Henk

2011-09-04T15:54:00.000+02:00

Genezen

Zo simpel is het. Als vader had ik altijd twijfels; doe ik het wel goed. Opvoeden is duidelijk geen eenvoudige taak en een matrix over je kinderen leggen, dat lijkt misschien wel de beste manier, maar dat is het niet. Ieder kind is immers anders en ieder kind heeft daardoor weer een andere gebruiksaanwijzing nodig. Dat betekent ook altijd schipperen, want als de een dit mag, dan wil dat niet automatisch zeggen dat dit ook goed is voor de ander. Misschien is die wel veel meer gebaat bij dat.
Ik heb in ieder geval mijn best gedaan. Ik geeft het ook ruiterlijk toe, ik was niet de beste opvoeder. Wel heb ik altijd geprobeerd duidelijk te zijn. Luisteren, eerbied voor ouderen en niet met vreemden meegaan. Dat zijn voor mij drie belangrijke dingen.

En nu ik grootvader ben, ben ik blij dat ik een aantal zaken terugzie in de opvoeding door mijn dochter. Nee, niet alles, want het moet geen kloon zijn. Bovendien zijn de tijden veranderd, soms ten goede, maar ook ten kwade. Het is veel drukker, meer mensen, meer activiteiten, meer kansen op pijn. Ook ben ik blij dat ik mij niet meer met de opvoeding hoef te bemoeien. Dat ik zoiets aan mijn dochter en schoonzoon moet overlaten.
Maar, als ik dan alleen ben met de kleine ijsbeer en ik de verantwoording op mij neem voor zijn welzijn, dan hoort daar ook een stukje opvoeding bij. Neem ik aan. Dat betekent altijd weten waar hij is, hem in de gaten houden als hij in de speeltuin aan het ravotten is, hem waarschuwen voor wat hij – mijn ogen – wel en niet mag. En honderd keer een vraag beantwoorden.
,,Opa IJsbeer wat is dat?”
,,Opa IJsbeer waarom doen ze dat?”
,,Opa IJsbeer, gaan we daar zitten?”
,,Opa IJsbeer, sla een arm om me heen.”
,,Opa IJsbeer, wanneer komt de bus?”
,,Opa IJsbeer, mag ik bij het raam zitten.”

Het is een slim ijsbeertje, goed gedresseerd. Maar daardoor toch ook wel weer kwetsbaar. En je kunt hem niet voor ieder gevaar behoeden. Het is immers een kind en dat moet spelen, en niet altijd alleen. Ook met andere kinderen en dan wordt het spel soms een beetje wild. Worden er dingen vergeten. Nee geen kleine ongelukjes. Opa IJsbeer zorgt ervoor dat het mannetje vaak genoeg naar de wc gaat, in de tas zit wel een reservestelletje kleding voor als er toch een ongelukje gebeurt.
Maar sommige ongelukken kun je niet voor zijn. Hij struikelt, over een iets omhoog staande tegel. Hij laat mij zijn elleboog zien.
,,Geen bloed te zien Gianny.”
En dan is het goed. We dolen verder, eten een krentenbol. En daarna mag hij de speeltuin in. En speelt daar met andere kinderen, in een bootje. Zijn spel wordt wilder en wilder. Hij rent, hij vliegt en valt. Huilend komt hij bij zijn Opa IJsbeer. En laat nu zijn andere elleboog zien, met een flinke schaafplek. Geen vuil, dat is mooi.

,,Moet Ernie of Opa IJsbeer er een kusje op doen.” Zoiets helpt nog altijd, niet.
Want als opa een kusje heeft gegeven, dan doet het nog steeds zeer. ,,Niet meer aan denken, dan is het zo over”, is de volgende raad aan het vierjarige kereltje.
Even later: ,,Opa, Opa IJsbeer, ik moet er nog steeds een klein beetje denken en het doet nog steeds een klein beetje au.”

Het jochie gaat weer spelen, komt na een minuut of tien weer terug.
,,Weet je nog waar je aan moet denken”, vraag ik. Hij weet het niet meer. ,,Weet je nog waar je niet meer aan moet denken.” Ineens weet hij het, kijkt naar zijn elleboog en voelt meteen nog een prikkel. Ik stap maar weer eens op, ga verder en op de terugweg stel ik hem nog een keer dezelfde vragen. Het ritueel herhaal zich.

De volgende dag zie ik hem weer, tijdens het Havenfestival in Almere Haven. Hij is opnieuw wild aan het spelen, maar valt dit keer niet. En weer vraag ik hem waar hij aan moet denken. Als vierjarige moet je zoveel, dus hij is het allang weer vergeten. Maar waar hij niet aan moet denken, weet hij nog. Trots laat hij mij zijn elleboog zien. Nee, pijn heeft hij niet meer. En op de schaafplek, heeft zich al een korstje gevormd. Het begint al te genezen.

2011-07-05T23:50:00.000+02:00

Trane met tuite

Zondag 3 juli 2011

Belofte maakt schuld. Dat geldt niet alleen voor mij, maar ook voor anderen. Ik heb beloofd mijn mond te houden. Nou ja, praten is toegestaan, maar meezingen niet. Zeker niet als de ‘nachtegaaltjes’ zingen. Jammer, maar die zijn niet naar Grave gekomen. Grave, waar de elfde editie van het Smartlappenfestival wordt gehouden. Wie er wel zijn? Nou dat zijn er eigenlijk te veel om op te noemen. Ik noem er drie. Drie koren. Om mee te beginnen. KZN, dat staat voor Koor zonder Noten, ze zoeken een dirigent, en De Blaerders, dit Bijvanck-gezelschap staat wel op de site van het organiserende Bekaf vermeld, maar niet in het programmaboekje. De Blaerders zijn namelijk op het laatste moment nog aan het programma toegevoegd, omdat een stel kerels uit Tukkerland het liet afweten.

Ik heb jullie drie namen beloofd en dit zijn er dus pas twee, want Bekaf en de De Stroatkjals tellen niet mee. Want die treden niet op in Grave. Het derde koor is een illuster – wie kent eigenlijk de overtreffende trap van dit woord – gezelschap, genaamd Het Kaf gescheiden van de Koren. Ook vorig jaar al van de partij in Grave, hoewel het toen nog redelijk anoniem optrad. Slechts in een kleine kring werd dat koor opgemerkt en in die kring werd er nog dagenlang over gesproken.

Nou dat Het Kaf gescheiden van de Koren was er ook. Zong ook. Uit volle borst, maar vertolkte toch geen hoofdrol. Want het koor was vergeten zich aan te melden. En die belofte had neef Eddy mij toch echt gedaan. Want de aanwezigheid van Het Kaf gescheiden van de Koren was voor mij de reden om voor het derde achtereenvolgende jaar naar Brabantse smartlappenfestival af te reizen. Ik heb mij echt vooraf verheugd op een solozang van Tineke in Het broekje van Jantje.

Maar ja, neef Eddy heeft andere dingen aan zijn hoofd. Moet zo nodig weer op vakantie. En dat is niet het ergste, nee, er is geen shirt in zijn maat. Een ***-shirt. Dat is toch bijna om te janken. Zeker voor hem. Toen ik dat hoorde, van dat ***-shirt, begreep ik ook meteen waarom Tulpen uit Amsterdam gevolgd werden door Bommen op Rotterdam. Want die shirts moeten ongetwijfeld uit China komen en worden dan via de haven van Rotterdam ons land binnengeloodst. En daar in die haven hebben ze dat shirt zoekgemaakt. Uit jaloezie. Omdat ze helemaal niets hebben gewonnen. Die draai geeft neef Eddy eraan.

Volgens mij ligt het iets anders. Hebben de Chinezen voor een andere haven gekozen. En was er iemand in Het kleine café aan die haven, die het shirt achterover heeft gedrukt. En was dat niet in de Europoort, maar in De haven van Arnemuiden. Die persoon wist heel goed waar hij mee bezig was, kende neef Eddy door en door. Ik verdenk die persoon er ook van dat hij persoonlijk voorkomen heeft dat neef Eddy lid werd van Bestevaer. Jammer voor hen, want iets meer volume had dit koor best kunnen gebruiken. En daar had neef Eddy voor kunnen zorgen.

Naar ons toe heeft hij het goedgemaakt. Zo eind van de ochtend, begin van de middag. Met een programmaboekje (speciaal voor mij), gebak en broodjes. Op de Violier. Dat is opnieuw onze uitvalsbasis voor ons bezoek aan het stadje. Ons gezelschap is uitgebreid, ten opzichte van vorig jaar met drie personen.

Ik noem er twee: dochter Raema en schoonzoon Danël. Klinkt goed hè. Tweestemmig. En de derde stem, die houdt zich nog even op de vlakte. De verwachting is dat die begin volgend jaar van zich laat horen.

Deze twee nieuwe leden van Het Kaf gescheiden van de Koren krijgen een privé-rondleiding door een deel van het stadje. Een deel dat bekend staat als de Graafse straatjes. Smal, opgeknapt, ruimte, verpauperd. Echt alles zie je. Een echt stadje, aan de Maas. Met een kasteeltje, met daarin een museum. Aan het plafond Mona-toetjes-bekertjes. Wist niet dat ze die hier ook hebben.

Een oud snoepwinkeltje, dat kun je hier verwachten. Daar neem ik ook even een kijkje. ‘Waar kom je vandaan’, vraagt de verkoopster mij.
‘Uit Almere’, meld ik naar waarheid. Nou, dat gelooft ze dus niet. Want wat komt iemand uit Almere nu op een smartlappenfestival in Grave doen. Ja, dat weet ik ook niet, dus verder maar weer.
Van vorig jaar ken ik de beeldentuin al, met ditmaal een andere moderne expositie. Allemaal achter de kerk. De St. Elisabethkerk. Voor het eerst ga ik naar binnen. De oorspronkelijke kerk is omstreeks 1240 gebouwd. Binnen in de kerk vallen mij de grafzerken in de vloer op, waarvan er veel terug zijn gevonden tijdens de laatste restauratie. Uit eerbied houd ik de camera dicht. Ditmaal. Maar volgend jaar?

Natuurlijk komt die er. Want ieder jaar is weer anders. De sfeer is opperbest. Het bier smaakt goed. Oerend Hard klinken de Notenkrakers uit Gendt. Nee, niet Gent. Deze krakers komen uit de Betuwe.
Overal vind je terrasjes en vrolijke mensen. Op straat, op pleintjes, langs het water. Ik dwaal ondertussen alleen rond. Daniël en Raema zijn met Christien mee naar de haven. Dat hoor ik als ik Daniël bel. Tineke neemt niet op. Hoort weer eens niets. Geen wonder, want ze is met haar nicht Dineke en neef Eddy op pad.

Ik ben dan op het Maasplein beland. Ook hier staan zanggroepen. Begeleid door vrijwilligers van Bekaf. Ik kijk naar de mensen. Een moeder probeert haar zoon te bellen. Die staat beneden aan de rand van het water. Opnemen? Ho maar. Als ze hem roept, dan heeft hij haar eindelijk in de gaten. Zo zie je maar weer: Die oude tam tam werkt nog het best. Een ander heeft een snoeppot bij zich. Maar ook daar heeft de oeverjeugd geen oog voor. Ik kijk, observeer. Verbaas me over de vrouwen met high heels. Bewonder hun rechte houding.

Tijd voor de volgende stap. Renske cs is gearriveerd op het plein en ik sluit me bij hen aan. Naar de feesttent. Geloof het op niet, onderweg hoor ik ineens een, mij onbekende, witte eend midden op de weg. In de centrale tent gaan de handjes de lucht in. De puntzak met patat gaat rond en de organisatie wordt bedankt voor haar werk. Nee, voor een bloemetjes is er geen geld. Dus… Alle 13 jaanke met Ciska Cigaret, die zich ontpopt als een Wilde boerendochter.

Het publiek klimt op de banken, host, loopt de polonaise. Ik lach stilletjes in mijn vuistje, sla alles op, twitter. ‘Dank je voor je steun Monica L.’ Mijn gezelschap scandeert Ajax, Ajax. De Brabanders zien nu groen en geel van jaloezie.

Ik lach breeduit: Trane met tuite. Krijg even het juiste gevoel en wil meezingen met Tom en Dick. Net op tijd weet ik mij te beheersen. Geen Bloody Mary, want Huilen is voor jou te laat.

Ik verlaat de tent en zie dat het buiten een vrolijke boel is. Mooie mensen. En dan is het tijd om te eten. Of ik ook meekom. Nou nee, want ik ben in gesprek met Henk van de Westerlo, van de organisatie. Iemand moet toch regelen dat het Kaf wordt gescheiden van de Koren volgend jaar mag optreden.
Mijn feestgezelschap strijkt neer in De Eetkamer. Daar heeft neef Eddy (’Hulde’) een tafel gereserveerd. Die weet ik te vinden en er is al voor mij besteld als ik arriveer. Keuze:vis of vlees. Niet moeilijk dus. De tijd vliegt. Ik ben in prettig gezelschap. Ja, ook ik geef het toe. ‘Totte mij, totte mij, totte mij, totte mij ghul de nacht’. Nee, dat vertaal ik niet.

Tot volgend jaar.

PS
Voor Het Kaf gescheiden van de Koren
Nog even oefenen: We hebben een woonboot, het ligt in de Amstel.
Ja jullie mogen volgend jaar weer meezingen.

2010-12-02T21:37:00.000+01:00

Terugblik

Met veel voldoening kijk ik terug op onze stedentrip naar Praag. Een uitstekende keuze van Tineke en als het aan mij ligt gaan we terug. Misschien niet meteen volgend jaar en misschien ook wel niet in hetzelfde jaargetijde. We zien wel.

En kijken hebben we zeker gedaan. Op het centrale plein van de oude stad kun je wel een hele dag doorbrengen. Zoveel is er te zien. Neem nu het Stadhuis met zijn klok, kalender, klokkentoren (we zijn daar niet op geweest) en talloze versieringen. En niet alleen aan dat Stadhuis zijn er versieringen te zien, ook aan andere gebouwen. De fontein wil ik eigenlijk ook nog wel eens beter bekijken en zo zijn er meer gebouwen en plekken die een langer verblijf verdienen.

Maar hoe lang wil je eigenlijk in Praag zijn. De Karluv most met zijn beelden, talloze versieringen aan gebouwen, het Wallensteinpaleis, de Nikolaaskerk in de Kleine Zijde, de diverse wijken, het nationale museum, parken. Er is echt zo veel te zien. En ook is er nog veel te vertellen. Over de geschiedenis, de rivier de Moldau – door mij steevast Vltava genoemd – en personen. Kafka, Svejk en rabbijn Löw.

Door deze Praagse rabbijn te noemen kan ik ook meteen een belofte inlossen. Het verhaal vertellen van de Golem. Het woord is vermoedelijk afkomstig uit het Hebreeuws, waar gelem grondstof betekent. De legende van Golem kent diverse varianten. Wie over de figuur Golem nadenkt kan eigenlijk niet anders concluderen dat de Golem zelfs teruggaat tot de schepping. Adam werd immers uit een grondstof opgebouwd en kreeg het leven ingeblazen. Dat is ook wat er met Golem gebeurde.

De rabbijn had medelijden met de Praagse bevolking die zo hard moest werken, niet alleen voor hun baas maar ook thuis, dat ze doodmoe waren en nergens meer aan toe kwamen. Hij wilde hen helpen en las in de Kabbala hoe hij een dienaar kon maken en tot leven kon wekken. De Golem werd van klei uit de Vltava gemaakt en tot leven gewekt en door Löw ingezet voor allerlei karweitjes. Hij werkte vooral in het donker en deed allerlei karweitjes, maakte de sjoel schoon maar hielp bijvoorbeeld ook bij de bewaking van de stad.

Löw leerde de Golem brood eten en leerde hem steeds meer. Nadat de Golem had leren lezen ging het snel bergafwaarts. Hij las zoveel en leerde zoveel dat hij besloot om zelf een mens te worden. De Golem wilde lachen en zoals de kinderen. Maar dat kon hij niet en niemand kon hem dat leren. De Golem werd boos en begon met van alles en nog wat te smijten. Hij rende het huis van de rabbijn uit en begon tegen de mensen te schreeuwen. Die werden bang en probeerden hem te vangen. De Golem kon harder rennen dan de mensen en vluchtte weg. Waarheen? Dat weet niemand, want hij is nooit meer gezien.

Althans volgens het verhaal zoals het meestal wordt verteld. Wij hebben de Golem echter aangetroffen in Josefov en hem mee naar huis genomen. Voor ons plezier, waarbij we hebben beloofd dat hij voor ons geen karweitjes hoeft te doen. Als tegenprestatie heeft de Golem gezegd dat hij tevreden zal zijn met wat hij heeft en niet naar meer zal streven.
Eind goed al goed, zal ik maar zeggen.

Inderdaad wat moet ik nog meer zeggen. Reizen naar Praag is redelijk eenvoudig te doen. Tineke heeft zoals al in het eerste deel aangegeven geboekt via De Jong Intra, maar het is ook heel eenvoudig zelf te regelen. Dat zijn we een volgende keer ook van plan. Hotel Melantrich was voor ons een mooie uitvalsbasis. Vlakbij het centrum en ook dicht bij de Nieuwe Stad, voor ons een aanrader. Wie goed zoekt zal ongetwijfeld goedkopere overnachtingruimte kunnen vinden. Vliegen via Czech Airlines is bovendien goed te doen, zeker in combinatie met KLM, waarmee het afspraken heeft. Ook hier geldt, er zijn goedkopere maatschappijen. Maar voor ons geldt, we moeten ergens starten en dat hebben we gedaan.

Ik ga maar eens afronden. Over internet hoef ik het bij de verantwoording niet echt te hebben, want dat heb ik niet of nauwelijks gebruikt. Ja, ik heb wel eens naar Wikipedia gekeken, maar de meeste kennis over Praag komt toch uit boekjes, folders en wat we met eigen ogen hebben gezien of met eigen oren hebben gehoord. En Tineke had wat voorkennis via collega’s, die al eens in Praag waren geweest.

Van de boeken begin ik maar met Praag, uit de serie Capitool Reisgidsen. Met leuke weetjes, tips en wandelingen in vooral het centrum. Dit boekje gaat een volgende keer zeker weer mee. Van MoMedia uit Breda is 100% Praag gebruikt voor de wandeling door de Joodse Wijk. Het was de bedoeling dat we dit boek voor meer wandelingen zouden gebruiken. Misschien iets voor de volgende keer? Ook de Wat & Hoe reisgids Praag, van Kosmos, zat in de koffer, maar is slechts heel sporadisch gebruikt. Deze gids bleef in ieder geval steeds achter in het hotel. Dat laatste geldt ook voor de Wat & Hoe taalgids Tsjechisch, van Kosmos. Dit boekje heb ik nog even op Schiphol gekocht. Deze week Praag heeft mij geleerd dat de mensen die zich op het toerisme richten in Praag bijna allemaal het Engels in redelijke maten beheersen.

In een winkeltje in de Praagse Burcht heb ik nog het Nederlandstalige De Praagse Burcht gekocht. Het is slechts een dun gidsje van Uniosguide maar ondanks het geringe formaat een welkome aanvulling voor de rest van de boeken. Het ANWB Extra Praag bleef helemaal onaangeroerd, zelfs hier thuis. Misschien moet ik dat binnenkort nog maar eens openslaan en mezelf de vraag stellen: moet ik de anwb-boekjes nog wel aanschaffen als ik zoveel andere informatie kan vinden.

Nog twee boeken zal ik noemen. Boeken die niet bij de Praag-verzameling zijn terecht gekomen. Het eerste is het boek 19th-Century Art in Bohemia, een uitgave van de National Gallery in Praag. Dit boek is een verantwoording van de kunsttentoonstelling in het St.Jorisklooster in de Praagse Burcht. De tweede is het boek Alphonse Mucha, een uitgave van Mucha Limited in samenwerking met Malcolm Saunders Publishing.
Iets overgeslagen? Ongetwijfeld. Wat net zoals mij dagboek geen compleet beeld kan geven, zal ook deze opsomming ongetwijfeld ergens iets missen. Maar in tegenstelling tot mijn verhalencyclus is dat dan onbedoeld.

2010-11-29T22:32:00.000+01:00

Slotwandeling

Zaterdag 6 november 2010
Alweer de laatste dag in Praag. Wat vliegt de tijd. Wat is de tijd omgevlogen. Voor het ontbijt alvast de koffer pakken, zodat we de laatste dag ook optimaal kunnen gebruiken. Na het eten de tanden oppoetsen en de laatste spullen opruimen, waarna ik de afsluitende rekening bij het hotel betaal en een taxi bestel voor twee uur. Misschien wat erg vroeg, maar we kennen het vliegveld niet, bovendien kan het best wel eens druk onderweg zijn.

De resterende uurtjes benutten we met nog een wandeling door de Joodse wijk. Aanvankelijk willen we nog op zoek naar de Hoge synagoge, maar bij het ’s morgens lezen van de Capitoolgids blijkt dat we daar al zijn geweest. En het is zaterdag,dus hij is alleen voor de diensten open. Ook bij het Joods Stadhuis zijn we al geweest, dus dan maar op zoek naar de kubistische woningen. Ook daar zijn we gisteren al langs gelopen.

