28 maart 2025

De voetstappen

Vrijdag 28 maart 2025

Geschreven voor de maartuitdaging in 2025 van Schrijvelarij met als steekwoorden: kaarsendover,
afstandsbediening, bank, kleintje, benen, verjaardagskaart, rijbewijs, wereld, panty, bergbeklimmer.

 

In mijn hoofd klinken haar voetstappen door. Ik wacht tot de deur opengaat. Maar dat gebeurt niet. In de tuin fluit de merel zijn lied. De zon stijgt en de geur van gebrande koffie bereikt mijn neus. Ik sla de volgende bladzijde om van het boek De Bergbeklimmer. Een aangrijpend relaas over een vergeten liefde.


Wie heeft dat nu kunnen bedenken, dat ik geniet van een roman en ook nog eens een uit de zoetsappige Boeketreeks waar alles altijd op zijn pootjes terechtkomt. Ditmaal lijken er toch wat haarscheurtjes aanwezig, trekt een wereld voorbij die ik absoluut niet ken. Voorzichtig trek ik mijn benen onder mij en lees aandachtig verder.


Een half uur later leg ik het boek weg, verlang eindelijk naar die koffie die vermoedelijk aan de oude kant is geworden en vertrek naar de keuken waar de koffiepot op het middelste pitje staat en nagenoeg is verdampt. ‘Verdomme, dat is net op tijd’, mopper ik in mezelf. ‘Dat is niet meer te zuipen.’ Snel haal ik de pot van het vuur en ga op zoek naar koffiebonen om een nieuwe bak te zetten. ‘Ook dat nog’, mopper ik door bij het zien van de lege bus.


Normaal ben ik niet voor een kleintje vervaard en stap ik meteen op mijn bromfietsscooter, maar die heb ik toevallig gisteren van de hand gedaan omdat mijn rijbewijs is verlopen en ook wel wist dat ik nooit en te nimmer door een gezondheidskeuring zou komen. In een forse wandeling heb ik echter geen zin en daarom laat ik alles maar bij het oude.


Behalve die voetstappen natuurlijk. Die ben ik nog niet vergeten. En weer klinken die stappen, nu richting zitkamer. Daarom snel ik terug maar ook daar is niemand te zien. Even gaat mijn blik naar de bank en prompt komt zij in beeld. Terwijl ik bijna amechtig terugval naar dat kortstondige moment dat zij voorzichtig haar panty afstroopt. Het is het begin van het einde. Tussen ons dan.


Hoe die breuk tot stand is gekomen? Daar zal ik niemand mee vermoeien maar van het ene op het andere moment is het over, net zoals een kaarsendover een einde maakt aan een flikkerend vlammetje is het voorbij. Het enige wat achterblijft is de walm van verdriet. Bij mij. En bij haar? Aan dat antwoord kan ik niemand helpen dus vragen aan mij heeft geen enkele zin, want zij is volledig in rook op gegaan.


Even heb ik nog gezinspeeld met de gedachte om haar een Valentijnskaart en een verjaardagskaart te sturen, maar haar adres heeft zij niet achtergelaten. Daarom heb ik mijn luxe pen maar onaangeroerd in het doosje, dat oogt als een afstandsbediening, laten liggen.


Ik keer terug naar mijn leestafel. De boekenlegger steekt iets uit het boek en moeiteloos lees ik verder waar ik ben gebleven. De gedachten aan haar zijn weg tot ik opnieuw voetstappen hoor. Ditmaal op de gang. Met een klap valt de buitendeur in het slot!


Opa IJsbeer

22 maart 2025

Gianny; een jongen van de club


Zaterdag 22 maart 2025

Nee papa, we hebben niets tegen Gianny gezegd, dus hij kan het ook niet erg vinden als je niet komt kijken. En dan hoeft hij of een van de andere kleinkinderen ook geen verhaaltje voor je te schrijven. Daar zijn er deze maand al genoeg van verschenen. Het zal je maar gezegd worden door je eigen dochter. En zij is de aanstichtster van al die verhaaltjes, want zij moest mij zo nodig Papa IJsbeer noemen. En zwanger worden waardoor ik nu Opa IJsbeer ben. En nu mag ik niet eens komen kijken naar een thuiswedstrijd van mijn oudste kleinzoon.


