Robin

Dit is geschreven voor de februari uitdaging van Schrijvelarij met als opdracht: Robin is de braafheid zelve, dat zegt iedereen. Hij/zij is dat imago zat en wil eens goed uit de band springen. Schrijf in een verhaal hoe de kentering plaats vindt, hoe het bevalt en hoe het afloopt.

 

Vrijdag 27 februari 2026

Dit verhaal gaat over mijzelf, gaat over de wereld waarin ik leef en waarin ik als een vreemde eend in de bijt wordt bekeken. Zoals het lelijke eendje dat terugkeert als een prachtige zwaan. Alleen de naam raak ik niet kwijt. Zeker niet bij hen die mij altijd op handen hebben gedragen omdat ik immer meelevend ben, en in mijn werk er nooit tevergeefs een beroep op mij is gedaan. Bovendien die naam wil ik niet kwijt, daar ben ik trots op. Is getekend: Robin, een naam vol toekomst hoop, geluk en vrolijkheid, maar bovenal een naam die schittert.

Vijftien jaar heb ik alles gedaan wat er van mij is verwacht, alleen dat ene niet. Ik ben nog steeds single en heb mij nog nooit aan een ander gegeven. Echt waar er zijn mogelijkheden voorbij gekomen, maar er stond altijd iets tussen ons in, waardoor…

Het heeft aan mij gelegen, dat weet ik wel. Altijd was er die twijfel van als… Tot dat ene moment waarop ik de stoute schoenen aantrok en haar kuste. Zomaar uit het niets. En zij deinsde terug. Vol ongeloof terwijl zij vlak daarvoor nog zo uitdagend…

Toen heb ik de knop omgezet en wist dit mag nooit meer gebeuren. Ik wil mijn leven terug, mijn echte leven, zoals ik mij voel en niet zoals er naar de buitenkant wordt gekeken.

Nu is de transformatie afgerond. Ik ben wie ik ben en de wereld om mij heen kijkt vol verrassing toe. Verwachtingsvol ook. Is hij dat nu echt of is zij het? De wereld doet maar, ik ben er tevreden mee.

 

Opa IJsbeer

Dit is duidelijk

Vrijdag 30 januari 2026

Geschreven voor de maanduitdaging januari 2026 van Schrijvelarij waarbij ik uiteraard gebruik heb gemaakt van mijn fantasie maar ook van een illustratie.

Deze maand lees ik de oproep om eens een blog te schrijven. Nu schrijf ik al zoveel, of beter gezegd, mijn schrijven is vaak tikken. Het wegtikken van mijn gedachten, van waarheden en halve waarheden zelfs, leugens. Dat laatste heb ik met politici gemeen, hoewel die daar in een enkel geval geen actieve herinnering meer aan heeft.

O ja, die herinnering! Het schrijven van een blog. Dat begint allereerst met duidelijke taal. Korte zinnen. Korte alinea’s. Bijna spreektaal.

Meteen laten weten waarover het gaat. Er geen krantenartikel van maken, want dan raak je de lezers kwijt. Probeer ook wat beeldmateriaal toe te voegen, want het oog wil ook wat.

Het is ook handig de actualiteit te benadrukken, maar wel de feiten in het oog houden. En vergeet niet te antwoorden op vragen. En alles begint natuurlijk met die treffende kopregel die een aanzet moet zijn tot lezen.

En als daaraan allemaal is voldaan dan moet er ook nog eens een regelmaat ontstaan. Minstens één keer in de week moet dat blog verschijnen, het liefst vaker. En als er dan toch geen reacties verschijnen, tja dan weet ik het ook niet meer.

Misschien dat je dan kunt overgaan op het schrijven van columns. Want er bestaat wel degelijk een verschil tussen het een en het ander. Die column prikkelt meer, is zelfs tegendraads. En in tegenstelling tot een blog is vooral die laatste zin belangrijk.

Ben ik nu duidelijk genoeg geweest?

 

Opa IJsbeer