Toen de Joodse wijk begin van de twintigste eeuw werd opgeknapt werd niet alleen veel gebruik gemaakt Jugendstilmotieven maar ook van eenvoudige steeds terugkerende motieven. De bekendste zijn op de Elisky Krasnohorske, maar ook bijvoorbeeld op de Celetnastraat vind je gevels met kubistische vormen. De woningen op de Elisky Kransnohorske staan bijna allemaal leeg en worden gerestaureerd.

Ik zoek mijn weg verder door de Joodse wijk en keer terug naar het centrale plein, waar de kerstmarkt langzaam vol loopt. Op het plein is boven een café een expositieruimte, waar op de ene verdieping een tentoonstelling van Mucha wordt gehouden en op de andere een voor Dali. De expositie van Mucha is een aanvulling voor die in het Mucha-museum. Zo kijken wij er tegenaan. Maar er wordt geen duo-kaartje verkocht. Van de twee Mucha-tentoonstellingen. Wel een voor Mucha en Dali. Ik ben ondeugend en maakt foto’s terwijl toch staat aangegeven dat het niet mag. En prompt wordt ik op de vingers getikt. In de shop koopt Tineke nog enkele cadeautjes.

Bij een café tegenover het stadhuis neemt Tineke een kop soep en ik een baguette met patat. En drink een biertje. We kijken naar de gekte voor de toren, waar boven de astronomische klok de luiken op het hele uur weer opengaan. Meteen na dit circus stroomt ook ons terras leeg.

We hebben nog steeds geen genoeg van de Oude Stad en tijd zat. Tussen dwalen we verder, langs woningen, voormalige paleizen, hotels, banken, kerken, restaurantjes, winkels. En bijna overal zie je prachtige gevels, gevelstenen, doorkijkjes, binnenplaatsen. Wat is er niet.

Vlak bij het restaurant waar we dinsdag hebben gegeten staat de Maria Sneeuwkerk, aangrenzend aan de Franciscanentuin. Deze kerk is gebouwd in 1347 volgens de geestelijke die om stilte verzoek aan de Hollandse gids die zijn gezelschap de kerk binnenloodst. Binnen zie je prachtige Barokversieringen en het verbod om hier te fotograferen wordt massaal genegeerd.

Voor de priester is er geen redden aan en hij staat het daarom ook maar toe. De kerk had aanvankelijk meer dan honderd meter lang moeten worden. Het gedeelte dat nu overeind staat was na vijftig jaar klaar en bedoeld als priesterkoor. Het maakte vroeger deel uit van een karmelietenklooster.

Vlakbij ons hotel staat de St.Galluskerk of sv Havla uit 1280.Deze kerk is ooit gebouwd voor de Duitse kolonie die in Gallisstadt (Havelske Mesto) woonde. Dit deel ging in de veertiende eeuw in de Oude Stad op. In de achttiende eeuw werd de gevel tijdens een verbouwing – door Giovanni Santini-Aichel met heiligenbeelden van Ferdinand Brokof. In de kerk hangen schilderijen van Karel Skreta, maar die zijn alleen te bekijken tijdens de kerkdiensten, want buiten die uren om blijft de kerk gesloten.

Nog een keer komen we langs het huis van De Twee Gouden Beren. Het portaal is ontworpen door Bonifaz Wohlmut, ook verantwoordelijk voor de St.Vituskathedraal, op speciaal verzoek van de koopman Lorenc Stork. In dit huis is de linkse Joodse schrijver en journalist Erwin Kisch geboren.

Goed nog een laatste blik op het plein voor we naar Melantrich afzakken. Daar hebben we nog een paar minuten voor de taxichauffeur arriveert. Een taxi, besproken om twee uur. Gezien de vermelding aan de buitenkant van de wagen rijdt de chauffeur voor de hotelketen.

We nemen afscheid van de vriendelijke hotelketenbaas. En nemen ons voor om hier terug te keren. We worden voor 700 euronaar het vliegveld gebracht. Het is rustig onderweg. In parken laten jongeren vliegers. Maar hoelang nog,want voor we bij het vliegveld arriveren vallen de eerste spetters. Tijd om te vertrekken dus. We moeten net als op Schiphol zelf inchecken. In het Hollands is zoiets gemakkelijk, maar in het Tsjechisch. Gelukkig is er hulp en na het afgeven van de koffers blijft er nog plenty tijd over om wat te drinken, wat speelgoed te kopen en foto’s te bekijken op de computer.

Tussen half vier en vier uur gaan we door de douane. Het gaat overal weer anders. Hier moet eerst onze handbagage onder een balkje door om te onderzoeken of de tassen niet te groot zijn. Tevens willen ze hier de ticket en de paspoorten zien, daarna gaan wij en de tassen door een scan en mogen we naar gate C11 waar de Airbus A319 van Czech Airlines op ons staat te wachten. Het vliegtuig moet nog worden getankt en vertrekt om 17.13 uur, acht minuten vertraging, die in de lucht makkelijk wordt ingehaald.

Op een scherm is de voortgang van de vlucht te zien. Iets meer dan zeventig minuten duurt het. Eventjes turbulentie,maar dat is alles. Ik tik op mijn lappie, word even als knijpkussen gebruikt. Het laatste stukje van de vlucht gaat over Utrecht en daarna naderen we Schiphol vanaf het zuiden. De Tsjechische schoolkinderen – achter ons in het vliegtuig – applaudisseren voor de landing.
De bagage laat even op zich wachten, misschien wel omdat dit een vlucht was met diverse reizigers op doorreis naar een andere bestemming, maar toch kunnen we de trein naar Hilversum nog net halen. Er is geen rechtstreekse verbinding met Almere en informatie op het vertrekbord ontbreekt. Dus die keuze is snel gemaakt. De overstap in Weesp verloopt ook probleemloos. In de trein worden we vergezeld door een knaap die flink zit te flippen, rookt en zich nergens en van niemand iets schijnt aan te trekken. Nadat we zijn uitgestapt waarschuwt Tineke de conductrice, die alleen is, voor de man.

In de bus hoeven we niet te betalen, omdat de kaartlezer het niet doet. Het laatste stukje lopen we naar huis. We komen droog over en ik bestel wat Chinees als afsluiting van deze mooie Stedentrip.

2010-11-28T10:23:00.000+01:00

Josefov

Vrijdag 5 november 2010

Vanmorgen al vroeg aan het tikken geslagen en lezen in Trip, een intrigerend boek van Judith Visser. En dat allemaal nog voor het ontbijt. Dat laten we ons goed smaken en zelfs aan de slappe koffie lijk ik te gaan wennen. Ik schenk zelfs een tweede keer in.

Na het ontbijt maar weer snel op pad, want ook vandaag hebben we nog heel veel op het programma staan. Allereerst naar Josefov, de Joodse Wijk. We kennen er een minuscuul stukje van, hebben door de dure straat Pariszka gelopen en zijn gisteravond in de Spaanse synagoge geweest.

Vandaag lopen we eerst achter de St.Nikolaaskerk langs naar het Kafkaplein en beginnen op de Maiselova met onze eigenlijke wandeling langs enkele synagogen. De eerste is de Maiselsynagoge. Gebouwd als een gebedsruimte voor burgemeester Mordechai Maisel en zijn familie.

Het oorspronkelijke gebouw ging in 1689 tijdens een grote brand in vlammen op en werd herbouwd. Zijn huidige vorm kreeg de synagoge na een verbouwing aan het begin van de vorige eeuw. In 1964 volgde een grote renovatie en werd het ingericht als museumruimte. En nu dus te bekijken voor toeristen.

Iets verderop staat de Staranovasynagoge, de Oud-Nieuw-synagoge, waar ik een keppeltje moet dragen. Dit is de oudste synagoge in Europa en is gebouwd in 1270. Dit gebouw heeft de brand in de wijk overleefd en heeft regelmatig als schuilplaats dienstgedaan voor vluchtelingen.
Het heeft in de loop der eeuwen wel enkele veranderingen ondergaan, zo is er in de achttiende eeuw een deel aangebouwd. In deze synagoge staat nog de zetel van rabbijn Löw, opperrabijn in de zestiende eeuw. Een ander relikwie is de vlag van de Praagse Joden, versierd met de Davidsster. Die ster is echt geen uitvinding van de Duitsers hoor, en moesten de Joden ook al in de veertiende eeuw dragen.

Naast deze synagoge, aan de overkant van het straatje, liggen het Joodse stadhuis met zowel een klok met joodse cijfers als een klok met latijnse cijfers. Naast het stadhuis staat de Hoge synagoge, die niet kan worden bezichtigd en eigenlijk alleen open is voor de diensten.

In het straatje naar de Klauzova synagoge vind ik bij een stalletje langs de weg de Golem, daar kom ik in de afsluiting nog wel op terug. Voor de brand stonden hier scholen en gebedshuizen (Klausen). Op de ruïnes werd in1694 de synagoge gebouwd. Onder leiding van architect Münzenberger werd het pand verbouwd tot zoals het er nu uitziet.

In de synagoge liggen oude boeken en boven op de galerij is een tentoonstelling (over onder andere trouwen en de bar mitswa) ingericht. Beneden wandelt een man rondjes, zoals priesters in de verre oudheid de Joden om de stad Jericho leiden waarna de muren vielen. Maar hij loopt heel wat meer rondjes dan de Joden deden. En instorten? De man loopt soms met de ogen dicht. Een enkeling kijkt verstoord op. De zonderling onderbreekt zijn rondgang voor het pellen van een mandarijn in een gangetje. Later zie ik hem weer lopen op de Joodse begraafplaats. Volledig in zichzelf gekeerd.

Op die begraafplaats zijn we echter nog niet aanbeland, want naast de Klausensynagoge staat ook nog de Obradni sin, het Ceremoniehuis, dat in 1906 is gebouwd vanwege ceremoniële begrafenissen.
Even loskomen van de synagogen door een rondje te lopen langs het Rudolfinum, dat we gisteren ook al hebben zien staan, de basis van het Praags Filharmonisch Orkest. Een van de zalen in dit gebouw is vernoemd naar de componist Dvorak. Tussen de twee wereldoorlogen en net na de Tweede Wereld Oorlog kwam hier de Tsjechische Senaat bijeen.

Hier ligt ook het plein dat naar Jan Palach is vernoemd. Iets verderop is de Joodse begraafplaats naast de Pinkasovasynagoge. Deze synagoge is in 1479gebouwd en daarna talloze malen verbouwd. In de synagoge worden de Tsjechische Joden herdacht die in Theresienstadt en andere concentratiekampen zijn omgebracht. Hun namen zijn op de muren te lezen.

De stenen op de begraafplaats staan schots en scheef en dicht op elkaar. Het oudste graf dateert uit 1439, hier ligt rabbijn Avigdor Kara begraven. De laatste keer die hier – in 1787 – begraven werd was Moses Beck. Er staan 12.000 grafstenen,maar vermoedelijk liggen er 100.000 mensen. Bekende mensen die hier zijn begraven zijn onder andere:rabbijn Löw, Mordechai Maisel en rabbijn David Oppenheim. Op menig graf wordt een klein steentje neergelegd, waarna een wens wordt uitgesproken.

De uitgang ligt tussen het Ceremoniehuis en de Klausensynagoge in. Omdat Tineke de Spaanse synagoge al goed heeft bekeken tijdens het concert van gisteren besluiten we die niet te bezoeken. Bij de synagoge loop ik pardoes tegen een voormalige advertentieverkoper van het GW aan. Hij proest het uit. We lopen door via Vezenska.

Ik vergaap me aan de vaak prachtige panden, versierd met beelden, schilden en motieven.
Ons doel is het Anneskyklooster. Niet wetend wat we daar zullen aantreffen. Het zijn vooral lege kerkzalen.

Daarvoor hoeven we geen entree te betalen. Wel voor de tentoonstelling die boven is. Maar dan moet wel eerst de tas worden ingeleverd – beneden – voor we daar naar binnen mogen. Onze rugzakken zijn gewoon te groot voor de norse bewaakster. Ach gelijk heeft ze eigenlijk wel, maar ik heb ook een beetje de smoor in omdat de caissière me dat ook had kunnen vertellen. Maar die had het te druk met telefoneren en stond nog net toe dat ik twee kaartjes voor de tentoonstelling mocht kopen.

De expositie fotograferen is bovendien ook nog ten strengste verboden. Ja Jezus in al zijn verschijningen – aan het kruis, op de arm van Maria – en tal van andere heiligen kun je natuurlijk niet op de foto zetten. Want in de tijd dat zij leefden bestonden de camera’s nog niet en al helemaal geen digitale camera’s. We wandelen braaf de expositie langs en sluiten af zoals het hoort.
We vervolgen onze wandeling door de Joodse Wijk langs de Hastalkerk, die in de veertiende eeuw op de resten van een Romaans huis is gebouwd. In de sacristie zijn nog muurschilderingen uit 1375 te zien en een doopvont uit 1550. Door de brand in de wijk in de zeventiende eeuw is een deel van het oorspronkelijke gebouw verloren gegaan, waarna het is herbouwd. Het dubbele schip aan de noordzijde is nog wel origineel.

We wandelen door naar Starometske Namesti, vaak ons beginpunt of vervolgpunt van wandelingen. Hier is ondertussen een kerstmarkt op gebouwd..Veel draait om eten en drinken (warme wijn), terwijl kerstattributen slechts met een loep te vinden zijn. We gaan door naar de Kruittoren en op de Na Prikope duiken we een broodjeszaak binnen voor een baguette en wat drinken. Ik neem een Gambrinus, zodat ik die ook kan afstrepen.

Na het eten vraag ik de weg naar Panska, de tweede weg links. In deze straat ligt het Muchamuseum. Het werk van deze Tsjechische kunstenaar valt voor een groot deel onder de Jugendstil. Hij breekt door in Parijs met affiches, heeft talloze boeken geïllustreerd, vindt zichzelf terug op kannen, heeft reclamewerk gemaakt, postzegels en geld ontworpen, maar ook enkele prachtige schilderijen gemaakt. Ik had nog nooit werk van hem gezien. Althans dat dacht ik. Maar misschien waren het ook alleen maar na-apers. Het was in ieder geval de moeite waard.

Zoveel indrukken op een dag.. We belanden bij de Staatsopera. Het staat naast het Nationaal museum. Auto’s rijden er langs. Maxima heeft haar eigen plekje gekregen. Het beeld van St. Wenceslas en opnieuw het monument van Palach en Zajic bezichtigen we. Onder de indruk.We lopen de Vaclavske Nemesti – door mij steevast de boulevard genoemd – af en kopen nog wat drank.

In ons hotel drink ik een Granat van Cerne Hora, een donkere porter. ’s Avonds gaan we er weer op uit. Maar eerst nog even een slordigheidje van Henk oplossen. Althans dat laten oplossen. Wat doe je, als je de deur dichttrekt en de sleutel zit nog aan de binnenkant in het slot steekt. Nou dan laat je dat probleem oplossen door het meisje achter de balie. En die lost het met veel gepruts op, zodat we met een veilig gevoel – we kunnen vannacht onze kamer weer in – op zoek naar een eettentje en komen uit in het restaurant vernoemd naar Rainer Marie Rilke, een voormalig dichter.

In het toilet zie ik enkele boekjes met werk van hem liggen. Ik bestel een Griekse salade (echt waar) en een goulash, Tineke een Praagse plate. En na afloop neem ik ananas met ijs, terwijl Tineke zich waagt aan een portie ijs zwemmend in citroen en wodka. Benieuwd hoe dat smaakt?

Na het eten maken we opnieuw een wandeling en belanden bij de rivier. Met een prachtig uitzicht op de burcht. Tijd om terug te gaan. Het is een lange dag geweest.

2010-11-27T13:15:00.000+01:00

Mala Strana – Kleine Zijde

Donderdag 4 november 2011
Na het ontbijt vraag ik om de code van het internet bij de receptie, omdat de verbinding die ik heb gebruikt wordt weggedrukt, misschien ook wel te langzaam is.
Nog even snel de mail bekijken, voor Tineke een mailtje opstellen en dan op pad naar opnieuw gindse zijde van de rivier: de Kleine Zijde, Mala Strana.

We lopen weer over de Karelsbrug en dan zijn we dus eigenlijk al aan onze bedoelde wandeling door dit deel van Praag begonnen. Deze wijk ligt aan de voet van de burcht. In de wijk staan talloze paleizen, die in sommige gevallen door andere landen worden gebruikt als ambassade. Die van Nederland is in deze wijk niet te vinden.
Via de Mostecka waar aan het herstel van het wegdek wordt gewerkt – zware hoekige stenen worden geplaatst – slaan we af naar de Karmelitska. Hier bevindt zich de St.Maria-de- Victoriakerk.

Zeker een bezoekje waard en niet alleen vanwege het (wassen) beeld van het Praagse Christuskind. Aan de zijkant richting sacristie bevinden zich de herinneringen van missiebezoeken naar en uit verre, vreemde oorden. De tijden dat de kerk de mensen nog echt wilde bekeren en priesters en nonnen missionarissen werden genoemd. Aan de muren in een gang tref ik een hele rits Afrikaanse maskers, die zouden niet hebben misstaan in het Cobramuseum, waar Tineke en ik eerder dit jaar een tentoonstelling over maskers hebben bezocht.

Ik beland in de kerk achter de schermen en dat wordt ook allemaal toegestaan. Een non poetst nog wat op, zorgt dat de bloemen er fris bijstaan en geeft de bloemen water. In de sacristie zit een oudere geestelijke te studeren, geestelijke lectuur, zoals dat al eeuwen gebeurt. Een jongere geestelijke geeft in de kerk uitleg en gaat desgewenst met je op de foto.

Wat een verschil is er toch tussen de ene kerk en de andere. Tussen de ene mens en de andere.
De wandeling gaat verder. Bij het muziekmuseum slaan we af. Laten de drukte van de stad achter ons en komen uit op het Maltezerplein.

Ik ontdek op een binnenplaats enkele beelden en nadat we aan de andere kant van de Maltezska namesti teruggelopen zijn duik ik een parkje in, dat zich verder uitstrekt langs de rivier – of beter gezegd ingeklemd is tussen de rivier Vltava en de beek Cirtovka.

Aan deze beek ligt ook het voormalige lustslot Michna, dat wordt gerestaureerd. Op deze plek stond vroeger een klooster voor de Dominicanen. Het Michnapaleis werd in 1580 gebouwd door Ottavio Aostalli voor de familie Kinsky, die het als zomerpaleis inrichtte. Pavel Michna, uit Vacinov kocht het in 1623 en liet het verbouwen. Hij stak daarmee zijn vroegere meerdere Wallenstein naar de kroon. In 1767 werd het paleis aan het leger verkocht en langzaam trad het verval in. In 1921 kocht de gymnastiekvereniging Sokol het op en maakte er een sportcentrum van en kreeg het paleis weer iets van de oude glorie terug.

Het Kampamuseum voor moderne kunst – gelegen aan de rivier - is niet echt aan mij besteed. Hoewel de aparte tentoonstelling –verdeeld over enkele zalen en verdiepingen - gewijd aan de Tsjechische schilder Frantisek Kukpa mij nog wel kan bekoren. Er hangen veel studies van hem, studies van werken die in de National Gallerie in Praag hangen. Deze permanente tentoonstelling is gecombineerd met beelden van Otto Guttfreund.

Maar eerst worden we geconfronteerd met modern werk, de naam van die tentoonstelling: We doubted, hated and dispaired van Ladislav Novak.

Maar goed blijven hangen in een museum is niet alles dus keren we terug naar de rivier en hebben een mooi uitzicht op de Karelsbrug, terwijl in het park de wind de gele bladeren over de paden en het gras jaagt.
In de Duivelsbeek draait het rad zijn rondjes door het modderige water. Naast de Malthezerkerk staat de Lennon-Imaginemuur, vol met graffiti. Ook in deze kerk, klooster is –net als in het Clementinum - tegenwoordig een universiteit gevestigd.

Het einde van dit deel van de wandeling is genaderd. Er zit nog een tweede deel Kleine Zijde aan vast en die begint zo bij het plein van de Kleine Zijde. Althans voor ons, waarbij we als snel een lunchpauze inlassen. In J.J. Humphreys Bar in de Trziste nemen we een kop soep met een sandwich ham/kaas. Ik drink er een Staropramen bij.

En dan maar weer op weg. In de Vlasska worden de auto’s gecontroleerd op explosieven voor ze verder mogen rijden. Met een spiegel wordt de onderkant bekeken. Voor en achterklep worden gecontroleerd. Bestuurders gefouilleerd. En dit alles vanwege de aanwezigheid van de Amerikaanse ambassade, gevestigd in het Schönbornpaleis. Wij mogen echter met onze rugzakken gewoon doorlopen. Natuurlijk worden we bekeken. En steekt er heel nonchalant een politieagent over om ons nader te bekijken. Maar al fotograferend kom je een heel eind, zeker met een westers uiterlijk. En mijn baard? Ach zo ontzagwekkend is die toch ook weer niet.

Via de trappen op de Jannsky Versek belanden we op de drukke Nerudova, die we al kennen van onze wandeling naar de burcht. We gaan nog wel even op zoek naar de twee Moren aan de gevel van het voormalige Morzinpaleis waar tegenwoordig de Roemeense ambassade is gevestigd.