Zo begint in 2018 een van de vele verhaaltjes over en met een van onze vier kleinkinderen, ditmaal met de titel Opa IJsbeer geniet van jeugdvoetbal. Terwijl ik inmiddels het voetbal ietwat de rug heb toegekeerd vanwege het weinige respect van spelers, arbiters, grensrechters en het publiek, verschijnt er toch weer een verhaaltje over voetbal. En niet zomaar één, nee een verhaaltje over kleinzoon Gianny en mijn aanwezigheid langs de lijn: ‘Wordt gewaardeerd’, zo geeft hij vooraf aan.


Maar eerst nog even ver terug in de tijd. In 2012 is hij aangemeld bij de voetbalclub op sportpark De Marken. Bij de jongste jeugd haalt hij met zijn team Real Madrid tegen alle verwachting in de finale van de Champions League. Een onderling treffen van de jongste jeugdteams. Die wedstrijd gaat verloren. Maar in de volgende finale staat zijn team tegen alle verwachting in er opnieuw. En ditmaal wordt er wel gewonnen, vooral door toedoen van de kleinste speler van het veld, Gianny dus, die ook terecht als Man of the match wordt uitgeroepen. De hoofdprijs is voor zijn team, de rest van de prijzen gaat allemaal aan de neuzen van zijn teamspelers voorbij.


Inmiddels is hij vele jaren verder, speelt in de onder 19 jaar van FC Almere en heeft een keer meegetraind met de senioren selectie. Donderdag is hem gevraagd of hij mee wil doen met het eerste. Zijn trainer wil hem niet kwijt want zijn eigen team is nog gewikkeld in de strijd om het kampioenschap. Maar de hoofdmacht zit te springen om mensen en vecht zowel tegen degradatie als voor een kans op promotiewedstrijden. Dus...


Zaterdagmiddag. Een oma is met zijn zusje naar Den Haag. En zijn ouders verblijven een weekend in München en zijn vriendin speelt een uitwedstrijd. De grootouders van vaders kant zijn van de partij en Opa IJsbeer is er ditmaal ook weer bij, schrijft zijn verhaal. Of is het vandaag het verhaal van Gianny? Een jongen van de club.


Voor aanvang hoort hij er al gewoon bij, is een van de jongens, maar begroet ook jeugdspelers van een team waar hij assisteert als trainer. Maar daarna is het voor hem bankzitten tot… Nadat er in de rust al driemaal is gewisseld moet hij in de tweede helft warmlopen en halverwege die tweede helft wordt hij door Tjeerd, de assistent-trainer en vroegere jeugdtrainer van ons binkie bij zich geroepen. Hij moet zijn spelersshirt aantrekken en verschijnt met nummer 15 op de rug binnen de lijnen.


‘Een hele eer’, noemt onze kleinzoon dat. ‘Het is toch het hoogste team van de club en dat ik daar dan in mag spelen, al is het dan als invaller.’ Aan hem ligt het niet, maar de wedstrijd gaat verloren. ‘Ik vind niet dat ik goed heb gespeeld’, zegt hij kritisch over zijn eigen spel, terwijl hij op een inschattingsfout, gevolgd door vasthouden van een tegenstander en een late tackle kan worden bestraft. Iets wat hem geel kost.


En zijn grootouders? Die zijn gewoon trots op die prachtige knaap, net achttien jaar en nog vol levenslust.


 

Opa IJsbeer

11 februari 2025

Sorry

Dinsdag 11 februari 2025

De schrijfuitdaging van de maand februari 2025 van Schrijvelarij.

