat er niemand is, kunnen wij ook gezellig praten. En inderdaad gezellig is het bijna altijd met Opa IJsbeer. Toch?

Daeley, Opa IJsbeer en De Knorrige Kat

Vrijdag 5 oktober en zaterdag 6 oktober 2018

Mijn mama en papa hebben vandaag een bruiloftsfeestje in de kop van Noord-Holland en omdat het erg laat wordt, kan ik niet mee. Daarom mag ik voor het eerst een nachtje blijven slapen bij oma en Opa IJsbeer. Het is niet echt voor het eerst, maar zo voelt het wel. Want ik mag voor het eerst daar in een groot bed slapen en niet meer in een babyledikantje. Zo is het toch opa? Ja Daeley, je zegt het helemaal goed.

Opa IJsbeer heeft het speelkleed al klaar gelegd als mijn papa mij komt brengen. Ik wil mijn papa nog wel even uitzwaaien maar het liefst ga ik meteen aan de gang met de autootjes en de lego-poppetjes. Toch opa?

Al snel moet ik van Opa IJsbeer stoppen met spelen. We wandelen samen naar de bushalte en moeten heel even wachten op de bus. In de bus rijden vind ik heel leuk. Vooral als we naar Artis gaan. Maar dat doen we vandaag niet. Misschien op maandag, want dan kom ik weer bij Opa IJsbeer en oma. Vandaag gaan we naar het centrum van Buiten. Dat is maar een klein stukje. Slechts twee haltes en ik mag op het knopje drukken. Toch?

In het centrum laat Opa IJsbeer mij een groene olifant zien. Die heeft een mevrouw op de bibliotheek gezet. Nou opa je weet er niets van. Het is geen olifant met een slurf, maar een groen konijn. Heb ik dit fabeltje mooi voor je uitgeblazen. Toch opa?

Alsof dit sprookje nog niet groen genoeg is zegt opa dat er een reus met groene verf aan zijn voeten door het winkelcentrum heeft gelopen. Dit keer geloof ik hem wel, want het zijn wel grote stappen die hier zijn gemaakt. Met mijn beentjes, ja ik ben al een grote vent toch opa, kan ik die stappen niet maken.

Wij gaan samen naar de boekhandel en daar koop ik een stickerschrift en een paar velletjes met dierenstickers, die mag in het schrift plakken als ik op het potje ben geweest, en een boekje over een poes: de knorrige kat. Daarna gaan we weer terug met de bus en zitten in de bus met dezelfde chauffeur die ons op de heenweg heeft meegenomen, toch Opa?

Als we terug zijn bij het huis van oma en opa leest Opa IJsbeer mij voor uit het boekje. Dat gaat over vriendschap sluiten. Tussen een klein poesje en een knorrige kat, die altijd eenzaam is. Nou eenzaam ben ik niet, maar ik kan wel heel goed knorrig kijken. Toch opa?

In de loop van de middag komen mijn oom Martin en tante Naomi, mijn nichtje Fayèn en grote neef Gianny. Hij is het oudste kleinkind van Opa IJsbeer en ik de jongste. Gianny blijft ook een nachtje logeren. Gezellig toch Gianny?

Als oma van haar werk thuiskomt, helpt Gianny in de keuken. Oma wil zelf graag koken en een saus voor de spaghetti maken, zodat Opa IJsbeer een half uurtje kan gaan slapen. Maar dat lukt mooi niet. Ik houd hem wel bezig, toch opa?

Gianny en Opa IJsbeer gaan ’s avonds voetbal kijken. Ik zie nog een paar minuten van de wedstrijd die wordt uitgezonden op de televisie en juich als er wordt gescoord. Een doelpunt van Ajax. Toch oma? Oma legt uit dat dit niet Ajax is maar Almere City en dat Gianny en Opa IJsbeer daar op de tribune zitten. Jammer dat ik hen niet zie zitten.

Pas de volgende morgen zie ik Opa IJsbeer en Gianny weer. We zijn al weer vroeg wakker en ik praat mijn neef de oren van zijn hoofd. Hij wil een beetje rust, want hij moet straks zelf nog voetballen. Maar wil mij nog wel even voorlezen uit De knorrige kat. Lief toch?

Na het ontbijt, een toverbroodje, brengt Opa IJsbeer Gianny op de scooter naar Almere Haven, waar Gianny moet voetballen. De zon is nog maar net op en Gianny slaapt nog half. Toch weten hij en zijn team de wedstrijd te winnen. Zo is het toch, opa? Ja Daeley ze hebben met 5-4 gewonnen.

Terwijl opa weg is, zet oma zet mij onder de douche en daarna ga ik nog even spelen. Als Opa IJsbeer boodschappen doet, komt mama mij halen. Papa zit nog in de auto. Daarna gaan we mijn broertje halen, die heeft een nachtje gelogeerd bij Gea. Toch? Mama?