En op zoek naar de beeltenis van de drie violen. Hier heeft ooit een vioolbouwer gewoond. Tegenwoordig zit er een restaurant in. Het laatste stukje geloven we wel, omdat we opnieuw geen zin hebben in de bezichtiging van de St.Nicolaaskerk op het Malostranske namesti. Toch een opmerkelijk plein. Het heeft meer weg van een heel blok. Dit plein was in vroegere dagen de markt van de burcht. Door de bebouwing is het in twee stukken gedeeld. Behalve de al genoemde kerk staan er onder andere ook het stadhuis van Mala Strana, het Liechtensteinpaleis, Sternbergpaleis, Smirickypaleis en Kaisersteinpaleis.

Wij willen nog graag de Wallenstein-tuinen bij het Wallensteinpaleis bezoeken. Maar dat wordt ons verhinderd. De toegang - aan de Letenska - is weliswaar open, maar de tuinen zelf blijven voor ons gesloten. Er wordt in gewerkt en de bezichtiging is slechts van 1 april tot 31 oktober. Ja het seizoen is voorbij, dat krijg je als je in november naar Praag gaat.

Via de Manesuv most steken we de Vltava over en hebben nu vanaf de andere kant zich op de Karelsbrug. We belanden nu in Josefov. Het eerste wat opvalt in de Joodse wijk is het Rudolfinum, de concertzaal. Gelegen aan het Namesti Jana Palacha, inderdaad het Jan Palachplein.

We lopen door de Siroka naar de Vezenska, waar de Spaanse synagoge is gevestigd. Hier wordt vanavond een concert afgewerkt met onder andere werken van Gershwin. Door een sextet van het Tsjechisch Symfonie-orkest. Bekende stukken in een klassiek jasje gestoken. Tineke koopt voor dit concert twee kaarten. Op talloze plekken in Praag, in kerken en concertzalen, vinden dit soort bijeenkomsten plaats. Omdat Tineke nog wat wil drinken voor we naar ons hotel gaan stap ik Gambrinus in. Daar moet het lukken. Het blijkt een eetzaal te zijn, waar je bij diverse balies goedkoop eten kunt halen. Tineke drinkt een Gambrinus, ik doe het met een Birell van 0,6 procent alcohol. We drinken het staande op.

Tegen vijven gaan we terug naar de Spaanse synagoge. Daarbij komen we door Pariszka met winkels van de modehuizen Dior, Cartier, Hugo Boss, Lacoste. Niet onze prijsklasse, zal ik maar zeggen. Bij de synagoge moeten we nog even wachten voor we naar binnen mogen en hebben een plekje op de eerste rij. Het Czech Collegium bestaat uit drie violisten, een cellist, een bassist en als solist de trompetspeler Vladislav Kozderka.
Het concert begint met de West Side Story van Bernstein, waarna Gershwin aan bod komt met Rhapsody in blue en An American in Paris, Na nog enkele Gershwin werken komen we bij Summertime. Ik moet de nijging onderdrukken om mee te zingen. Na I got rhythm en Somebody love me verlaten we het Gershwin-repertoire en belanden bij Loewe (My fair lady), Rubinstein (Melody), Anderson (Plink, plank, plonk) om met Jerome Kern (Smoke gets in your eyes en Ol’ man river) af te sluiten. Een toegift zit er niet in.

Die vinden we in de avondwandeling. We lopen de wijk uit door dure straten, waar jonge dames hun haar laten modelleren door de duurste Praagse kappers. Op goed geluk kom ik uit op de Ovocny Trh, waar het Tylttheater is gevestigd. Op dit plein gaan we eten bij Libor. Ons eten wisselen we om, ons drankje niet. Ik drink een Gambrinus en Tineke witte wijn. Na afloop nog een dessert en dan terug naar het hotel.

Vroeg onder de wol, want het was toch weer een drukke dag.

2010-11-26T10:05:00.000+01:00

De Burcht

Woensdag 2 november 2010
Ontbijten in hotel Melantrich doe je met slappe koffie en in een ongezellige ruimte, meer een gang die vanaf de receptie richting de kamers loopt. Het ontbijt zelf is verder prima, met lekkere jus, eventueel melk, diverse soorten broodjes en boterhammen, wit en bruin, ruim gesorteerde vleeswaren, diverse kaassoorten, fruit, yoghurt, gekookte en kruimelei. Keuze genoeg dus.

Voor dat ontbijt heb ik al een tijdje zitten tikken op de kamer en erna gaan we op pad, richting Mala Strana (Kleine Zijde) en de Praagse burcht. Het eerste gedeelte is na gistere al bekend terrein. Op de Karelsbrug begint men ook wakker te worden. Er speelt bijvoorbeeld al een Dixielandbandje. De zelfbenoemde kunstenaars zetten hun ezels neer en hopen op veel klandizie. Een jongedame heeft zich al laten strikken en wordt getekend. Maar een gelijkenis? Ik heb het niet kunnen ontdekken.

We lopen nu de wijk Kleine Zijde in en komen langs de Parlementsgebouwen. Via folders wordt de democratie van het huidige Tsjechië uitgelegd. Ook hangt er een lange lijst met namen van voormalige regeringsleiders.

Op het plein van de Kleine Zijde (Malostranske namesti) staat de St. Nikolaaskerk. Bezoeken of niet. Die vraag stellen wij onszelf. Nog maar niet, want ons einddoel is vandaag de Praagse burcht, zoals al gememoreerd. En wil je daar echt alles bekijken, dan ben je wel een dag - en zelfs meer dan dat - zoet.
Schuin voor de kerk staat de Drievuldigheidszuil, een eerbetoon uit 1713 omdat de pest is bedwongen. Op het plein wacht een klassieke auto op toeristen, die via deze vorm van vervoer de stad willen bekijken.
Wij lopen door en klimmen trappen omhoog naar de wijk Hradcany, waarin de burcht staat.

Dit is het begin van Praag, dat in de negende eeuw gesticht werd door prins Borivoj. We denken het paleis al snel gevonden te hebben, maar komen toch echt bedrogen uit. Het is wel een paleis, het Czerninpaleis. Dit paleis is in 1668 gebouwd voor de keizerlijke ambassadeur van Venetië, graaf Czernin van Chudenice. Tegenwoordig is het ministerie van Buitenlandse Zaken er gevestigd. In 1948 vlak na de communistische staatsgreep viel de populaire minister Jan Masaryk hier uit een raam van de bovenste verdieping. Viel of gebeurde er toch iets anders? Die vraag is nooit opgelost.

De routetekening van de Capitoolgids klopt niet helemaal. Via Loretansak en Kanovnicka en dwars door een parkje - over het gras – bereiken wij de eigenlijke burcht. Op naar het koninklijk paleis, achter een groepje musici aan. Musici in uniform, die bij het paleis om twaalf uur muzikaal de wisseling van de wacht begeleiden.

De aflossing biedt weinig spektakel. Geen superaflossing door de Tsjechen, die weinig maat kunnen houden. Wel met een vaandel, verder weinig toeters en bellen. Nou ja op de blazers, de trommelaar en de sirene na. De sirene, die gilt vlak voordat de wisseling begint. Het dixielandbandje buiten de paleismuren houdt het in ieder geval maar voor gezien. Vreemd, want na zoveel gegil klinkt toch iedere toon als muziek in de oren?
We kopen kaartjes voor de bezichtiging van gebouwen en exposities in de burcht. De grote Tour. Twee dagen geldig en tevens geldig voor meerdere ruimtes binnen een gebouw. Toch is niet iedere expositieruimte binnen de burcht hiermee bereikbaar voor ons, want voor de Golden Lanen-expositie of de tentoonstelling in het Toy-musuem met als ondertoon 50 jaar Barbie – moet de volle mep worden betaald. En ook voor een familietentoonstelling in het Lobkowitzpaleis wordt entree geheven.

Dat Paleis laten we maar even voor wat het is, maar dan loop ik wel vooruit op de feiten. In een van de vele shops kopen we een boekje over de burcht, alsof we nog niet genoeg lectuur over de stad hebben.
We starten met onze echte tour in de St.Vituskathedraal. Een imposant gebouw dat in 1344 werd neergezet, althans toen werd er mee begonnen. Met de bouw. De voorloper stamt al uit 925. Toen St. Wenceslas de Vitusrtonde neerzette. In 1060 gaf prins Spitihnev opdracht tot de bouw van een drieschepige basiliek. Pas veel later – tussen 1872 en 1929 – werd de kerk ook daadwerkelijk afgebouwd in de huidige vorm. Het Gouden Portaal is in eerste instantie de hoofdingang, tegenwoordig ligt die aan de westzijde. Via een luchtbrug moet het mogelijk zijn om van het Koninklijk paleis in de kerk te komen. Ik kan de brug niet ontdekken. Afgebroken? Inschuifbaar? Dat is iets waar ik nog niet achter ben.

In de kerk vallen mij allereerst de prachtige glas-in-loodramen op en de Gotische gewelven. Verder de rijkdom die hier ook weer door de kerk is verzameld. Betaald door vaak ijdele edelen en kerkheren die de arme bevolking uitkleden in plaats van aankleden.
Er is prachtig houtsnijwerk te zien. Kunstwerkjes met een geschiedenisachtergrond soms, zoals hoe Frederiks van de Paltz na de Verloren slag bij de Witte Berg het hazenpad kiest.

Zelf ben ik bijzonder onder de indruk van het massieve grafmonument van Jozef Nepomuk, gemaakt in 1735. Nepomuk staat symbool voor de Contrarevolutie. Op de Karelsbrug zijn overigens diverse beelden aan hem gewijd.
In de kerk liggen in het Koninklijk graf Ferdinand I, zijn vrouw Anna en hun zoon Maximiliaan II opgebaard. Niet alles staat open voor publiek. De crypte waarin Karel IV en zijn vier vrouwen hun laatste rustplaats hebben gevonden kan bijvoorbeeld niet worden bezocht. Eigenlijk is het te veel om op te noemen en daar begin ik dus ook maar niet aan.

We gaan nu naar het Koningspaleis, waar in de kelders – speciaal voor ons - een oude tentoonstelling staat opgesteld, met lijkwaden en botjes en al. De grote Vladislavzaal staat in schril contrast met vroegere tijden. Toen leek het wel een soort markt, vonden er zelfs ridderspelen te paard plaats. Daar zie je nu weinig meer van terug. Kaal en leeg. Niets koninklijks.

In de Landrechtkamer kwam het parlement bijeen. Dit deel werd in 1541 door brand verwoest en in 1563 door Bonifaz Wohlmut herbouwd.

Tijd voor een hapje (baguette/ciabatto) en een drankje (thee/Edelweissbier van Heineken) voor we naar het St.Jorisklooster gaan. Dit klooster is door Pirns Boleslav II in 973 gebouwd. Zijn zus Mlada was de eerste abdis. In 1782 werd het een legeronderkomen en na een ingrijpende verbouwing – tussen 1962 en 1974 geldt het als een museum voor Boheemse barokke kunst. Verdeeld in hoofdgroepen. Voor de kenners noem ik vroege romantiek, romantiek (waaronder landschapskunst), realisten en neoromantiek. Een apart deel is aan de familie Manes gewijd. Behalve schilderijen zie je hier ook beelden, zoals de hengst Ardo van Jozef Vaclav Myslbek, een voorstudie voor zijn standbeeld van St. Wenceslas, dat op het Wenceslasplein in de Nieuwe Stad staat.

Nee, ik ben geen kunstkenner, maar kan wel genieten van kunst. Soms gaat het om de prachtige details, kleuren, licht. Met symboliek heb ik iets minder, die zie ik niet. Herken ik niet. In tegenstelling tot Tineke die er met andere ogen naar kijkt en na afloop ook een boekje over de tentoonstelling aanschaft.

Het wordt tijd om verder te gaan. We wandelen naar het einde van de burcht. Boven aan de trappen naar de metrohalte van Malostranska heb je een prachtig uitzicht over de stad met zijn ruim een miljoen inwoners. Wie zegt er dat Praag klein is?

Nadat we de trap zijn afgedaald duiken we nog even de Kleine Zijde in en komen langs de ambassades van België en Polen en opnieuw bij de senaatsgebouwen voor we via de Karelsbrug terugkeren naar de Oude Stad. Het wordt nu snel donker en ook dat beeld – van een verlichte stad – is prachtig om te zien. Die oude gebouwen in de schijnwerpers geplaatst.

Na een stief uurtje rust op de kamer gaan we weer op pad en gaan uit eten bij Mikes. We zitten daar aanvankelijk alleen. Later duikt er nog een septet eters op. Tineke kiest voor goulash, Ik neem een Tsjechische plate met diverse soorten vlees, maar ook een worstje en een stukje kip. Bovendien – oh gruwel – een prik zuurkool. Tineke prikt daar wat van weg. Ik laat het onaangeroerd. Wijn en bier (Kozel) om het er goed in te laten glijden. Als dessert een pannenkoekje gevuld met ijs en fruit. Eigenlijk veel te veel, maar het gaat op.

We vinden het te vroeg om al terug te gaan naar ons hotel en sluiten af met een avondwandeling door de stad. Eerst naar het plein, dan richting Kruittoren, afslaan naar het theater over het Ovocny Trh. Hier was vroeger de voormalige fruitmarkt. En dan staan we toch weer dicht bij ons hotel. Dat was nog niet de bedoeling.

Andere kant op, richting de boulevard, nog een keer afslaan en via het theater terug naar het altijd trekkende plein. Daar pakken we nog een afzakkertje op het verwarmd terras van café Italia.

Nog een ding wil ik noemen. In Praag worden iedere dag concerten gegeven, klassieke concerten, jazzconcerten etc. Soms op echte podia, maar ook in kerken, synagoge of gewoon huiskamerconcerten. Op straat worden folders uitgedeeld, keuze te over.

2010-11-24T00:01:00.000+01:00

Stara Mesto

Dinsdag 2 november 2011
De wekker gaat om ongeveer vier uur. Bed uit, verse jus maken een beker melk inschenken en dan nog even douchen. De spullen staan al in de kamer dus die hoef ik niet meer naar beneden te sjouwen. De koffers zijn gepakt zogezegd.
De stedentrip kan beginnen en begint ook als wij door Daniël worden opgehaald. Dat wilde hij per se. Met de trein reizen was ook een mogelijkheid, maar het was een beetje krapjes geworden. Wat de tijd betreft. Toen Daniël zijn aanbod deed, was hij vermoedelijk niet echt uitgeslapen, had hij nog niet echt door dat hij daarvoor toch wel vroeg moest opstaan. Maar hij komt zijn woord na en pikt ons tegen vijven op, ’s morgens wel te verstaan. Zodat wij om vijf voor half zes bij vertrekhal twee op Schiphol staan.

Daar moeten we inchecken bij de KLM-balie. Zelf inchecken. Via van die pilaren. Paspoort invoeren, eerste drie letters van de bestemming aangeven en dan even wachten. De naam van de medepassagier aanklikken en steeds een stapje verder, zo het vliegtuig in. Twee stoelen – 15a en 15c – toegewezen krijgen voor vlucht OK 0618. Daarna de bagage afgeven en door de douane.
Bij Tineke slaat het poortje op tilt en zij moet haar laarzen uit voor ze wordt goedgekeurd. Ik krijg in een keer toestemming, zet mijn meest onschuldige blik op en hoef ook niet gefouilleerd te worden. Dat scheelt weer. Nog even een boek kopen – Trip – en een (Volks)krantje, een flesje water van 33cl (kosten 2,35 euro) en door naar Gate B6. Daar nog even een half uurtje wachten voor we verder mogen. Door een draaideur. Een bus in. Nee we gaan echt vliegen en niet met de bus. Die bus brengt ons – heel ouderwets - maar naar het vliegtuig. Een Cityhopper – Fokker70 – van KLM. Van KLM? Inderdaad en niet van Czech Airlines.

Eigenlijk had ik dat ook al kunnen zien aan de papieren, want dat stond er ook op vermeld.
Het vliegtuig vertrekt netjes op tijd, met nog geen vijftig passagiers aan boord naar Praag. Het is een rustige vlucht. We krijgen een gratis broodje en een glaasje water om het weg te spoelen. Voor Tineke hoeft dat broodje niet en slikt het water met haar angst weg. Na wat lichte hobbels bereiken we na zeventig minuten Ruzyne Airport. Dat is 25 minuten sneller dan we hadden verwacht, zodat we al om tien over half negen – voor het eerst in ons leven - op Tsjechisch grondgebied staan. Het duurt even voor de koffers van de band rollen en daarna kunnen we op weg naar ons Hotel. In de binnenstad. Met een taxi voor een vast bedrag van 600 kronen.

We zijn nog maar net op pad of onze Taxi-Skoda wordt op een afslag van de snelweg bijna in de vangrail gedrukt door een juf in een 4WD-SUV, zo’n wagen waar ik onlangs een column in de krant aan heb gewijd. Met een dame aan het stuur – nee geen Gooise vrouw – maar wel een voor wie de status belangrijker is dan het kunnen betalen, want handsfree bellen is er niet bij. Nou die vrouw wilde ook de afslag hebben, maar was wel een beetje laat. Kon met een hand aan het stuur ook geen richting aangeven. Onze chauffeur zag haar komen en via een ferme trap op de rem en draaien aan het stuur kon hij een botsing met de vrouw en de rail naast ons voorkomen. Zo dat avontuur hebben we er ook weer opzitten.

Wie nu meteen denkt dat het levensgevaarlijk is om je in het Tsjechische verkeer te begeven, heeft het mis. Weliswaar ben ik geen ervaringsdeskundige, maar het blijft bij dit ene incident. De chauffeur loodst ons veilig de binnenstad binnen en daar begint het inchecken opnieuw. Een oude baas geeft ons een klein briefje dat we moeten invullen en vertelt dat we pas om twee uur terechtkunnen op onze kamer. Tineke voorkomt dat we drie trappen op moeten en we krijgen een kamer op de eerste verdieping van het hotel, de tweede etage van het gebouw. Nummer 23 is voor enkele dagen ons verblijf. De koffers mogen we wel even laten staan, vlakbij de balie tot we onze kamer kunnen betrekken. Wij gaan de stad in.

Hotel Melantrich is gevestigd in Melantrichova en die straat komt uit bij het Stadhuis van Stare Mesto, de Oude Stad. Het oude stadhuis, waar nog steeds huwelijken worden gesloten, ligt naast Starometske Namesti. Op het midden van dit plein staat het monument van Jan Hus, die symbool staat voor integriteit en verwijst naar enkele mooie en zwarte bladzijden van de Tsjechische geschiedenis. Hus, afkomstig uit een arme familie, was een echte studiebol en was op zijn 29ste al rector magnificus aan de universiteit van Praag. Maar ook had hij forse kritiek op de katholieke kerk en was zo een voorloper van de Hervormingen. In 1412 werd Hus in de ban gedaan en hij vluchtte Praag uit. Keizer Sigismund beloofde hem een vrijgeleide als hij wilde getuigen in het concilie van Konstanz. Hus werd daar echter gevangengezet. Edelen uit Bohemen en Polen kwamen voor hem op. Tevergeefs, hij kwam niet vrij en werd door het concilie tot de dood op de brandstapel veroordeeld. Bij het naar de brandstapel lopen herinnerde Hus de Duitse keizer fijntjes aan diens belofte voor een vrijgeleide, maar het vonnis werd wel voltrokken.

Genoeg Hus. Achter het stadhuis staat de prachtige Nikolaaskerk. Een oase van rust in de drukke binnenstad van Praag. Vanuit de Oude Stad wandel je in no time naar de Joodse wijk. Daar wil Tineke heen, dus moet er een plan worden gemaakt voor wat we nu gaan doen. Ik bekijk nog even de Csechov Most (brug) die in het verlengde van de Pariszka ligt. Tineke stelt voor om een wandeling uit de capitool reisgids te maken. Die wandeling begint bij het Obecni dum – het Representatiehuis. Via het Oude Stadplein kun je daar gemakkelijk komen. Onder de Kruittoren door. Een toren die al heel vaak is verbouwd.

Vanaf hier lopen we weer terug naar het Starometske Nemesti. Waar om twaalf uur de apostelen naar buiten komen uit de klokkentoren van het stadhuis, om in twintig seconden terug te kijken naar de toeristen die hier staan te loeren.
Iets verderop stilt Tineke haar eerste trek, waarna we de galeriestraat Karlova inlopen. Vlak voor de brug ligt het klooster Clementium. We zijn dan al het barokke huis met de bron in geweest en hebben daar een kleine tentoonstelling bezocht.

Met alleen al het bezoeken van tentoonstellingen kun je je een maand bezighouden in Praag. In dat klooster Clementium heeft men zich vroeger - en eigenlijk nog steeds - met klimaatsbeheersing beziggehouden. Er wordt nu nog steeds les gegeven,op universitair niveau zelfs. Want het is al zo lang een universiteit, dat we de term klooster maar voor zoete koek aannemen. Maar ook hier kun je een expositie bezoeken.

Wij wandelen echter naar de Karelsbrug. En op de Karluv most zijn we zeker niet alleen. Ik heb het dan niet over de talloze beelden die hier aan weerszijden staan opgesteld. En ook niet over de vele tekenaars die een boterham proberen te verdienen. Zo in de eerste week van november kun je bijna over de hoofden van de toeristen heen lopen. Kun je nagaan hoe het is in het hoogseizoen. Dan is het echt filewandelen.