Vorige maand moesten we een goed voornemen voor iemand bedenken zonder dat diegene dat wist. Dat kan natuurlijk niet. Die persoon is er achter gekomen en is boos/verdrietig/gekrenkt.
Om je excuses te maken ga je voor diegene je favoriete gerecht klaar maken om dat samen op te eten. Wat ga je maken, wie is er uitgenodigd, waar eten jullie en lukt het klaarmaken van het gerecht? Maak hier een verhaal van ongeveer 700 woorden van. Heel veel schrijfplezier en laat ons meebeleven met het succes of de absolute afknapper.

 

Vaag is hij het zich bewust; dit is de ultieme test! Zit er nog rek in hun vriendschap of is de houdbaarheidsdatum nu echt verstreken? Vorige maand heeft hij immers de wens nog geuit... een toespeling op het voornemen om het dit jaar totaal anders te doen omdat hij – en hij staat daar echt niet alleen in – dat speciale gevoel had: men is ons vergeten.

Even roert hij zich, daarna hangt hij met de armen over elkaar geslagen achterover en wacht. Waarop eigenlijk? Waarom laat hij het initiatief aan anderen over? Hij weet het immers altijd beter, althans die indruk wekt hij! Zij vraagt zich ondertussen hardop af: ‘Heb jij je roeping misgelopen?’

Oeps, die komt binnen. Daarmee wordt even gerefereerd dat hij toch wel dikwijls vooral voor eigen parochie preekt, terwijl slimme machines elders langzaam maar zeker de macht hebben gegrepen en alleen de weg naar het hiernamaals nog niet gevonden hebben. Hoe redt hij zich hier nou weer uit? Excuses maken? Dat is toch meestal niet zijn ding; hij is meer de persoon van zoete broodjes bakken en niet meer omkijken naar…

Ook nu komt de gedachte op om alles stilletjes voor zich uit te schuiven en het aan anderen over te laten. Maar hij hoort die ander al weer koken en roepen dat hij tot de groep slappe hap behoort. Zoiets kan hij toch niet op zich laten zitten. Er doet zich echter nog één probleem voor; hij heeft er niet één maar meerdere voor het blok gezet met zijn Wens en moet hij het dan met iedereen goedmaken? En hoe?

En dan wordt het idee geboren.

 

Geef mij een zoen

Geef mij een zoon

Een dochter

En ik klaar voor u

Iedere klus

Bent u er klaar voor

Ontvang mij dan

En ik zal u ontvangen

 

Zo die boodschap moet toch duidelijk zijn. Nu nog verpakken in een Valentijn enveloppe, een postzegel erop en maar hopen dat zij en zij het bericht begrijpen. Hij heeft er in ieder geval zin in en gaat morgen meteen aan de slag. Het boodschappenlijstje is zo gemaakt, een paar courgettes, peterselie, munt, kaas en een rode ui. Eieren en bloem horen er ook bij en uiteraard olijfolie, nee niet van die namaak uit de supermarkt.

De voorpret kan niemand mij meer afnemen, ook al blijft die ene wens onbeantwoord, vergeten, weggesluisd, ondergesneeuwd. En zo kan hij nog wel enkele redenen bedenken waardoor hij die ene bijzondere avond in het jaar zich zo eenzaam voelde. Alleen daarom al heeft hij zich afgezet tegen alles wat de rest gangbaar acht. Met zijn in olie gebakken kolokithokeftedes neemt hij een voorschot en zal na afloop geen zoete koekjes serveren. Neen, zij zullen eraan moeten geloven en zullen na deze hapjes gedwongen geworden om ook hun (kruidige) mannetje te soppen.

Bent u er klaar voor? Ik wel! Nu maar hopen dat zij ook wakker worden en de uitdaging aannemen. Er schuilt alleen één gevaar in de voorbereiding, alsmede in de uitvoering. Wanneer doe ik dit op de post en wordt het op tijd bezorgd? Bij mij is de voorpret al weg; menigeen zal spijt betuigen en anderen zullen er niets van begrijpen. Daarom vergeet het maar, ook van dat soppen. Het is de kool eigenlijk niet waard. Dus sorry dat ik uw tijd heb verknoeid met mijn wens en die courgettebolletjes vries ik wel in.

Opa IJsbeer