Aan de andere kant van de rivier Vltava liggen Mala Strana, de Kleine Zijde, en de Praagse burcht. Dat bewaren we voor morgen. Voor we teruglopen naar het hotel eten we eerst nog een baguette. Maar ook lopen we langs het huis met de beren en over een markt die dagelijks – om de hoek van het hotel - op Havelska wordt gehouden. Behalve veel kitsch wordt hier ook veel fruit aangeboden.
In het hotel kunnen we onze kamer in. We rusten daar even uit, want het is toch wel een pittige dag geweest. Ik maak een begin met dit verhaal en ontdek dat ik een gratis internetverbinding heb.

Zo rond een uur of zes gaan we de stad in. De winkels zijn ’s avonds open. Bata, zeven verdiepingen schoenen, C&A, New Yorker. Zo maar wat namen. Veel juwelierszaken ook en restaurantjes. Het is echt een gezellige drukte. Wij komen uit op de Jungmanova Namesti bij Cesky Raj gevestigd in een kelder en eten daar een steak (Tineke) en een pasta met stukjes bacon en een kaassaus. Als toetje aardbeien met vanille-ijs en muntblaadjes.

Na het eten wandelen we nog een stukje over de boulevard Vaclavske Namesti. Aan het eind ligt het nationaal musuem. Maar iets eerder is een teer stukje geschiedenis terug te vinden. Hier stak in 1969 de Tsjechische student Jan Palach zich in brand als protest tegen de overheersing van de Warschaupactlanden. Jan Zajic volgde zijn voorbeeld en overleed ongeveer een maand later. Bij een kruis liggen nog steeds bloemen. Verse bloemen, oude bloemen. Men is hen niet vergeten.

We wandelen terug langs ons hotel en gaan nog een keer naar het centrale plein in de Oude Stad om daar een paar avondfoto’s te schieten.

Tineke duikt om ongeveer tien uur onder de wol. Ze is het zat, terwijl ik dit verhaal aftik.

2010-11-21T12:40:00.000+01:00

Praag

Deel 1
Dit wordt de tweede van onze serie stedenreizen. En ere wie ere toekomt. Niet alleen het idee voor Stedentrips, maar ook de wens om naar Berlijn – onze eerste reis – en naar Praag te gaan, is afkomstig van Tineke. Zij plant de data en stippelt ook nog eens de reis uit. En ik; zeg ja en amen.

Heb ik dan helemaal geen inbreng? Nou dat is ook weer te kort door de bocht. Ik plak er bijvoorbeeld een extra dag aan vast. En misschien daardoor wel ingegeven houdt Tineke haar poot, kun je daar bij mensen/vrouwen wel van spreken, stijf. Wat is er aan de hand. Dat zal ik jullie uitleggen.

Tineke heeft onze trip geboekt via De Jong Intra. Niet alleen het hotel, maar ook de vlucht. Het idee om met de trein te gaan hebben wij – lezen jullie het verschil – al snel laten varen vanwege de reistijd. Vanwege dezelfde reden is het ook geen busreis of een ritje met de auto geworden. Een vliegreis dus; ’s morgens lekker vroeg van Schiphol vertrekken zodat we nog iets aan onze eerste dag hebben. Voor de terugvlucht biedt De Jong ons ook een ochtendvlucht aan. Ho even, een vroege vlucht? Ja, ergens midden in de nacht opstaan, zodat we ’s morgens ook weer vroeg in Nederland zijn. ‘Dacht het niet, er gaan ook later op de dag nog vliegtuigen.’ En dus gaat er een mailtje van Tineke naar De Jong: We hebben het recht om binnen acht dagen te annuleren en willen dat ook doen tenzij wij op een latere dag- of avondvlucht worden overgeboekt. En uiteraard zonder bijkomende kosten.

En omdat De Jong niet meteen reageert, gaat er een dag later nog een mailtje overheen. Zoiets neem je tenminste serieus en laat je niet zomaar zitten. Dus… reageert De Jong een dag later met de mededeling dat onze terugreis aan het eind van de middag zal zijn. Hoera, dat hebben we tenminste al lekker gewonnen.
En dan kunnen de voorbereidingen van start gaan. Want wat weten we nu eigenlijk van Praag, behalve dat het de hoofdstad van het huidige Tsjechië, voorheen Tsjecho-Slowakije, is. Ja, van de Praagse Lente hebben we uiteraard gehoord en ook dat dit niets, maar dan ook niets met het voorjaar van doen heeft.

De Karelsbrug daar hebben we ook wel eens van gehoord en dat er in Praag fantastische woningen staan, paleizen, kerken of beter gezegd: Praag is een echte cultuurstad. En de Joodse wijk natuurlijk, daar kunnen we niet omheen.

Ter voorbereiding kopen we enkele boekjes over de stad, waaronder een boek met wandelingen, van dezelfde uitgeverij waarbij we in Berlijn zoveel plezier hebben gehad. Tineke begint al vroeg met inlezen en ik? Ik laat het bijna allemaal over me heen komen. Luister – soms half – naar de enthousiaste verhalen van Tineke en ga zelf dan eindelijk ook nog maar een stukje geschiedenis lezen. Dat het in de tiende eeuw al een bloeiende stad was, dat er al snel twee burchten waren, dat het op gebied van geloofshervormingen een belangrijke plaats heeft ingenomen. Maar echt doordringen wil het niet wat ik lees.
Dus waarop wachten?

Op het vliegtuig; tot die vertrekt.

2010-10-31T21:48:00.000+01:00

Verantwoording

Deel 17
Zo de vakantie zit er weer op en gewoontegetrouw maak ik dan ook een verantwoordingsstukje, een slotartikel. En dat doe ik ook ditmaal.
Allereerst maar even terug naar het begin. Wie geen verwachtingen koestert zal ook niet teleurgesteld worden. Die komt tevreden terug. Terug uit Griekenland kan ik dus moeilijk ontevreden zijn. Of toch…
Zeker is dat ik de mensen grotendeels gelijk moet geven. Santorini is heel erg toeristich.

Maar goed laat ik niet helemaal van de hak op de tak springen. Het feit dat wij pas ter plekke hoorden waar wij gehuisvest werden, was achteraf gezien best leuk. De informatie vooraf en ook ter plekke van en door Sudtours onvoldoende. Op Naxos was de hostess alleen op verkopen uit en goede informatie bleef uit. Geen infoboek. Dat ontbrak ook op Santorini.
Minpuntjes ingegeven door bezuiniging? Op beide eilanden werden we geconfronteerd met een buitenlandse host(ess), die voor meerdere agentschappen werken. Daar is werkelijk niets mis mee. We hebben bovendien het wel eens eerder zonder Nederlandse achtervang moeten stellen, maar dan was er toch altijd wel wat informatie aanwezig over de plaats en/of regio. Nu werden we echter gewoon ergens gedropt, geen fatsoenlijke plattegrond, helemaal niets. Dat we geprofiteerd hebben van een prettige aanbieding bij Sudtours wil nog niet zeggen dat de infokraan dichtgedraaid kan worden. En dat gevoel was vooral bij mij aanwezig. Ongetwijfeld zal het wel een gevalletje van bezuinigingen betreffen. Maar dit lijkt mij geen goede zaak, die op termijn zelfs tegen de operator kan werken.

Genoeg geleuterd. Terug naar het afsluiten van de Cycladen. Een grote groep eilanden. Naxos is de grootste en ook nog redelijk groen. Weinig olijvenbomen, maar daar staat veel druiventeelt tegenover. Het eiland is ook vruchtbaar dus zo gek is dat niet. Vooral het westen en midden heeft een vruchtbare ondergrond. Uit dat oogpunt is het ook niet zo gek dat juist Demeter en Dyonisos hier eigen tempels hadden. En daar wordt tegenwoordig ook goede sier meegemaakt.

Behalve de twee tempels zijn er nog wel meer archeologische plaatsen, zoals rond de kolos en uiteraard de tempel van Apollo, ook wel de poort van Naxos genoemd. En tenslotte mag de naam van Zeus niet ontbreken. Zijn naam is verbonden aan de hoogste berg op het eiland, inclusief een eigen grot.
Veel van de kerken en kapelletjes zijn in Byzantijnse stijl gebouwd. Op gebied van geloof is Naxos sowieso een interessant eiland met veel kloosters gebouwd in de vorm van een burcht. Verder in de Chora zowel een Grieks-orthodoxe kathedraal als een grote katholieke kerk. In de hoofdstad is het heerlijk toeven, dwalen door de straatjes en wie zoekt kan er ook nog voor een redelijke prijs eten.

Veel strandleven, net onder de hoofdstad, aan de westzijde van het eiland. Maar ook hier geldt, dat wie zoekt kan ook heerlijke afgelegen baaitjes vinden. Al met al een interessant eiland.
De oversteek – voor een dag –naar Paros is me goed bevallen. Uiteindelijk waren de afstanden zo kort dat we achteraf gezien nog meer hadden kunnen bekijken. De hoofdstad Paroikia is druk, vooral rond de haven waar de grote veerboten aanleggen, maar waar ook een mooie kerk staat, inclusief museum.

In het zuiden en oosten liggen de mooie stranden, die niet aan ons waren besteed. We hadden ook geen zwemkleding meegenomen. Lefkes is een bloeiende bloemige oase in het centrale gedeelte van het eiland, waar ik heerlijk door de smalle straatjes heb gedwaald. Aan Naoussa heb ik te weinig tijd voor wat er te zien is. Deels uit angst om de veerboot terug naar Naxos maar niet te missen.

Op de veerboot tussen Naxos en Santorini kun je heerlijk uitrusten in een van de ziruimtes en geeft bovendien de gelegenheid om Santorini vanaf het water te bekijken. Santorini is toeristisch, ik zal het niet ontkennen en de hoofdstad Fira biedt eigenlijk alleen wat opgebied van musea en kerken. Ja, wie wil winkelen kan hier ook terecht. De aansluitende dorpen Firostefani en Imerovigli zijn een stuk authentieker. Ook Oia de meest noordelijke stad aan de Caldera is interessanter en echt niet allen door de prachtige zonsondergang die daar kan worden bekeken.

Ik heb het al eerder geschreven van de agrarische achtergrond is weinig meer over. Ja de druiventeelt is ook hier groot. Maar het eiland draait toch vooral op het toerisme. Van de twee grote archeologische vindplaatsen is Akrotiri na een verwoesting gesloten en is alleen het oude Thira te bezichtigen. De stranden zijn merendeel zwart, als gevolg van vulkaan uitbarstingen.

De vulkaan domineert toch het leven. Een bezoek aan Palea Kameni is daarom niet uitbleven. Verrassend de diverse kleuren. Thirassia, ooit deel uitmakend van Santorini, is een extraatje waar we slechts een stukje van de hoofdstad van hebben gezien. Kamari, de plaats waar wij verbleven, groeit nog steeds voor de toeristen. Daarna woont er nog maar een handje vol mensen.

Interessante plaatsen zijn Empori en Vorhonas. Die hebben wij ook alle twee bezocht. Ook Vourvoulos moet een bezoekje waard zijn, maar daar zijn we niet aan toegekomen. Pyrgos levert de plaatjes op waar veel touroperators gebruik van maken. Bovenop de Profitis Ilias staat een klooster dat alleen aan het eind van de middag een uurtje open is. Dus goed plannen. Er gaan geen bussen heen, dus wel voor eigen vervoer zorgen.
De bussen rijden frequent en zijn niet duur. Wel even rekening houden dat je het beste eerst naar Fira kunt reizen.

Ik sluit zoals gewoonlijk af met een verantwoording van de door mij gebruikte gegevens.
Het boek De schatten van Griekenland, uitgaven van Kosmos Reisgidsen, kwam ook nu van pas. Daarentegen bleven de Prisma-woordenboeken onaangeroerd..Op internet heb ik een aantal wandelingen gevonden, maar die heb ik niet gebruikt. De wandeling uit het gidsje Santorini ontdekken en beleven (van Deltas) was slecht leesbaar, onduidelijk. Andere gegevens waren wel goed te lezen. Daarnaast heb ik gebruik gemaakt van het boek Ontdek Santorini, een uitgave van Haïtalis. Het boek is in het Nederlands uitgevoerd en wordt geleverd met een kleine landkaart. Verder heb ik twee themaboeken aangeschaft. Monastery of Prohet Elias of Thera, uitgegeven door Eptalofos uit Athene en Museum of Prehistoric Thera, uitgegeven door het Grieks ministerie van cultuur. Tenslotte heb ik gebruik gemaakt van de wegenkaart uitgegeven door Toubi’s.

Het in het Engels gestelde boek Paros Today and Yesterday was de leidraad op dat eiland. Het is uitgegeven door Toubis. Verder heb ik een klein gidsje aangeschaft A guide through Ekatontapiliani, dat door de kerk in eigen beheer is uitgegeven.

Voor Naxos heb ik geput uit Naxos and the minor Cyclades (Toubi’s) en van dezelfde uitgever het kleinere Naxos & Minor Cyclade. Daarnaast de stratengids van Orama XNH 313.

Nog een ding wil ik meegeven. Misschien dat ik ooit nog een keer op Santorini zal komen als tussenstop tijdens een reis door Griekenland, maar echt terugkeren? Daar heb ik niet de behoefte aan. Wat dat betreft vind ik Naxos en Paros duidelijk veel interessantere eilanden.

2010-10-24T11:53:00.000+02:00

Terugreis

Donderdag 30 september 2010
Zo het zit er weer op. Twee weken Cycladen is mooi genoeg geweest. Toch is de tijd omgevlogen. Eerlijk is eerlijk. Maar ik moet niet op de afsluiting vooruit lopen en me vandaag nog even gewoon aan vandaag houden. Met een ontbijt zoals we hier gewend zijn. Ik neem mijn fototoestel mee naar de ontbijtzaal om nog enkele beelden te kunnen tonen. Onder andere van de beschilderde muren.

De taferelen van het huidige Santorini, maar ook van een spuwende berg en een verwijzing naar de wandschilderingen die ooit in het oude Akrotiri zijn aangetroffen. Verder diverse afbeeldingen van oude mythologische figuren en dat zorgt al met al voor een bont tafereel.
In de ontspanningszaal laat ik nog enkele boeken achter. De meeste Hollandse boeken hier zijn zeer belegen en belezen. Mijn boeken steken daar gunstig tegen af. Vreemd overigens, dat ik alleen Nederlandse boeken zie liggen. Zijn wij nu zo’n belezen volkje die ook nog eens heel gemakkelijk afstand doet van zijn leeswaar en leest de rest niet. Of misschien niet tijdens vakantie. Of zijn buitenlanders gewoon iets zuiniger op hun leeswaar. Ik heb echt geen idee.

Veel tijd heb ik ook niet om daar over na te denken, want we moeten al om half tien met onze spullen bij de weg staan. Nog even checken of we alles hebben ingepakt en daarna sjouw ik de tassen de trap af naar beneden. De overige Nederlanders die huiswaarts keren staan al op de hoek van de weg te wachten. Het is alleen het vaste groepje dat gelijk met ons is gearriveerd. Maar ook nog een aantal onbekende gezichten, van mensen die ik ook niet tijdens het ontbijt heb aangetroffen.
Het is de laatste vlucht naar Nederland - althans voor Sudtours - dus kunnen we straks opeen volle bak rekenen.

Als de bus arriveert moeten we het nog steeds zonder host Scott doen. De spullen gaan onder in de buik van de bus. We pikken onderweg nog wat mensen op en gaan dan linea recta naar het vliegveld, een afstand van slechts enkele kilometers, zodat we ruim op tijd arriveren voor onze vlucht.
Het inchecken gaat weer op zijn Grieks. Tineke heeft het weer voor elkaar en heeft plaatsen bij het raam weten te versieren. Na het inchecken moeten we onze tassen naar de röntgenafdeling brengen waarna ze verdwijnen in de ingewanden van het vliegveld. Wij worden vervolgens naar de paspoortcontrole gevoerd, waar alle drank wordt ingenomen door een chagrijnige beambte. Ook reeds geopende waterflessen verdwijnen. De drankregels worden overal anders geïnterpreteerd. Wat zou het toch fijn zijn als al die veiligheidsmaatregelen nu eens hetzelfde zijn. En voorbij de douane kun je gewoon weer water en ice tea kopen. Hier is het bovendien niet nodig dat ik mijn laptop uit mijn tas haal, die kan ik rustig in mijn rugzak laten zitten.

Tineke slikt haar pilletjes, ik koop nog een laatste frappé en het wachten op het vliegtuig is aangebroken. Na enige tijd zien we de Transavia-Boeing taxiën. Slechts drie passagiers stappen eruit om op Santorini te blijven. Even later komt nog een groep Mykonos-gangers uit het toestel in afwachting van het tanken en het schoonmaken van het vliegtuig.

Niets te vroeg komt het sein dat we aan boord mogen. Aan boord van een vliegtuig dat zo nieuw is voor Transavia dat de video-installatie nog niet is aangesloten. Geen films dus, dat wordt lezen tijdens de vlucht die ons via Athene, Tirana. Linz, Bamberg en Enschede naar Schipholvoert. Via gate D 53 verdwijnen we naar het inwendige van onze nationale luchthaven.

Het duurt ditmaal vrij lang voor de koffers arriveren. Tineke heeft onze treinkaartjes al gekocht. Voor we in de trein stappen, koopt ze snel ook nog een broodje Hema-worst.
De trein heeft een paar minuten vertraging. De trein die al klaar staat blijkt – ondanks een andere vermelding op het bord – naar Nijmegen te gaan. We zijn er op tijd uit en ondergaan even later in het juiste treinstel tweemaal een controle, de tweede door een groep van Service en Veiligheid, want veiligheid op de Flevospoorlijn is soms ver te zoeken.
Een half uurtje later zijn we dan toch thuis. De vakantie zit erop. Ik sjouw de tassen naar boven en draai een eerste was, waarna we snel een vrachtwagen boodschappen gaan doen.

2010-10-23T17:53:00.000+02:00

Grotwoning

Deel 15 woensdag 29 september 2010
Tijdens het bekijken van de foto’s van gisteren vragen wij ons af waar toch het kerkje staat bij het klooster. Op de Profitis Ilias. In boekjes vinden we wel foto’s. Achter de muur. Alleen de poort is dicht. Tineke wil toch nog een keer gaan kijken. Dat doen we dus, na het ontbijt.

De weg is ons bekend. Ditmaal komen we wel een bus tegen. Tineke gaat zo veel mogelijk aan de kant, zodat het gevaarte kan passeren. Even later volgt er nog een. Uiteindelijk worden het er zelfs vijf, die naar beneden daveren. Tineke kan de auto boven neerzetten en we lopen nu een klein stukje naar beneden. Halverwege de muur staat de poort naar het kerkje open. De kapel van Hagios Nectarios, gebouwd in 1956.

De ikonostase is afkomstig uit het klooster Hagia Triada dat tijdens de aardbeving van 1956 werd vernield. Er naast staat een klein winkeltje, waar ik hoor dat het klooster om vier uur ’s middags open gaat. Voor een uur. Dat wil ik Tineke niet nog een keer aandoen om omhoog te rijden. Ook niet voor dit klooster dat in 1711 is gesticht door de broers Gabriel en Ioakeim Belonias, uit Pyrgos.

Op de weg naar beneden moet Tineke nog een keer uitwijken en daarna gaan we naar de zuidkust. Naar Vlichada.

In het verleden kwamen de inkomsten binnen via de visserij en de twee fabrieken die de tomaten verwerkten. De vruchtbare grond wordt steeds minder gebruikt, omdat er met toerisme nu eenmaal meer te verdienen valt.
De haven is wat dat betreft een mooie binnenkomer. Toeristen die een zeiltochtje willen maken, of naar een van de zuidelijke strandjes willen, kunnen van hieruit een tochtje maken. Het strand is bovendien net zo goed als elders. En toch zal het plaatsje nooit een echte trekker worden. Puur vanwege de aanwezige branding, waardoor de golven altijd op de kust slaan.

In het haventje heerst paniek. Een van de bootjes maakt water. Er wordt met man en macht gehoosd en als er voldoende drijfvermogen is wordt het bootje naar de scheepshelling getrokken. Op een trailer wordt het naar boven getrokken en al snel is het lek gevonden. En daar wordt dan uiteraard uitvoerig over gediscussieerd. Niet alleen door de booteigenaar en de scheepshersteller, maar iedereen bemoeit zich ermee.

Een aalscholver denkt er het zijne van. En als wij hem te veel aandacht geven, zwemt-ie parmantig weg.

Tijd om dit gebied te verlaten. Tineke wil nog naar Vothonas en Monolithos. Door het eerste dorp zijn we al heen voor we er erg in hebben en dan volgt het aanplakkende Messaria bijna vanzelf. Dan maar eerst door naar Monolithos.

Net als Vlichada een kustplaatsje. Maar ditmaal aan de oostkust. Pal naast het vliegveld. En dat is een minpuntje. Ook het brede strand van Monolithos wordt niet gigantisch bevolkt. En ook hier ligt dat aan de aanwezige branding. Toch zijn er nog welmensen die het water in gaan. En voor het strandplezier zijn er diverse speelpleintjes, voor voetbal, basketbal, maar ook voor de allerkleinsten.

Een klein haventje maakt het beeld compleet. Ook Monolithos, de naam is afkomstig van de nabij gelegen kalkzandsteenrots, speelde ooit een rol bij de verwerking van de tomaten. Maar net als bij Vlichada, dat heeft geen toekomst meer.

Ik stuur Tineke terug naar Messaria en zij stuurt i10 behendig door de straatjes. In het centrum zetelden ooit scheepskapiteins, reders en wijnboeren. Die hebben plaatsgemaakt voor handwerklieden, banken en handelaren. Achter het centrum staan de herenhuizen. Op goed geluk wordt de auto langs de hoofdweg geparkeerd. Dit moet buurgemeente Vothonas zijn. Maar van een kloof is niets te ontdekken. Vooralsnog moeten wij het doen met wat nieuwbouw. Eigenwijs als ik ben, maar ik een uitstapje achter een pand in aanbouw.

En dan zie ik de kloof en ook nog een kapel. Daar moet ik zijn. Nog even dwalen. Een vriendelijke man wijst ongevraagd de weg, en dalen we af. Steeds verder door steegjes en kleine straatjes, tot we in de kloof zelf zijn. Het betreffen eigenlijk vier erosiegeulen en ieder vrije plekje wordt benut. Werd benut, eigenlijk.

Want ook laat het leegstandspook haar sporen achter.

Kerkjes en kapelletjes zijn goed onderhouden, maar veel voormalige grotwoningen zijn gesloten of doen tegenwoordig dienst als geitenstal of gewoon als opslagplaats van gebruiksartikelen, als opslag van bouwvakkers, maar ook gewoon voor afval.

Een aantal woningen wordt opgeknapt. Met name in de winter is dit iets waar veel bewoners van Santorini zich mee bezighouden. Waar zij hun brood mee verdienen nadat de toeristenstroom is opgedroogd. Niet alleen (grot)woningen worden trouwens onder handen genomen. Het gaat om veel meer. En zo krijgt Vothonas misschien haar eigen karakter ooit weer terug. Of het ooit veel toeristen zal trekken? Ik vermoed het niet.

Terwijl wij er wandelen,komen we niemand tegen. Of eigenlijk is dat niet waar. Een verdwaalde bewoonster, die opveert als ik haar groet. De al gememoreerde bouwvakkers en enkele auto zien we rijden. Vermoedelijk van iemand die siësta gaat houden. En tenslotte enkele kinderen, met de schooltas op de rug.
Langzaam laten we de kloof achter ons en via de nog werkende windmolen bereiken we de hoofdweg, waar het autootje trouw staat te wachten om ons nog een stukje over het eiland te vervoeren.

Het is nog te vroeg om al naar Kamari terug te keren. Tineke wil het liefst nog een stuk langs de kust rijden, maar dat kan niet overal. Het langste stuk is in het noorden te vinden. Bij Karterados is een mogelijkheid om de drukte van de hoofdstad te ontlopen. Maar probeer dat maar eens te vinden zonder goede bewegwijzering, want met name de kleine dorpen worden niet aangegeven en gemeentegrenzen zijn er wel, maar de bordjes ontbreken simpelweg. En voor ik het besef zitten we al in Fira.

Sneller dan een TomTom heb ik al doorgeschakeld naar de route naar Ia. Van daaruit wijs ik Tineke – na een bewegwijzeringbordje- de route naar Tholos en even later rijden we langs de oostkust. Hier liggen de stranden waar mensen uit Ia en Fira heen trekken om de gekte van de stad te ontlopen.

Terwijl we er doorheen rijden, constateren wij dat het gebied iets weg heeft van de duinen. Hier zijn inderdaad de plekken van rust te vinden. Hoewel je op het Baxedes-strand echt niet alleen zult liggen. Langs de weg naar Pori liggen meer van dit soort strandjes. Voorbij Pori leidt een weg naar Vourvoulos, dat tegen de helling aan ligt en waar nog diverse beroemde grotwoningen te vinden zijn. We kunnen gewoon niet overal heen en daarom rijden we door naar Pigadia Beach, waar we op een terrasje iets drinken. Het haventje hier is ook al uitgestorven.

Voor ons wordt het tijd om afscheid te nemen van Santorini. We rijden terug naar Kamari, waar Tineke mij afzet op het parkeerterrein. Ik sjouw de spullen naar boven, terwijl zij de auto weg brengt. Nu kan langzaam maar zeker het inpakken beginnen.

Wel ’s avonds nog een laatste maaltijd bij Stellada. Er zullen ongetwijfeld betere eetgelegenheden te vinden zijn, maar hier waren wij tevreden mee.

2010-10-22T15:01:00.000+02:00

Gesloten

Deel 14 dinsdag 28 september 2010
Vanaf vandaag hebben we twee dagen de beschikking over een auto. Maar eerst ontbijten. Tinke moet de Serie A-wagen ophalen bij het verhuurbedrijf waar we ook de excursie naar het Vulkaaneiland hebben geboekt. Een witte Huyndai i10 met als kenteken EMK-7942. Lekker klein en behendig in het verkeer. Nu hebben we de gelegenheid om wat grotere afstanden te bereizen zonder eerst naar de hoofdstad te moeten afreizen met de bus, want van overstappen komt weinig terecht.

Zoals gezegd haalt H Tineke – spreek uit itinuku – de i10 op en parkeert de auto op het grote parkeerterrein, aan het eind van de straat waarin hotel Sea View is gevestigd. De zwemspullen worden achterin geladen voor het geval we besluiten een duik te nemen onderweg. We rijden naar het zuiden, naar de prehistorische nederzetting Akrotiri. Van onze wandeling naar Emborio kan ik me herinneren dat we het beste de weg naar Pyrgos kunnen aanhouden.

Onderweg zie ik daarna al snel de bekende bruine borden die aangeven dat we op weg zijn naar een oude vindplaats. Ik verheug me er daar bijzonder op, na de kennismaking met Akrotiri in het museum in Fira en het museum met de muurschilderingen. Maar al snel wordt me duidelijk dat ik mijn doel moet bijstellen Ik zie een hek en dat is dicht. Het moet toch niet nog gekker worden in Griekenland; het is niet eens maandag, dan zijn musea etc vaak gesloten. Ze zullen hier toch niet aan het staken zijn vanwege de broze financiële situatie. Een bordje op het hek geeft uitkomst. Het terrein is gesloten vanwege technische redenen. Met die omschrijving moet ik het doen, moet ik genoegen nemen. Maar daar heb ik niet veel aan.

Op het terrein zie ik van een afstand een drietal grote kranen staan. Men is dus duidelijk aan het werk. Ik schiet een pad in langs het terrein in de hoop dat ik zo toch nog een plek kan werpen op het gebied. Vermoedelijk is de stad gesticht omstreeks tweeduizend voor Christus en is tijdens een van de vele aardbevingen verdwenen – zo rond 1625 voor Christus onder puimsteen verdwenen. In 1967 is onder leiding van Spyros Marinatos begonnen met het opgraven van de stad en kwamen al snel de invloeden van Kreta aan het licht. Een van de opmerkelijke vondsten waren de muurschilderingen, die volgens Marinatos verwezen naar godenverering. De straten waren doorgaans smal en geplaveid. Onder die straten was al sprake van een ondergronds rioleringsysteem.
Van dat alles zie ik echter niets terug. Alles is weggestopt onder een grote afdekking. Navraag bij een vlakbij gelegen kerkje leert mij dat de overblijfselen ongeveer vijf jaar geleden zijn ingestort. Waarom staat dat nergens? Waarom is dat niet in het museum verteld? Waarom is dat niet in de gegevens van Sudtours vermeld? Goed laat maar ophouden want ik verander er toch niets aan.

We rijden terug naar het iets hoger gelegen huidige Akrotiri,een dorpje van iets meer dan vijfhonderd zielen. Aan de ruïne van de kastro Belogna wordt tegenwoordig gewerkt, maar ook op andere plekken zien we herstelwerkzaamheden. Het betreft voor een deel het opknappen van vernielingen ontstaan na de aardbeving van 1956. Aan de noorzijde van het dorp loop je zo naar de caldeira met uitzicht op het Vulkaaneiland en de hoofdstad Fira.

Tineke stelt voor om op zoek te gaan naar het klooster Profitis Ilias, dat toch ergens op de wandelroute te vinden moet zijn of anders gewoon door te rijden naar de top van de berg met dezelfde naam. Een redelijk smalle weg, waarbij je moet hopen dat je geen bus tegenkomt. Dat laatste net niet en Tineke parkeert de wagen daarom net onder de top. Het laatste stukje lopen. En daar is ook het klooster. Maar dat is dicht. Wel is een kapelletje open. Helemaal bovenaan, op 566 meter, volgens anderen een meter hoger, staan naast een zendinstallatie een museum, dat wordt verbouwd en is dicht.
Het zit ons niet mee.

Het uitzicht is betoverend. We richten onze camera’s diverse kanten op en vragen ons af wat al die bussen hier toch te zoeken hebben. Want behalve dat uitzicht is er inderdaad niets open. Ik richt mijn aandacht op de aparte vorm van de klokkentoren van het klooster.

Omdat er verder toch niets is te zien, rijden we weer naar beneden, naar Pyrgos. Dit plaatsje wilden we ook nog met een bezoek vereren. Door de smalle straatjes dwalen. Want dat hebben we tijdens onze eerdere wandeling niet gedaan. Dat betekent deels trappen lopen en gewoon je weg zoeken. We komen tot de conclusie dat dit het Griekenland, het Santorini van de Griekse foto’s is.

De kerken met de ronde blauwe koepels, de witte klokkentorens .afgetekend tegen blauwe luchten. Jammer dat de kerken tegenwoordig gesloten zijn, niet vast open, want binnen moeten er mooie kerkschatten te zien zijn.

Zo scharrelen we door de straatjes en omdat ook het kasteel vanwege renovatiewerkzaamheden voorons gesloten blijft gaan we maar weer naar beneden.

Op het terras van Johnnie kun je wel wat te drinken halen, maar tijd om eten te maken is er niet. ‘Want ik sta alleen’, krijgt Tineke te horen. Ze komt wel met drinken terug en gaat schuin aan de overkant een pitabroodje gyros halen. En die eten we zonder problemenbij Johnnie op, terwijl wij ons opnieuw verbazen over het grote aantal mensen dat door bussen rond wordt gereden.

Vermoedelijk afkomstig van de dagelijkse cruises die het eiland aandoen. Die mensen worden echt door het stadje gejaagd, achter een gids aan. Volg de leider, dat is het motto. Alleen wel lastig om contact te houden, want als de fitte gids al boven staat, loopt de laatste nog ergens halverwege.

Wij kunnen gelukkig onze eigen gang gaan en dat doen we door een bezoek te brengen aan het volgende dorp:Emboria. Een dorp met twaalfhonderd inwoners.. Minder glad dan Pyrgos, maar daardoor misschien wel veel interessanter. Net buiten het dorp staat een rij windmolens tegen de heuvel op. De verdedigingstoren van Goulas Frourio was bedoeld als een vluchthaven, een plekje waar de bewoners zich tijdens belegeringen konden terugtrekken.

Wij schieten de wirwar van straatjes in, een doolhof met hier en daar een grotwoning. Een enkeling wordt opgeknapt. Eenmaal weg van de doorgaande weg naar Perissa komen we helemaal tot rust. Kruipen door poortjes en belanden onder een kerk. Wat een vreemde gewaarwording is dit.

Een ding moge duidelijk zijn hiervoor zijn we toch echt naar Griekenland gekomen. Dit zijn de mooie kanten, lekker een beetje dwalen, kijken, ons verbazen, fotograferen.

Tineke wil toch nog een poging doen om in een baaitje te gaan zwemmen en daarom vertrekken we maar weer. Het strand van Perissa ligt vlakbij, maar dat is ons veel te druk. Nee, op de zuidwestpunt moet het een stuk rustiger zijn, volgens de boekjes die in ons bezit zijn. Dat betekent dat we terugkeren in de richting van Akrotiri en ditmaal in de richting van de vuurtoren van Faros koersen.

Voor de vuurtoren nemen we de afslag naar Messa Pigadia en bereiken zo het strand. Echt druk is het niet. Toch lopen we zo ver mogelijk door om zoveel mogelijk privacy te genereren. Want dat is iets dat ik altijd wil. Geen drukte om me heen. En zeker niet op het strand, dat door zijn zwarte kleur en achtergebleven slierten er misschien niet echt aanlokkelijk uitziet. De parasols zien er bovendien verwaaid uit.

Het water voelt heerlijk aan en ik laat me de kans om te zwemmen niet ontlopen. Maar ik ga niet al te ver, want het water trekt. Trekt aan mij. En dan weet ik ook hoe laat het is. Tijd om niet te ver van de rotsen te gaan. Maar in dit geval ook zorgen dat ik er niet te dicht bij kom, want ik vertrouw het water in de kleine grotten voor geen meter. Al die factoren bij elkaar opgeteld, duurt de poedelpartij iets korter dan normaal. Ik laat me rustig opdrogen en neem de fotocamera nog even ter hand. Geen plek overigens omuitgebreid bij stil te blijven staan.

Dat doen we daarom ook maar niet en Tineke stelt voor om terug te rijden naar Kamari.
Ik slaag erin om de weg kwijt te raken. Hoewel dat is ook wel weer heel zwaar uitgedrukt. Wel wordt het een ommetje via Vothonas en Messaria, twee dorpen die aan elkaar zijn geplakt. De afstanden op Santorini stellen echter niet veel voor en we bereiken niet veel later al weer de oostkust.
Snel nog wat boodschappen doen en dan naar Sea View, een beetje lezen en uiteraard, ’s avonds uit eten. Bij Andreas hebben ze live muziek en daar zit het dus bomvol. Dan toch maar naar de kust. We gaan vanavond op de Italiaanse tour want ook dat is mogelijk. De prijzen zijn bijna Firiaans, daar staat tegenover dat het eten mij uitzonderlijk goed smaakt.

2010-10-21T19:10:00.000+02:00

Ia

Deel 13 maandag 27 september 2010
Tineke heeft zondag voorgesteld om met de bus naar Ia te gaan om daar de zonsondergang te bekijken. Omdat het mooi helder weer is en er verder geen plannen zijn besluiten we daartoe. Maar eerst Raema bellen en haar met haar verjaardag feliciteren. Dat doe ik om een uur of acht ’s morgens. Nog voor onsontbijt. Haar zus heeft haar een half uur eerder al wakker gebeld. Ja Baas boven Van Maanen zullen we maar zeggen.

De reis naar Ia staat voor ’s middags gepland, dus hebben we ’s morgens nog genoeg tijd voor andere dingen. Tineke gaat naar het strand, en is daar zeker niet alleen. Ik wandel aan het eind van het strand langs de Aghia Nikolaos (dicht) en probeer via een pad omhoog de Messa Vouno op te komen, maar mijn poging strand al snel.

Ik ben ook geen bergbeklimmer. Ik heb een prachtig overzicht over het strand waar ik Tineke ook ontdek. Na enige tijd van het uitzicht genoten te hebben keer ik terug en wandel het dorp in. Dat komt langzaam op gang. Het is enerzijds het eind van het seizoen zodat niet alles meer open is en anderzijds, het is maandagmorgen. Bij de pub Aegian drink ik een frappé en zie in de herhaling op Sky Sports hoe een dag eerder Wolves schlemielig verliest van Aston Villa.

Omdat ik Tineke niet op mij wil laten wachten, ga ik terug naar Sea Blue en haal de sleutel op. De kamer is nog niet gedaan. Het eerste deel van het zondagverhaal tik ik weg en ga daarna beneden zitten tikken, zodat de kamermeisjes de boel kunnen schoonmaken, het rechtgetrokken beddengoed weer af kunnen halen en opvouwen en op ons bed leggen. Want dat doen ze steevast iedere dag weer, een opgemaakt bed of niet. En wij iedere dag weer tweemaal ons bed opmaken. We lijken wel gek.
Tineke weet ongemerkt op onze kamer te komen en belt na enige tijd waar ik zit. Ik ben dan net bezig mijn laptop in te pakken om naar boven te vertrekken. Tegen tweeën vertrekken we naar Ia, of Oia. Mij maakt dat niet zoveel uit. Beide schrijfwijzen worden gebruikt. Ik begin er steeds meer van overtuigd te raken dat de Grieken verantwoordelijk zijn voor het ontstaan van de Babylonische spraakverwarring. En zo niet dan houden zij het aardig in stand. Neem nu de hoofdstad; Fira, of is het Thira of misschien ook wel Chora of Hora, hoewel ik die laatste twee benamingen hier niet echt ben tegengekomen. Maar de naam Fira/Thira is natuurlijk al voldoende afwijking van de eilandnaam Santorini.

Met de bus reizen we eerst naar de hoofdstad en maken daarna de overstap naar Ia. Er wordt veel gebruik van gemaakt de bussen. Zowel door toeristen als door de bevolking. Ouderen die met boodschappentassen vol vanuit de hoofdstad naar huis gaan, jongeren die uit school komen of juist daarheen gaan.

Wij maken de reis mee tot het eindpunt en het geeft Tineke de gelegenheid om ook te kijken. Straks als ze zelf moet sturen, gaat sturen, heeft ze daar toch minde rtijd voor. In Ia zoeken we al snel ongewild de drukte op, merken we. Maar als we afbuigen naar de smallere paadjes hoog boven de klifwand komen we in een andere wereld terecht.

De wereld van het idyllische Ia, dat een verwoestende aardbeving van 9 juli 1956 nauwelijks overleefde. Daaruit weer is opgestaan. De talloze koepels van herbouwde kapelletjes, de kerktorens en gerestaureerde woningen zijn daar het voorbeeld van.

Wij hebben onze blikgericht op de zonsondergang. Die is vooral vanaf de noordpunt goed te zien. Veel mensen bekijken die vanaf de ruïne van het kasteel van de familie Argyri, een Venetiaans geslacht, die de huizen en het kerkje ooit heeft laten bouwen als bescherming tegen piraten. Om vier uur zitten hier al de eerste mensen te wachten, in de hoop het beste plekje gevonden te hebben.

Wij willen eerst nog wat eten en doen dat gewoon boven in het dorp. Daar is het rustig, prijzig bovendien. Tineke wil geen uitgebreide maaltijd en is al tevreden met een tosti, maar die wordt niet geserveerd. Het wordt dus een Griekse salade.

Hierna gaan ook wij op zoek naar een mooie plaats. Zelf wil ik de zonsondergang op de plaat zetten in combinatie met een windmolen. Al snel blijkt dat ik niet de enige ben met dat idee.

Tineke blijft onder die molen, zodat we het beeld vanuit twee standpunten kunnen belichten. Ook hier merk je weer dat sommige toeristen zich als horken gedragen. Rustig voor iemands neus gaan staan, terwijl ze op het laatste moment arriveren.

Bij de zonsondergang in Ia wordt altijd het kleurenspectrum geroemd. Dat heeft zeker waarde. Doordat er rond de kim wat wolkjes varen, zien we de zon niet helemaal in het water zakken, maar het beeld is desondanks schitterend genoeg om met een voldaan gevoel terug te kunnen keren naar Kamari.

We zijn opnieuw niet alleen. Veel mensen keren hotelwaarts en het is een drukte van belang in de smalle straatjes. We gaan de drukte uit en komen zo snel op het plein waar de bus vertrekt. Daar wordt het al snel ook druk. Te veel mensen voor een bus. Dat wordt dus dringen geblazen.

Tineke stelt voor om maar een taxi te regelen. Dat kan voor 25 euro. Wij vinden het niet erg om met anderen te reizen. Maar die hebben er wel een probleem mee en dus gaan wij zijn tweetjes met de chauffeur mee.

We eten vanavond weer bij Andreas en werken een gecombineerde schotel voor twee personen naar binnen.

2010-10-20T22:42:00.000+02:00

Musea

Deel 12 zondag 26 september 2010
Wie denkt dat er op zondag misschien een eitje bij het ontbijt zit komt bedrogen uit. Het ontbijt hier is echt iedere dag hetzelfde. Het is en blijft bovendien zelfbediening en daar is uiteraard niets mis mee. Wat wel verschillend is, is de persoon die voor de vaat zorgt, zorgt voor voldoende brood en koffie. Die vrouwen wisselen zich af, net zoals de dames die iedere dag ons bed afhalen, wel een onderlaken op het bed leggen, maar geen bovenlaken. Dat mogen we zelf doen.

We ontbijten laat voor ons doen, ongeveer half tien en op dat tijdstip is het druk in de eetzaal. Veel andere gezichten. Na het ontbijt gaan we naar het busstation voor een dagje hoofdstad. De kaartjes voor de bussen koop je hier nog gewoon bij een conducteur, die bij iedereen langs komt in de bus. Onderweg kun je bij haltes opstappen, maar niet vergeten je hand op te steken. Dat moesten we vroeger in Nederland ook, want als je dat niet deed reed de bus dus gewoon door.

We rijden mee tot het eindpunt in Fira. Hier is het al meteen een drukte van belang. We belanden bijna vanzelf in de smalle (winkel)straatjes, maar zijn eigenlijk op zoek naar het museum, of beter gezegd een museum. Tineke ziet het prehistorisch museum al meteen bij het busstation liggen, maar ik heb slechts oog voor het archeologisch museum, dat verderop moet liggen, vlakbij de kabelbaan, die bezoekers naar het haventje aan de voet van de rots brengt.

Zonder haar mond open te doen volgt Tineke slaafs. Ik wandel door, kijk nog een keer op het kaartje en dan plotsklaps net om de hoek is de ingang van het museum. De toegang is gratis en fotograferen is ook geen enkel probleem. Hoe groot zijn toch de verschillen in dit Griekenland. Nee, niet alleen in dit Griekenland. In heel Griekenland, waar ieder eiland, iedere plaats, ieder plekje haar eigen regels heeft. In het archeologisch museum vind je een aantal scherven en weer herstelde urnen, amfora’s schalen en kruiken. Verder zijn er ook enkele bustes. De meeste stukken komen uit het oude Thira. In een zijhok ontdekt ik nog meer koppen, kennelijk is er sprake van een wisselende expositie.

Na het museum belanden we al snel weer in de drukte. Ik wurm mij langs de rij wachtenden voor de kabelbaan en volg de bordjes naar de katholieke kathedraal, gewijd aan Ioannis Baptistis. Het heeft het midden tussen een kleine kathedraal en een grote kerk. Sober ingericht, een stuk soberder in ieder geval dan de meeste Griekse kerken. De kerk is gebouwd in 1823 en tijdens de zware aardbeving van 9 juli 1956 zwaar beschadigd. Bijna dertig jaar duurde het voor de herstelde kerk weer in gebruik kon worden genomen.

Naast de kerk ligt een nonnenklooster, dat niet voor publiek is geopend maar volgens verhalen heel erg mooi moet zijn. Wel worden er in het kerkje enkele diensten gehouden. Het geheel behoort tot de zogenoemde katholieke wijk van Fira. We hebben een mooi uitzicht op Limani Skala, de oude haven.

We laten ons daar niet naar afzakken via de Odos Spyridon Marinatos de weg die met 587 treden naar beneden voert en al evenmin gaan we met de Oostenrijkse kabelbaan naar beneden. Wij gaan echter naar het museum met de muurschilderingen.

De oorspronkelijke schilderingen zijn ergens in Athene te vinden en alles komt eigenlijk uit het oude Akrotiri, dat in het zuiden van het eiland te vinden is.

We zetten onze wandeling voort of beter gezegd, we gaan vanuit het noorden – op de grens met Firostefani weer terug naar de zuidkant, waar Tineke in ieder geval nog het prehistorisch museum wil bezoeken. Daartoe storten we ons weer in de gekte van de vollopende winkelstraatjes. Wij kennen de Griekse gewoonte om mensen een terras op en een taveerne in te praten, maar hier worden toeristen ook nog eens de naast elkaar gelegen juwelierszaakjes ingepraat. Wij laten ons verleiden tot een terras, zonder dat het wordt gevraagd. En hebben daar ook al snel spijt van. Daar wordt voor verse lemon rustig acht euro gevraagd. Snel weg wezen maar, zonder fooi achter te laten voor de norse bediening.

We komen bij de Ypapanthi kathedraal, waarin niet mag worden gefotografeerd. De waakhond zit achterin de kerk haar middagdutje te doen, zodat menig het verbod aan haar of zijn laars lapt. Videocamera’s zie ik nog niet kaartjes vol draaien. Voorin deze kerk komen is overigens ook al een probleem, want een rood touwwerk houdt de bezoekers in toom. De kerk is overigens gebouwd op de fundamenten van de Metropoliskerk die vernield werd tijdens de hierboven vermelde aardbeving.

We gaan nu naar het prehistorisch museum. Ook al gratis te bezichtigen, zoals kennelijk alle archeologische musea in Griekenland tijdens het laatste weekend van september. Dit museum is vooral gericht op Akrotiri, met gebruiksvoorwerpen als potten en kruiken, maar ook visbenodigdheden (haken), sieraden en een aantal wandschilderingen. Tevens wordt ingegaan op de ontstaansgeschiedenis van het eiland. Desgevraagd is een gids bereid om een rondwandeling mee te maken.

Voor ons wordt het tijd om Fira te verlaten. Het busstation ligt zoals al geschreven naast het museum. Als duidelijk wordt welke bus ons gaat vervoeren duurt het echter toch nog geruime tijd voor we binnen worden gelaten. De macht van de chauffeurs is groot. Hij laat toch gauw een dertig mensen gaar stoven in de hitte. Een conducteur begint buiten maar vast kaartjes te verkopen. De jeugdige conducteur die met de bus meereist is daar eerst verbaasd en na enkele reizigers ook gelaten over.

Terug in Kamari eten we op een terrasje een broodje gyros voor we terug gaan naar onze kamer. ’s Avonds stellen we in een café even een mailtje op voor onze volgers voor we bij Stellada gaan eten. We doen het maar weer met een choriatiki, Tineke bestelt een lamb kleftiko en ik een choirini peper. We krijgen na afloop van het huis nog een ouzo. Na het eten besluiten we tot een avondwandeling en kopen voor Naomi een verjaardagscadeau. We lopen nog een stukje verder voor we terugkeren naar onze kamer.

2010-10-19T21:21:00.000+02:00

Wandelen
Deel 11 zaterdag 25 september 2010
Het ontbijt hier stelt nog steeds niets voor. Er liggen wat stukjes stokbrood, er is kaas, ham, jam, een stukje cake, koffie en jus d’orange. Geen melk, geen ei, geen fruit. Het zit er zo in, toch duurt het nog even voor we op pad gaan. Het begint al snel warm te worden en dat zal mij later op de dag nog aardig opbreken.

Vandaag is het onze wandeldag. Wandelen naar Emboria, dat is het plan. Die wandeling begint in Kamari, alleen is het boekje niet helemaal duidelijk waar precies. Daardoor hebben we al heel wat kilometertjes afgelegd voor we op het startpunt zijn en dan weten we het zelfs nog niet zeker. De weg proberen te vragen, een keer echt vragen en het daarna nogmaals proberen. Maar er is niemand om het te vragen. Twijfelaars noem ik die steeds weer vragende mensen vaak. En zo’n twijfelaar ben ik maar al te vaak.

Ik heb al snel door dat de bewegwijzering van het boekje niet echt klopt. Rechtdoor een kleine laan in naar het dorpje Messa Gonia betekent inderdaad rechtdoor, terwijl de hoofdweg naar rechts afbuigt, maar een bordje met de plaatsnaam is nergens te ontdekken.

Gelukkig is er wel een verwijzing naar het byzantijnse kerkje Panagia Episkopi, zodat we weten dat we op de goede weg zijn. Dit kerkje is ergens in de twaalfde eeuw gebouwd en is zeker de moeite waard om even te bezoeken. Hier worden busladingen toeristen gedropt om even te komen kijken. De deuren sluiten echter om twaalf uur. Veel tijd is er dus niet. Of eigenlijk hebben wij voldoende tijd, want de toeristen zijn net weg en we hebben het rijk alleen. Op de beheerder na dan.

Vlakbij het kerkje komt een weg naar de hoofdweg uit. Die nemen we op de terugweg niet en wandelen braaf terug naar het dorp. Officieel moeten we zelfs terug naar het punt waar we de hoofdweg hebben verlaten, maar rechtdoor lopen is toch een stukje korter en brengt ons niet alleen langs het grote wijnhuis Canava Roussos, maar ook langs een kleinere. Op talloze plekken op het eiland kom je ze tegen. De canava’s , een enkeling noemt zich zelfs biologisch.

Het lopen langs de hoofdweg is niet echt leuk. Gelukkig is er al snel de afslag naar het volgende dorp. Maar een verbetering is het niet. Want ook dit is weer lopen langs een hoofdweg, waar bussen, auto’s en motoren rakelings langs ons zoeven. Bovendien mist ook hier weer de verwijzing naar het dorp Exo Gonia, wel wordt er verwezen naar Pyrgos, het hoogst gelegen dorp op het eiland. Vanwege de rode dakpannen op de kathedraal Agios Charalambos weten we dat we nog steeds op de goede weg zitten.

Als we richting Pyrgos gaan, begint bij mij de vermoeidheid toe te slaan. We ontmoeten twee Belgen die dezelfde route volgen en net als wij moeite hebben met de route in het door Deltas uitgegeven boekje. Wij volgen netjes de weg tot we naar het centrum van Pyrgos kunnen, zij slaan iets eerder af en belanden zo al snel in de smalle straatjes van dit oude dorp.

Bezichtigen komt later nog wel eens, als we de auto hebben en niet al kilometers gelopen hebben. We moeten er bovendien ook nog een stuk of wat.

Ons einddoel is Emborio, maar eerst naar het klooster van Profitis Ilias.

De bordverwijzing langs de kant van de weg naar Profitis Ilias brengt ons wel bij een (gesloten) kerkje en gaat naar de top van de berg met dezelfde naam. Het betreft een wandelpad en we beseffen terdege dat die ons niet naar Emborio leidt.

Dus lopen we weer naar de weg en volgen die omhoog, maar waar de route naar Emborio is? We zijn op ongeveer driekwart van de top als we besluiten terug te keren, want dit is evenmin de juiste weg. We lopen terug, komen de Belgen tegen, die ook al dwalen en het niet meer weten.

Net buiten Pyrgos onderscheppen we een taxi, die ons voor tien euro naar Perissa vervoert, door Emborio. Ons eigenlijke plan is om vanuit Emborio naar Perissa met de bus te reizen en dan de watertaxi te nemen naar Kamari. Dus dat is goed. Ik vertrouw het water echter niet, de golven zijn mij veel te hoog. Misschien ben ik ook nog wel onder de indruk van het boek De stormprofeet waarin een hele vloot zeilschepen vergaat tijdens de zeilrace van Sidney naar Hobart.

Tineke stelt voor om de bus terug te nemen. Dat kan. Via de Fira Express naar Fira en vandaar een andere bus naar Kamari. Goed plan en de bus brengt ons terug naar de halte vlakbij Thira Tours, waar we ook de bootexcursie hebben gekocht. We lopen terug naar Blue Sea, doen nog wat inkopen bij de supermarkt en besluiten vanavond maar eens niet uit eten te gaan en vroeg onder de warme wol te stappen.

2010-10-18T16:44:00.000+02:00

Maanlandschap

Deel 10 vrijdag 24 september 2010

De titel van dit stuk is veelbelovend en dat is de dag eigenlijk ook wel. Vandaag is het voor ons de dag van het ontstaan van Santorini, de dag dat we het alles bindende vulkaaneiland gaan bezoeken. Maar eerst weer een sober ontbijt.

We hoeven pas om half elf bij Thira Tours te zijn en hebben dus ook alle tijd van de wereld om te lezen. Tineke doet zelfs nog even een handwasje in de eigenlijk veel te kleine doucheruimte. En daarna wordt het dus tijd om te vertrekken. Eerst met de benenwagen, daarna met de bus van de oostkant van het eiland naar het westen, naar de haven Athinios.

Het huidige Santorini dankt haar faam aan de vulkaan Tholos Naftilos.

Ongeveer vierduizend jaar geleden spatte het complete eiland door een geweldige eruptie van die vulkaan uiteen. Het eiland heeft diverse namen gehad. Zo werd het Strongyli, Kallisti, Filotera en Thira genoemd.

Vermoedelijk was het eiland al bewoond tijdens die geweldige uitbarsting en wisten de toenmalige bewoners, gewaarschuwd door aardbevingen en gerommel een goed heenkomen te zoeken. Wat overbleef was een gapend gat aan water, de caldeira. Door de werking van de vulkaan komen er steeds vaker rotsblokken en kleinere eilandjes boven water uit, zoals Akrotiri.

De vulkaan gist nog steeds en zorgde er ongeveer 250 geleden voor dat er een nieuw eilandje, Nea Kameni, ontstond. Op sommige plaatsen komen de gassen nog steeds uit de bodem van dat eiland. Het puimsteen, als gevolg van de eruptie, werd lange tijd geëxporteerd. Bijvoorbeeld voor de bouw van het Suezkanaal. De bodem van Santorini is door de lavastroom ook zeer vruchtbaar, waardoor al in een vroeg stadium zich mensen op het eiland vestigen. Maar de zoektocht naar Atlantis en het avontuur zorgt tegenwoordig voor de grootste bron van inkomsten, het toerisme.

Ook op het onbewoonde Nea Kameni, waar dagelijks de toeristenbootjes aanmeren. En niet alleen vanuit Anthonios, Fira en Ia, de drie haventjes aan de westkant van Santorini, maar ook vanaf andere eilanden komen de toeristenboten om mensen naar dit wereldwonder te laten kijken. Hier heeft Plato zijn Atlantis gezien. De wereld die onder water verdween.

Voor twee euro mogen toeristen het Vulkaaneilandje op. ‘En niets achterlaten.’ Ja de stappen, of bij het haventje in de vuilniscontainers. Toch zijn er snoodaards die plastic flessen, petjes of papiersnippers in een van de kratermonden werpen, waar dat goed voor is? Ik vraag mij het af.

Ik zal de laatste zijn die beweert dat hier geen leven mogelijk is. Toch ziet de aarde er hier doods uit. Zo stel ik mezelf een maanlandschap voor. Grijs grauw, maar ook geel, rood. En ik zie een flinke hagedis scharrelen over de rotsen, Hier en daar staat in het landschap meetapparatuur opgesteld. Die moet waarschuwen voor een volgende uitbraak, want dat die een keer komt daar is de bevolking van Thira van overtuigd. De laatste eruptie was zo’n zestig jaar geleden.

We maken een wandeling van ruim een uur over het eiland. Ik ben blij dat ik water bij me heb en dat het vandaag niet al te heet is, want anders was het op deze klomp waar bijna iedere schaduw ontbreekt niet uit te houden. We zakken weer af naar de Albatros, het schip waarmee wij vandaag zijn vervoerd.

We gaan nu naar Palea Kameni. Een kleiner stuk rots dat evenmin bewoond is en waar nog sprake is van warm water. De gidsen spreken over een bron, die goed is voor de huid, maar het heeft ook ongetwijfeld te maken met de werkende vulkaan, ergens diep in de aarde. Het water aan de randen van de rots zijn immers groen uitgeslagen van de zwavel.

We mogen hier zwemmen. Ik ben niet zo’n beste zwemmer en laat het uiteindelijk aan mij voorbijgaan. Die veertig minuten die er voor staan zijn bovendien in no time om.

Ons volgende doel is het eilandje Thirassia. Dit heeft aanvankelijk behoord tot het oorspronkelijke Strongyli. Halverwege de oostkust legt de boot aan. Die oostkust is stijl, verwant aan de westzijde van Thira. Bij de aanlegsteiger heeft het toerisme zich sterk ontwikkeld. Talloze taveernes vangen de reizigers op die met boten als de Albatros een minicruise van een dag maken. Twee toeristenwinkeltjes – een wordt er gedreven door de pappas – maken het beeld compleet. Een kronkelend pad voert omhoog naar het hoofddorp Thirassia. Hier woont ook ongeveer de helft van de bevolking van het eiland, verder zijn er nog twee kleinere dorpjes met een kleine honderd en een handvol inwoners.

Wij maken de toch omhoog die zeker niet eenvoudig is in de warme zon. Wat ben ik blij dat het geen echt hete dag is, want dan brand je – niet zoals op het Vulkaaneiland – compleet weg. Dan had ik het ook wel uit mijn hoofd gelaten om deze trap te nemen. Omhoog, steeds hoger. De tiende bocht, het lijkt Alpe d’Huez wel. Het gaat maar door.

Bovenaan wacht ons niet alleen een mooi uitzicht, maar ook taveerne Panorama. Het uitzicht is betoverend, en vermoedelijk bij echt helder weer helemaal toppie. De heftige prijzen zijn de andere kant van de medaille. We drinken wat fris, eten een souvlaki en een bord gigantes weg, voor we een rondgang door het dorp maken.

Het meest opvallende? Een pinautomaat. Nee, ik heb niet gecheckt of hij het doet. Het hotel staat vermoedelijk al een paar jaar leeg, gezien de vervallen staat waarin het houtwerk verkeert. Iets verderop staat een medische post met twee ambulances. Dat is heel wat voor de ongeveer driehonderd inwoners. Vanaf hier hebben we een redelijk uitzicht op de vlakke westkust, waar diverse groentes worden verbouwd. De tweede haven van het eiland, waar ook auto’s aan land kunnen worden gebracht, blijft onzichtbaar voor ons.

Naar beneden lopen gaat sneller dan omhoog en aan het water nemen we een ijsje. Een sleutelhanger van Thirasia - voor de verzameling in het trapgat - zit er helaas niet in.

De boottocht gaat nu door naar Ia, op Santorini. Daar stappen de meeste mensen uit om zich te vergapen aan de zonsondergang. Doordat het erg bewolkt is, zal daar niet veel van te zien zijn. Wij varen via Fira terug naar de haven Anthinios en worden vervolgens met een bus teruggebracht naar Kamari.

In Blue Sea even bijkomen, voor we gaan eten bij Andreas. Ligt net om de hoek van ons hotel en is zeker niet prijzig. We nemen een Dakos vooraf, dit is een salade van het huis. Tineke kiest voor de spaghetti thalassou en ik neem de padaikia arni.

Zo deze avond is ook weer gevuld.

2010-10-17T09:27:00.000+02:00

Oud Thira

Deel 9 donderdag 23 september 2010
Bijna alles is nieuw. Voor ons bedoel ik. Santorini. Kamari. Sea View. We moeten ook even zoeken naar de ontbijtzaal hier. Die ligt achter het zwembad en dan omhoog. Is ons gezegd. We lopen in eerste instantie verkeerd. Om mij heen kijkend zie ik de ontbijtzaal liggen en de trap die er naar toe leidt. Dat is natuurlijk het belangrijkste.

Het is een sober ontbijt. Iets anders had ik eigenlijk ook niet verwacht, gezien onze ervaringen op Naxos. Maar dit is nog minder. We ruimen na het ontbijt onze spullen op en gaan vervolgens aan de wandel. Naar boven naar het oude Thira. Het Thira uit de geschiedenis. Gesticht als een Spartaanse kolonie. De geschiedenis blijft echter een beetje vaag over de eerste jaren. Vanaf de derde eeuw voor Christus is er meer bekend Toen maakten Ptolemaeën uit Egypte er een marinebasis van. Later trokken de Romeinen erin.

Voor we in het oude Thira arriveren wandelen we over een weg met haarspeldbochten omhoog, bijna een uur lang. Een weg met een stijgingspercentage van tien procent. Achter ons ligt Kamari, met zijn zwarte strand en het vliegveld. Een roofvogel bidt op de wind, die om de bergen Messa Vouno en Profitis Ilias blaast. Aan de andere kant van de berg ligt Perissa.

De entree van dit opgravingsgebied bedraagt twee euro. Vooraan staat een kerkje, iets verderop vind je de temenos van admiraal Artemidorus met de beeltenissen van de leeuw van Apollo, de adelaar van Zeus en de dolfijn van Poseidon. Naast de agora de ingang tot de Dorische tempel van Dionysos, aanvankelijk gewijd aan Tyche.

Zo’n gebied kan uiteraard niet zonder theater. De komvorm is goed herkenbaar. Het proscenium – het voorste deel van het toneel - werd later herbouwd door keizer Caligula; met beelden van zijn familie erop.
Iets verder gelegen is het heiligdom van Apollo Karneios te vinden, de stamgod van de Spartanen. Een gymnasium mag niet ontbreken en voor een byzantijnse kerk is het heiligdom gelegen van de Egyptische goden Isis, Serapis en Anabis.

Genoeg te zien voor de mensen die van deze oudheid houden, die zich ietwat in de geschiedenis van een eiland en in dat van de bewoners willen verdiepen. Er lopen altijd betweters rond, die meer te vertellen hebben dan op de bordjes staat vermeld. Een apart boekje van het gebied is er niet. Wel de verwijzing naar het archeologisch museum in Thira.
We hebben de raad gekregen om ons goed te kleden voor bovenop de berg, want daar kan het best fris zijn. Dat klopt, bovendien waait het er stevig. De hele dag hangt – bijna roerloos op zijn plaats – boven de berg een wolk.

We maken de terugweg via een kortere route, maar ook minder begaanbaar, Een rotsig pad, deels over kleine lichte puimsteentjes, hier en daar uitgehakte traptreden, die ons leiden naar een oase halverwege; de kapel Zoodóchi Pigi.

De betekenis de levenbrengende bron vind je achter de kapel. In een grot druppelt het bronwater zo van het plafond naar beneden. Een nadeel: de grot is niet verlicht zodat je op de tast op zoek moet. Naast de kapel en voor de grot staat een grote apenbroodboom. Nee, ik verkoop hier geen broodje aap.

We wandelen verder en komen aan de praat met een Italiaan, die in ieder geval tot december op dit eiland verblijft en aan bergbeklimmen doet. Heel nauwgezet worden de lijnen opgerold. De berg is een bekend terrein voor bergbeklimmers en er zijn diverse routes omhoog. Wij gaan steeds een stukje verder omlaag. Tot aan ons hotel, waar we op ons balkon gaan eten. Het gekochte brood met een tomaat (Tineke) en met wat tzatziki voor mij.

Daarna is het een kwestie van luieren, lezen en dit verhaal tikken, voor het tijd wordt om uit eten te gaan en plannen te maken voor vrijdag. Die plannen zitten eigenlijk al in een raamwerk gegoten. Immers we hebben besloten om een excursie naar het vulkaaneiland te maken en voor later in de week een auto te huren.
Om een uur of acht wandelen we naar het dorp en boeken bij Thira Tours onze reis voor de volgende dag en bespreken voor dinsdag en woensdag een autootje. Daar kunnen we dan vanaf negen uur over beschikken. Goed geregeld moppie. Daarna wandelen we door naar de taveerne Sellada waar een goeiige teddybeer de bediening verzorgt. We moeten heel even wachten voor er een tafeltje vrij komt. Dat wachten gebeurt bij een ouzo-drinkende Duitser, die geniet van alles om hem heen en vooral geïnteresseerd lijkt in het ritme van de Griekse muziek.

Bij Sellada komt er dolmades (warm) en fava (warm) op tafel. Fava is een gele spliterwt, die op Santornini groeit en tot een moes wordt verwerkt. Het heeft een aparte smaak. Tineke gaat voor de Giouvetsi en krijgt dat nu ook, terwijl ik een soutsakakia, gehaktrolletjes in een tomatensaus, voor mijn rekening neem. Bescheiden porties, zodat ook inderdaad alles op gaat.

2010-10-16T09:26:00.000+02:00

Rustdag

Deel 8 woensdag 22 september 2010

De zevende dag van de week is traditioneel een rustdag en zo beschouwen wij die dag ook grotendeels. Het geheim van deze voorgaande zin zit in het laatste woordje verpakt.

Pakken doen wij ook, na het ontbijt, want we verhuizen naar Santorini en weten nog steeds niet waar we uit zullen komen. In welke plaats, hotel, grot of gewoon onder de blote hemel.

Ik gebruik de ochtend om mijn verhalen even uit te schrijven. Verhalen die al wel grotendeels in mijn hoofd zitten en de laatste foto’s op een usb-stick te zetten. Feitelijk wordt er voor we naar de receptie van Mathiassos Village vertrekken maar een verhaal uitgewerkt. Als wij bij de straat arriveren, staat de rest al te wachten, verhalen worden gedeeld. Tineke levert de sleutel in.

Na enige tijd krijgen we te horen dat het busje dat ons naar de haven brengt tien minuten vertraging heeft. Dan is de bus al een kwartier te laat. En het duurt nog even voor de chauffeur verschijnt. De tassen achterin zet en zich in het verkeer naar de boulevard stort.

Omdat onze tassen het laatste in de bus zijn gezet, staan ze ook weer snel op straat en kunnen we ons in de vertreksluis wagen. Daar wordt het al snel drukker.
De Blue Star Paros is nog niet gearriveerd. Bij aankomst gaan alles heel gedisciplineerd. Ik vind in de boot opnieuw een plekje op de grond voor onze tassen, waarna we omhoog klimmen naar dek zeven. Nee, we gaan ditmaal niet buiten zitten, maar blijven binnen en zakken weg in behaaglijke stoelen, van waaruit ik mijn laatste verhaal verwerk.

Ruim voor Santorini ben ik klaar en wandel op en neer. Het vertrek gaat iets chaotischer. Het vertrek vanaf de boot. Wij hebben een aardig plekje in de buik van de veerboot gevonden, maar er zijn altijd mensen die de loopruimtes dichtgooien en daarmee belemmeren dat andere bij hun bagage kunnen komen. Ja dan worden extra looppaadjes gecreëerd, want iedereen wil als eerste van de boot af. Dat voorrecht is echter voorbehouden van de akela van de Chinese reisgroep, die vooraan tegen het touw wacht tot de laadklep, stom woord, in dit geval een ontlaadklep, naar beneden gaat.

Op de kade - tussen alle andere verwijzers - staat iemand die ons naar een bus dirigeert en vertelt dat wij de rest van onze vakantie vanuit hotel Blue Sea vieren. Geen welkomstenvelop, helemaal niets. Wees welkom; terug op Santorini. Van de overige Hollandse koppels uit Mathiassos, gaan er drie ook hierheen en twee anderen worden in Argo gehuisvest. Een hotel met kleine en nette kamers. Kamer 20 valt ons ten deel.

We gaan naar boven, lezen, Tineke doet een wasje en we gaan ’s avonds bij Irini’s eten. Een prima hap. Maroeli vooraf, gevolgd door een kleftiko voor mij en gemista voor Tineke. Van het huis kregen we nog twee kleine stukjes gebak. Het thuisfront krijgt te horen waar wij zitten. Hierna zijn we nog even het stadje in gewandeld. Met twee korte broeken, een sleutelhanger en wat ideeën voor later - om uit eten te gaan en voor een excursie - in onze bagage keren we terug.

Daar had de Nederlandse enclave zich verzameld. Die ontbond zich toen wij arriveerden.

2010-10-15T07:55:00.000+02:00

Paros

Deel 7 dinsdag 21 september 2010
We hebben geen brood meer dus het ontbijt schiet erbij in. Geen tijd om naar de ontbijtzaal te gaan? Nee, want die gaat om acht uur open en wij worden om half acht verwacht aan de haven voor onze trip naar Paros en terug.

We varen met de Naxos Star. Wij, dat zijn Tineke en ik, een Oostenrijks koppel en de bemanning van de boot, Dat loont toch niet, zo weinig reizigers, zou je denken. Ja als het nou een klein dopje was, zoals een vissersbootje met alleen een stuurman/kapitein, maar zeker niet met zo’n veerboot waarop wij nu meevaren, waar ongeveer zeven personeelsleden rondlopen.

De overtocht heen en weer kost ons veertig euro. Een tochtje van ongeveer een half uur, dat is dus snel. Het aanvaren naar Paros is prachtig. We leggen aan bij Naoussa, aan de noordoostzijde van het eiland. Daar komen meer van die eilandcruises, de echt grote joekels die tussen de eilanden varen, gaan naar Parikia de hoofdstad van Paros.

Aan de kade wacht ons een grote verrassing. Ik doel niet op de man met het bord Van Mannen, maar ik doel op de schare mensen die bijna niet in toom te houden is, aan boord wil, het beste plekje zoeken op het dek. Want vanaf Paros willen heel wat mensen naar de volgende bestemming van de Naxos Star. Dat de dekgasten een nat pak riskeren, dat beseffen zij op dat moment nog niet. De zee is namelijk allerminst glad. Maar eerst mogen wij van boord. Daar staat dus iemand klaar met onze huurauto, gereserveerd op naam. Van Mannen.

Naoussa verlaten is niet zo moeilijk. We rijden eerst naar Kostos en daarna naar Marathi. In deze omgeving zijn meerdere grotten waar vroeger marmer werd gewonnen in de berg. Twee zijn er ook nog open. Maar veilig is vers twee. Er staat ook niet voor niets een groot hek om die grotten Tineke blijft veilig boven en ik ga een van de twee gangen in.

Tot ik begin te glibberen op de marmeren bodem. Nu wordt het tijd om om te keren. Snel nog twee plaatjes schieten de duisternis in, daarna omdraaien en de eerste stappen terugglijden.

Het marmer, maar ook andere mineralen hebben ertoe geleid dat Paros lange tijd een leidende functie heeft gehad in de Cycladen. Tijdens de Minoaanse overheersing vanuit Kreta was Paros de buitenpost, het middelpunt van handel tussen de eilanden, Babylon, Assyrië, Egypte en de Balkanstaten. De haven van Parikia was bijvoorbeeld gericht op de Pelops, Naoussa was gericht naar het noorden en Drios lag tegenover Naxos.

De eerste stad werd volgens de overleveringen gebouwd door de Minoaan Alcaios en ligt waar nu de hoofdstad Pariklia is gevestigd. Ongeveer duizend voor Christus arriveerde een groep Arcadianen op het eiland, die waren gevlucht voor de deportaties door de Doriërs vanaf de Ionische eilanden. Hun invloed werd heel groot en het eiland kreeg ook de naam van hun leider Paros. Daarvoor heette het eiland Minoa.
Hoe groot de invloed van de Parianen was in het rijk? Ze zetten later voet aan wal op Thracië en namen omstreeks 700 voor Christus bezit van Thassos, ook al zo’n eiland met marmer.

Hier verlaat ik de geschiedenis en keer terug naar Pariklia, waar aan de noordkant de zonaanbieders het strand opzoeken, de haven vol ligt met schepen en het een komen en gaan is van toeristen.
Wij gaan op zoek naar de Ekatontapiliani, een prachtige kerk, waar veel onderzoek naar is gedaan. Het staat op een oude Griekse tempel. En dateert uit de zeventiende eeuw. Maar al in de vierde eeuw heeft hier een kerk gestaan. Het is diverse keren vernield en leeg geroofd, onder andere door Heridan Barbarossa in 1537 en tijdens de invasie van Moustafa Kaplan Pasha in 1666, waarna een aardbeving in 1737 voor veel schade zorgde. De kerk is net zo groot als een klooster en doet aan de buitenzijde daar ook wel iets aan denken, met een eigen winkeltje, en een Byzantijns museum.

De laatste restauratie is in 1959 gestart onder leiding van professor Orlandos, die het in de Justinisce stijl terugbracht. Die renovatie werd zeven jaar later afgerond, dankzij staatsteun waarvoor staatssecretaris van financiën Dimitris Aliprantis, afkomstig uit Pariklia, zeker voor een groot deel verantwoordelijk was. Over het doopfont, de ikonostase, het plafond en zijn galerij zal ik niet meer uitweiden. Ga maar eens kijken.

Voor ons wordt het trouwens ook tijd om te vertrekken. We rijden langs Psychopiana, ook wel Petaloudes genoemd. Het gebied van de vlinders. Omdat we geen idee hebben wat ons nog staat te wachten gaan we door naar het zuiden. Alyki, valt tegen, een echt toeristenoord met heel veel strand. We gaan nog even op zoek naar een klooster in het binnenland, maar als de weg onverhard wordt heeft Tineke het wel gehad en zoeken we de route op naar Drios. Dat is flink zoeken wat behalve de Griekse schrijfwijze houden de Grieken er nog een aantal fonetische schrijfwijzen op.

Maar we komen er en rijden door omdat het niet echt interessant lijkt. Van een andere orde is het lieftallige bergdorpje Lefkes, waar we een wandeling door maken. Een dorpje met smalle straatjes, trappetjes, wit gekalkte muren, blauwe deuren en heel veel bloemen. Griekenland zoals Griekenland moet zijn.

Er loopt ook een byzantijnse route naar de kust, maar daar hebben we nu geen tijd meer voor om die toch van zeven kilometer nu even te maken. We proberen naar ons beginpunt terug te keren en na een keer compleet vastgelopen te zijn lukt dat.

Nu naar Naoussa terug. Tineke slaat verkeerd af en dat betekent dat we weer in Parikia terechtkomen. Niet erg hoor, tijd genoeg. We lopen de oude kastro in en komen bij het Frankische kasteel, dat opgebouwd is uit allerlei materialen afkomstig van een tempel. Een stukje van de muur staat nog overeind, aan de achterzijde schattige huisjes en veel kapelletjes.

De hoofdstad verlaten is door het eenrichtingsverkeer niet zo moeilijk, maar het levert ons wel problemen op om in de oostelijke richting te komen. We zitten te noordelijk, nog een keer terug, naar de haven dan maar, ergens tussendoorsteken om de rondrit langs de haven te voorkomen en dan opnieuw proberen. Weliswaar niet over de hoofdweg, maar via een goed berijdbare weg door een prachtige omgeving rijden we naar Naoussa.

We drinken daar een jus/frappé en maken nog een wandeling door het stadje. De golven staan flink hoog en slaan hier en daar over een muurtje heen. Pleintjes en restaurants wachten op de toeristen, wij wandelen onverdroten door. Aan de haven liggen grote visserschuiten, met bemanning. Twee kistjes vis (illegaal?) worden nog van boord gebracht en verdwijnen achter in een bestelauto. Buitenlanders zijn de visnetten aan het boeten. Ook dit is Griekenland van 2010. De Naxos Star laat nog even op zich wachten. Tijd voor een broodje gyros.

Eerst vaart de Alexander binnen, ja die gaat ook naar Naxos. De Naxos Star is iets verlaat. Waarom?
Dat merken we al snel als we op weg zijn, het schip stampt, maakt een geweldige klapper. Alle reizigers worden van dek gejaagd, de bemanning houdt iedereen in de gaten. De kotszakken – ik weet het; dit is niet smakelijk – liggen er niet voor niets. Een paar bemanningsleden tonen aan over zeebenen te beschikken. Tineke kan ook redelijk haar evenwicht bewaren, maar als zij aan een wandeling denkt te beginnen, maakt de schuit een flinke zwieper. Scherp langs kusten varend, arriveert de boot na ongeveer een uur Naxos, veilig thuis zullen we maar zeggen.

In Mathiassos Villages gaan we nog wat lezen. Het licht dempt even, flikkert op en dan dooft alles. Heel de Chora is verworden tot een slapende stad zonder licht. Mensen stromen de straten op. Heel de Chora in donker? Nee, toch niet. De noodverlichting brand hier en daar en sommige bedrijven hebben een aggregaat. Want het is niet voor het eerst dat hier de verlichting uitvalt en ongetwijfeld ook niet voor het laatst. En wat doe je dan met je spullen die in ijs moeten worden bewaard?

Wij ontdekken dat, als we de stad in gaan. Eigenlijk wilden we naar Oniro, althans dat heb ik voorgesteld, maar nu komen we terecht aan de boulevard. Daar zijn toch nog taveernes open en er is plaats en licht. Tineke zoekt een visje uit om te eten en ik neem een gevulde bifteki. Voor ongeveer dertig euro zijn we klaar. Is dus ook nog te betalen. Vooraf hebben we bovendien nog een salade van het eiland, met van die speciale zachte kaas. Heerlijk. En voor het eerst: (water)meloen toe.

2010-10-14T08:09:00.000+02:00

Zwemmen

Deel 6 maandag 20 september 2010

Ik begin de dag weer met tikken, en bel Naomi op voor dat we gaan ontbijten. Ik maak haar wakker met gezang, op haar verjaardag. Dat krijg je als je er niet zelf kunt zijn. Haar verjaardag heeft ze overigens zaterdag al gevierd.

Vandaag staat zoals al gezegd voor ons de noordelijke rit op het programma, richting Ayia. We rijden eerst richting Egares, dat ook wel Myrtia wordt genoemd. Dit is de omgeving van de fruitboomgaarden, met appels en peren. In de praktijk zien we hier echter weinig van terug. Niet alleen van het fruit, maar ook van die boomgaarden. In een fruitige omgeving verwacht je bovendien fruitkraampjes langs de kant van de weg. En ook die zijn hier niet te vinden. Ook niet dat ze er in het verleden wel zijn geweest.

Welke waarde moet ik dan hechten aan de boekjes over dit eiland, vraag ik me af. De beschrijvingen zijn vaak heel uitgebreid, maar hoe je ergens moet komen? Die beschrijving is zeer karig. Bovendien is ver eel gesloten, toch onaantrekkelijk om te bekijken of op het laatste moment slecht of helemaal niet aangegeven. Dat val me sowieso hier heel erg op. Er is genoeg te zien, maar toch…

Bij Egares gaan wij bijvoorbeeld naar het klooster van Ypsilotera. Ook al weer zo’n fortificatie en ook wel bekend als Angelakopoulo’s kasteel. Het is in 1660 gebouwd door de Grieks orthodox Iakovos Kokkos en viel onder de patriarch van Constantinopel. Het werd een toevluchtsoord voor de boeren in hun strijd tegen de Franse federale overheersers.
Om het te mogen bezoeken moet er vier euro worden betaald. Net buiten het fort staat een gebouwtje waarop dit valt te lezen. De beheerder trekt snel een overhemd aan als hij ons ziet aankomen. Het gazen hek, de toegang tot zijn domein, blijft echter gesloten. Klantvriendelijk kan ik zoiets niet noemen. Reden genoeg om onze weg maar voort te zetten.

Net buiten Egares rijden we langs een waterreservoir, waarin nog steeds water stroomt. Iets verderop – in de bergen van Tsounia op de weg naar Myrissis ligt er nog een. Wij blijven echter de kust volgen en maken de afslag naar Ormos Ambram.

Een mooie baai waar wij vroeg op de ochtend even het water in gaan. Ik ga iets verder dan Tineke die last heeft van haar schouder en al snel op het strand gaat zonnen en lezen.

Na mijn terugkeer ga ik aan de wandel naar de rotsen met mijn camera en schiet nog enkele mooie plaatjes.

Mijn doel is nu naar Ayia te gaan, naar het klooster daar dat in een omgeving met bronnen te vinden is. De aanduiding van de toren van Ayia heb ik gezien, de verwijzing naar het dorpje en het klooster Panaghia echter niet en voor we het weten zijn we al weer voorbij het beeld van Dionysos bij Apollonas geraasd. Door de gebrekkige verwijzing. Het kolossale beeld zelf is vanaf de weg niet zichtbaar.

Rond de baai liggen de tavernes te wachten op de toeristen, die zo laat in het seizoen nog in Griekenland zijn. Een slecht seizoen voor de Griekse toeristenindustrie, want de financiële problemen van het land werken bij veel mensen als een afstotende magneet.
Tineke stelt voor om door te rijden naar Panormos, want in onze eerste plannen ook het doel van de laatste trip was. Dat doen we dus maar. Onderweg treffen we onze buurtjes nog even, die zijn op de scooter op weg naar Apiranthos en vragen zich af of ze op de juiste route zitten. Ja dus. De Fransen staan nog steeds te lunchen – of al weer – bij Stavros. En wij? Wij zakken weer af naar Moutsouna. Het havenplaatsje dat gebruikt werd voor de overslag uit de amarilmijnen. Aanvankelijk werd dit fijnkorrelige materiaal door muilezels vanuit de bergen van Apiranthes en Korones naar de kust gebracht. Later werd daar een kabelbaan voor gebruikt, die nu nog staat te roesten in het landschap.

Wij zakken verder naar het zuiden, langs de kust met verlaten strandjes. Naxos is duidelijk geen eiland van massatoerisme en de strandliefhebbers verzamelen zich net onder de Chora met Agiha Anna als hoogtepunt. Hier voel je je bijna onbespied op plekken met namen als Kanaki, Psili Ammos en Klidos. En aan het eind van de rit is Panormos.

Hier ligt een oude akropolis, tegenwoordig slechts een woestenij, die aan niets aan oude tijden doet denken. Ik scharrel tussen de stenen en struiken op zoek naar.. Ja, naar wat eigenlijk. Tineke maakt een snelle duik en eet wat terwijl ik aan mijn terugwandeling begin.

Ik laat mijn zwemspullen in de auto en ga bij een tentje onze vochtvoorraad aanvullen en neem tevens een bakje met yoghurt en honing mee. Dat moet mijn lunch voorstellen, samen met enkele droge sneetjes brood. De tomaat ach, daar heb ik geen zin in. Tineke heeft op dat moment al gegeten en de yohurt is voor haar zoals het hoort: het dessert.

We verlaten dit verlaten oord en eigenlijk wil ik voor Klidos binnendoor afsteken naar Danakos. Een tegenvaller, die route staat niet aangegeven. Tineke treurt daar allerminst om, want nu kan ze op de verharde weg blijven rijden. We volgen de weg langs Filotti een van de grootste plaatsen op dit eiland. En een centraal punt voor de eilanders, die niet naar Chora willen voor boodschappen. Vanaf deze kant aanrijdend is ook heel goed zichtbaar dat de kastro boven het stadje uittorent. We moeten nog even tanken voor we de auto op de parkeerplaats achter laten.

In ons appartementencomplex kom ik tot de ontdekking dat er geen water is. En daarmee bedoel ik dus niet flessenwater in de koelkast. Ik vind het doorspoelen van het toilet al moeizaam gaan en dat zet mij aan het denken. Bij het douchen gaat het echt mis. Daaruit komt dus geen water. Ik wandel naar de receptie om het te melden. Daar wordt mij duidelijk dat het niet alleen voor ons geldt, maar voor heel Mathiassos. ‘Met tien minuten is alles geregeld’, zegt de Duitse receptioniste. ‘Ga rustig maar eten, want als het na tien minuten nog niet klaar is dan is het wel geregeld als je terug bent.’
Dat doen we dus maar, uit eten gaan, hoewel ik me na een hele dag wel vies voel.

We eten ditmaal bij Typografeio. Net onder Kastro Taverne. Neem wel een goed gevulde portemonnee mee, want ook hier is alles prijzig. En dan houden wij ons echt nog in. Maar een ding moet ik toegeven, het eten smaakt uitzonderlijk goed. De snelste weg terug vinden blijft ’s avonds nog steeds een probleem, maar verdwalen in de smalle straatjes van de Chora doen we niet.

2010-10-13T07:52:00.000+02:00

Dionysos

Deel 5 zondag 19 september 2010
We starten uiteraard weer met een ontbijt. En babbelen met enkele Nederlanders, die dit eiland eerst met de Naxos Tour hebben bekeken. ‘Erg commercieel allemaal.’ ’Zonde van de tijd.’ Het zijn zo maar wat opmerkingen. Een goede keus van ons – of eigenlijk van Tineke -om maar snel over te gaan op de Jeep. Die brengt ons bijna vanzelf weerl naar Irea, waar we gisteren onze neus hebben gestoten aan een dicht hek.

Siega, siega, geldt nu eenmaal niet voor het sluiten van overheids- en andere officiële ruimtes. Daar is tijd kost geld en drie uur sluiten is soms om kwart voor drie dicht, zeker als er toch geen bezoekers ronddarren. Wij zijn zondagmorgen wel de eerste bezoekers, maar zeker niet de enige die de Sanctuary van Dionysos met een bezoek vereren. Dyonisos zelf is overigens zijn roes aan het uitslapen en krijgen we niet te zien. Het centrum zelf is goed onderhouden, ook de tuinen eromheen. Nou goed, een minpuntje: foldermateriaal zou hier niet hebben misstaan. Folders met een beschrijving van het gebied en de betekenis van Dionysos juist voor deze omgeving.

Het verhaal gaat immers dat Dionysos hier op het eiland is geboren. De fameuze Naxos-wijnen vonden zelfs hun weg naar de Olympus. Hier op het eiland trouwde Dionysos bovendien met Ariadne. Nadat zij van Theseus was gescheiden. Voldoende redenen toch om deze Griekse god te eren. Maar we moeten er ook niet te lang bij stil blijven staan, want er staat voor vandaag meer op het programma.

Wat te denken van een rondrit over het eiland, waarbij we eerst het middendeel en daarna het noorden aan zullen doen. Er is immers voldoende te zien op het eiland. Zoveel dat je niet eens alles kunt bezoeken. Wij richten ons eerst op Potamia en de kerk van Ayio Mama. De afslag zien we in ieder geval, dus dat is al een pluspunt. Het wordt een worsteling op de onverharde weg, waarop de keien lukraak zijn gedeponeerd. Onze Jeep is daar uitstekend tegen bestand.

Een Griek ziet ons voorbij scheren. Onder ons doemt de kerk op. Ik herken het plaatje zoals ik het in een boek hebgezien. Maar waar is die afslag. Keren op de vierkante centimeter en terug. Maar tot hoever. Ik heb geen afslag gezien. Wel wat ruïnes van huizen, en oh ja, die afslag van de boer.

Er moet toch een weg heen gaan. Het behoort tot de oudste kerken van Naxos, gebouwd in de negende eeuw, in een vierkant. Voor de Fransen het in 1207 toeeigenden en omvormden tot een katholieke kerk was het een orthodox gebedhuis, geweid aan de herders.

Tineke zoekt de grote weg op en we rijden via Halki naar Filotti. Een van de grootste plaatsen, centraal gelegen aan de voet van de Zas, de hoogste berg van Naxos. De berg van Zeus.

We nemen de afslag naar de grot van Zas. En rijden door tot het eind van de weg. We wandelen naar de bron, maar lopen niet door naar de grot. Die bevat twee ruimtes, kamers, met stalagmieten. De bewoners van de eilanden gebruikten onder het Turkse bewind de grotten trouwens als kapel. De twee stalagmieten worden daarom de priester en de vrouw van de priester genoemd. Zelf houd ik het maar op Zeus en Hera, die elkaar in steen hebben veranderd na de zoveelste echtelijke ruzie.

Wij keren terug en rijden de weg noordelijker en slaan af naar het dorpje Danakos. Onderweg heb ik een prachtig uitzicht op de vele kerkjes op en tegen de heuvels aan. Witte kerkjes, zo wit als een maagd. Vanuit dit dorp wil ik een doorsteek maken naar de kust, maar die weg vinden lukt ons niet. Zelfs niet door het te vragen aan een allervriendelijkste en hulpvaardige grootvader die als oppas fungeert voor zijn kleinzoon.

Tineke besluit om terug te rijden naar de hoofdweg.

We vervolgens onze noordelijke route en nemen de bochtige weg naar het havenplaatsje Moutsouna. Het uitzicht op kaap Stavros is bijzonder mooi. Links ligt Ormos Azala en rechts Ormos Moutsoumas. Moutsouma moest het hebben van de visvaart, maar een echt grote vissersvloot ligt er niet meer. En van de toeristen die hier de lokale ouzo komen drinken en de lokale hapjes komen eten, inclusief de vis die nog wordt gevangen.

Tineke wil op de rotsen haar meegenomen brood verorberen. Het komt er niet van, mede omdat ik uit mijn nieuwe broek scheur. Dat is lekker snel.

We rijden daarom maar terug naar de hoofdweg en stoppen aan de weg bij Stavros. Niet dat er een dorpje met die naam bestaat, maar de berg die uitkomt op de kaap heeft die naam gekregen en de plaats waar een nieuwe kerk is neergezet, de brandweer een uitkijktoren heeft geplaatst, heeft ook al die naam. Hier wordt ons brood met tomaat soldaat gemaakt.

Een tweetal Franse auto’s heeft deze plek uitgekozen om uitgebreid te lunchen. Ze hebben werkelijk van alles en nog wat bij zich in hun auto’s. Tafeltjes stoeltjes en hun etenswaren, uiteraard. Het kerkje is open en ik brand het kaarsje, dat ik wilde branden.
Het plan is om vandaag ook nog de hele noordelijke route te rijden. Ik stel voor om de tocht in te korten en binnendoor terug te rijden naar Chora en morgen de noordkant te doen. Mede omdat onze laatste rit ook al via Moutsoumas zou gaan.

Zo wordt besloten en we rijden nu door het gebied waar vroeger veel marmer werd gewonnen. De bergen zijn flink toegetakeld. Dat is van grote afstand te zien. We komen langs Kinidaros en Melanes, door de vallei van de vlinders.

Tineke wil vanavond eten bij Kastro Taverne, een drukt punt, waar ’s middags de tafeltjes worden neergezet en ’s avonds laat weer worden opgeruimd, het eten goed is, de salades smaken evenals het gefileerde varkensvlees. Maar de prijs – bijna veertig euro – valt hoger uit dan het gebodene.

2010-10-12T08:16:00.000+02:00

De sleutel

Deel 4 Zaterdag 18 september 2010
We ontbijten weer heel rustig. Het fruit blijkt bikkelhard, zodat Tineke haar kiwi maar teruglegt, maar ook de kant en klaar gesneden stukjes kiwi zijn nauwelijks weg te happen. Vanaf vandaag hebben we een auto tot onze beschikking en zullen drie dagen hier op het eiland rondtoeren. Een Jeep van Mike Bike’s, getekend EMZ 9734. Niet in al te beste staat. Met een klapperend zeil, en de voorwielaandrijf doet het niet. Ook niet schoongemaakt. De afspraak is dat-ie om negen uur wordt gebracht. Dan staat er inderdaad een Jeep, maar geen eigenaar te bekennen, die komt op zijn Grieks een half uurtje later.

We hebben al een tochtje uitgezet. En maken vandaag een ritje naar de zuidwestkust van de stad. Even uitzoeken welke richting we opmoeten. Dat lukt en dan door naar Sagri. Daar hebben ze er hier op het eiland ook weer twee van, dus dat is even uitzoeken waar een oud klooster staat. In Kato Sagri of in Ano Sagri. Het klooster van Elevtherios. We zien het niet, maar wel het oude kerkje van agia Nikolaos.

En dat bezoeken we wel, al is het alleen maar om de zoon van Sigrid een eer te bewijzen. Het pad er heen is smal en gelukkig hebben we geen tegenliggers. Wel een hele rits auto’s achter ons, kan nog leuk worden met terugrijden, bovendien een aantal quads die je hier op het eiland in grote aantallen ziet. Het pad eindigt bij een veldje. Wat nu? Keren is niet mogelijk, passeren ook niet. Naast ons ligt de kerk. Ik verwijder het stalen hekwerk aan het eind van het pad en creëer zo een parkeerplaats op het land waar de oogst af is. De een na de andere auto volgt. Ik sluit het hek ook weer. Zoals het hoort. Via een muurtje bereiken we het kerkje, dat zijn schatten zorgvuldig voor ons verbergt. Een sleutel is er ook niet te vinden in een van de nissen, zodat we het kaarsje branden tot later orde moeten uitstellen.

De meute vertrekt en ik hoop alleen maar voor de eigenaar, dat de laatste het hek heeft gesloten. Een paar van de deelnemers komen we iets verder – na wat heen en weer gerij – tegen bij de tempel van Demeter, een complex met prachtige pilaren, gebouwd in de zesde eeuw voor Christus. Een deel van deze tempel is weer opgebouwd. In een bijbehorend museum is te zien hoe de tempel er in vroegere dagen daadwerkelijk uit heeft gezien.

Dat hier de godin van de vruchtbaarheid werd vereerd is niet zo gek. Want het binnenland van Naxos behoort tot de groenste plekken van de Cycladen.
We zakken nu verder af naar het zuiden en Tineke stopt nog even voor de kerk van Ioannis Theologos, die ook al weer via de restanten van muren (ditmaal van een gebouwtje) te bereiken is. Maar evenals bij het voorgaande kerkje blijft de toegang voor ons gesloten. Dan maar door naar het zuiden, naar Agiassos. Dat was immers ons streven. Hier ligt een mooi strand, waar je zo met je auto op kunt rijden. Nog iets zuidelijker staat het kerkje van Agia Sozon, de weg wordt slechter en slechter.

We stoppen onder ons ligt een baai, een kleine baai waar al twee koppels zich hebben neergevlijd, laat ze maar, geen zwempartij voor ona. Wel zet ik de prachtige kuststrook op de foto. Tineke overweegt nog even om met kleren en al een duik te nemen om wat fris water te halen, maar ik kan haar daar van afhouden. Zout water is geen drinkwater.

We rijden terug naar Agiassos. Het is tijd om iets te eten, desnoods alleen een stokbroodje. Bij Aliko beach verorberen we nog wel een heerlijke maaltijd onder de bomen. Bij Kopakis mogen we eerst even een kijkje in de keuken nemen om onze keuze te maken. Veel is er niet. Een groot gezelschap heeft het meeste al weggekaapt. De keuze; twee mogelijkheden. Wij kiezen voor een vegetarische maaltijd met onder andere artisjokken, courgette en ui. Dan slaat de schrik toe. Tineke is haar mobieltje kwijt. Zoekt in de auto, ik bellen. Wel gehoor, maar geen mobiel. Dan moeten we toch maar even terug, want haar hele agenda heeft ze in dat apparaat staan.
We verlaten ietwat gehaast de taveerne. Ik reken af. Nog geen twintig euro en bel nog eenmaal. En ja hoor, daar ligt de gsm. Onder een pet verstopt. Ja de eerste keer bellen ging ook al zo vreemd. Nou ja, het geeft niet, het mobieltje is terug.

We tuffen nu noordwaarts langs de kust. En rijden langs Kastraki. We zien steeds meer stranden, komen door Mikri Vigla, en rijden langs Paralia Orkos en Paralya Plaka. Het lijkt wel een lang gerekt strand via Maragas naar Agia Anna. Hier vind je de echte strandliefhebbers, die op loopafstand hun drankje en een hapje vinden bij een van de vele taveernes.
Onze reis gaat door naar Irea waar we te laat arriveren voor een bezoek aan de sanctuary of Dionysos. Om drie uur gaat het hek dicht, trouwens op maandag is het gesloten, zoals zoveel in Griekenland. Tineke stelt voor om zondag even terug te gaan. Dat is goed.
We keren terug naar de stad en doen nog snel enkele inkopen, waaronder brood. Nee, niet voor het ontbijt, maar voor het avondmaal, want uit eten gaan zal er vandaag niet inzitten, tenzij we er een heel late maaltijd van maken. Bij het brood nog wat vleeswaren en klaar zijn Henk en Tineke.

Dat denken we, maar bij ons huisje is de sleutel nergens meer te vinden. Het zal toch niet. Tineke gaat naar de balie en de deur wordt opengemaakt. Een sleutelmaker wordt gevraagd om het slot te vervangen, want een reservesleutel is niet zo snel te vinden. Maar die sleutelmaker blijft ook weg. De baas - bazin in dit geval – wordt er bij gehaald en die weet wel een reservesleutel uit haar mouw te schudden. Ik bedank haar vriendelijk en ga terug voor ons avondeten.
Zo rond half acht wandelen we naar de kastro voor een concert op een bijzondere plek. Aan de voet van de oude kastromuur. Ik schiet daar snel nog wat foto’s. Een jong stel laat hun tasje achter en ook dat red ik. Althans ik weet hen te achterhalen en hun kleinood terug te geven. Die kunnen vanavond in ieder geval hun huisje weer in.

Voor de uitvoeringsruimte verzamelen de bezoekers zich al vroeg. Er kunnen er ongeveer zestig in, er zijn er iets meer dan dertig. Die komen allemaal af op het domus-festival dat al voor het elfde seizoen draait. Veel klassiek werk, met zo nu en iedere week wel een Sunset concert met traditionele muziek en drankjes, dat eindigt in dansen. Verantwoordelijk voor het programma is art-director Elena Kiseliova.
Ons avondje uit bestaat uit een concert van piano en zang. Met Matina Velimachiti als zangeres, die als soliste optrad bij het Saxafoonorkest tis Nomarxias Piraeus in onder andere Parijs, Rome en St. Petersburg. Maar ook als operazangeres optrad in Italié. Maar ook onder andere rollen vervulde in de opera’s Candid (Bernstein) Falstaff (Verdi).
Caterina Karabatsa studeerde behalve fysica aan de universiteit van Athene ook piano aan het conservatorium in Athene. Zij gaf recitals en kamerconcerten door Griekenland, maar trad ook op in Engeland en Japan.

Het concert bevat voor de pauze onder andere werken van Ravel, Ioannis Konstantinides en Gershwin. Het prachtige Summertime is daarbij de afsluiting. Na de pauze wordt er werk van Sakelarides, Mitsakis uitgevoerd en wordt er afgesloten met H Mytria van Theodorakis. Er volgt nog een toegift, waarna het concert als beëindigd wordt beschouwd. Er wordt nog wat nagepraat en gedronken. Het einde van een bijzondere avond.

Wij wandelen naar de boulevard en ondergaan daar de gezellige drukte voor we terug naar 155 wandelen. Tineke heeft de sleutel veilig opgeborgen in haar portemonnee. Veilig inderdaad. We kunnen naar bed.

2010-10-11T19:24:00.000+02:00

Kastro

Tweede dag Vrijdag 17 september 2010
Naxos zien en ontdekken is ons plan voor vandaag. Met Naxos bedoel ik de stad. Maar eerst naar de bakker. Stop. Hier stop ik, want dat is normaal wel mijn eerste gang. Ditmaal zit het ontbijt inbegrepen bij onze reis. Een voordeel of een nadeel. Het is maar hoe je daar naar wil kijken. Meestal draait Tineke zich nog een keer om als ik vertrek en dat zit er nu niet in. Nu gaan we samen naar de ontbijtzaal.
Het aanbod valt ietwat tegen, maar daar moet ik niet over zeuren. Wel jus geen melk en het brood is ook niet helemaal je dat. Ik drink een kopje koffie in plaats van de gebruikelijke twee.

Na het ontbijt terug naar 155 en daar staan al snel twee jongedames klaar om onze kamer te vegen en het bed recht te trekken. No problem, ik tik mijn verhaal en Tineke gaat om half elf naar de hostess, die dat ook schijnt te zijn voor Engelse en Italianen en misschien ook wel voor Fransen, want die zijn hier eveneens goed vertegenwoordigd op het eiland.
Ze is de enige hostess op het eiland, vertelt ze. Tineke krijgt wat tips mee, huurt voor drie dagen een Jeep en scoort een excursie voor onze laatste dag op dit eiland, een tripje naar Paros.

Zo dan kan nu onze ontdekkingsreis door de Chora beginnen. Chora is ook hier de naam van de hoofdstad. Het ligt aan de kust, aan de westzijde van het eiland. We wandelen naar de boulevard waar het gezellig druk is en schaffen ons eerst een paar boekjes en een goede kaart van het eiland aan. Het boekje dat ik heb gezien was een Engelse versie, maar ik blijf de Griekse meegenomen te hebben. Niet zo slim, want mijn Grieks wordt steeds slechter aangezien ik geen lessen meer neem.

We lopen langs de verschillende havens, of eigenlijk is het er maar één. Het betreft in feite een aantal afzonderlijke pieren, voor particulieren, de kleine commerciële vaart en een voor de grote veerboten. Voorbij de haven, noordwaarts, ligt een schiereiland met daarop de restanten van een tempelcomplex.. Vermoedelijk van Apollo. Aan de toegangsweg staat ook een beeld gewijd aan Delos Apollo. De tempel wordt ook wel aan Bacchus toegeschreven.

Het complex is gebouwd, maar nooit afgemaakt door Lygdamis, een tiran die vanaf 550 voor Christus 26 jaar heerste over het eiland en onder wiens leiding Naxos zijn hoogtijdagen vierde. Het was ook de tijd dat Naxos in staat was om grote giften bijeen te schrapen voor het bouwen van bijvoorbeeld de sfinx van Delphi en de kolossos van Apollo op Delos. Het huidige complex ziet er indrukwekkend uit, vooral door haar poort van marmer, die goed bewaard is gebleven.

Het staat zoals gezegd op een schiereiland, waar de zee vrijelijk tegenaan klotst. Een kleine steen geeft aan dat hier ooit een tragedie heeft plaatsgevonden. Een man staat er nadenkend bij stil. Er zijn verse bloemen, misschien wel door hem gelegd. Ik ervaar de stilte en de kracht van de zee in dit gebied, een zee die zich nu nog kalm houdt, maar op een lager stuk zie ik ook het zout terug, achtergelaten door een zee die wel tekeer kan gaan en waarbij de golven over de rotsen heen slaan en een zilte plas achterlaten.
We besluiten op zoek te gaan naar het archeologisch museum en komen uit bij een ander museum, eveneens met archeologische achtergronden, waarin een deel van de vroegere wereld is nagebouwd. Het ligt aan de voet van de Griekse kathedraal, op een plein waar je meerdere kerken treft.

We wandelen verder door de smalle straatjes, met boogpoortjes, waarboven vaak nog woningen zijn gevestigd. Dit is Griekenland zoals we het kennen uit de plaatjes, de boekjes. Stil, wit en veel blauwe deuren en luiken. Een deel van de kastro is ingepakt. Wordt gerestaureerd. Vermoedelijk zit er een ook een kerk achter de grauwe doeken verscholen. Eens zullen hier wel weer mensen komen te wonen. Nu wordt er vooral veel met cement gewerkt. We wandelen door en gaan de kastro weer uit om ergens aan de boulevard te gaan eten. De baguette Arabia pie van mij heeft veel weg van een crèpe, Tineke had een groot uitgevallen baguette met ham kaas en mosterd. Daarbij nog verse jus en lemonjuice. Overheerlijk en het vult de maag.
Tineke koopt nog snel twee boekjes over Naxos, maar dan wel in de Engelse taal, waar we duidelijk beter mee uit de voeten kunnen. Hierna zetten we onze speurtocht weer voort. Naar het echte kasteel. Gevonden? Ho maar, wel een Venetiaans museum waar ze kaartjes verkopen voor het zogenoemde Domus Festival, vanavond bazouki, morgen staan Ravel en Gershwin op het programma. Met Summertime, nou dan weet je het wel. Vooraan zitten, ook dat nog. Kan het beter?

De Rooms katholieke kerk is op Naxos ook vertegenwoordigd en dat is ons volgende station. Wandelen en nog eens wandelen. De kerk is dicht. Steeds vaker ook voor mensen, die niet alleen naar de pracht en praal komen kijken, maar ook voor hen die behoefte hebben aan een rustig moment. Het zaad is gelegd, maar daarna moeten de gelovigen zich zelf maar bedruipen. We lopen nu een rondje door de binnenkant van de kastro. Tineke ontdekt talloze tegels met oude afbeeldingen op de gebouwen. We sluiten ons rondje helemaal en gaan hierna de kastro uit en terug naar ons Village.
Om wat baantjes te zwemmen. Ik doe dapper mee, maar leg het wel af tegen Tineke, die tweemaal sneller dan mij de 22 meters aflegt, ondertussen ook van de duikplank springt en oefent voor duikboot. Nee de overkant – onder water – haalt ze niet. Ik begin daar niet aan. Ben al blij dat wonderboy – de badjongen – mij niet van de bodem van het bad hoeft te halen na mijn tien baantjes.

Morgen nog maar eens oefenen. Aan de rand van het bad nog even wegdutten voor we teruggaan naar room 155 voor de verhalen en nog even slapen voor we uit eten gaan. Bij Oniri, al weer een roofgarden, in de Kastro, ontdekt tijdens onze wandeling eerder die dag. Een familiebedrijf met op het dak zelfs twee terrassen. Gezellig en goed eten. Voor ons een meiltsanasalata en een aardappelsalade, verder twee stoofpotjes, ik neem een vegetarische en Tineke een runderstoofpot. Uiteraard hoort er bier bij. En hier kan ik eveneens weer een Alfa nemen.

Vanaf mijn zitplaats kijk ik uit op een als windmolen opgetuigde schoorsteen. Daarboven hangt heel toepassend de wassende maan. Dat zal deze maan ook doen als hij niet oppast. Gebouwen worden in schaduwen gezet. Achter mij in de Kastromuur brandt het licht in een woning. Een tweede gaat aan, maar daar blijft het bij. Ons licht dooft langzaam en wij keren terug naar ons complex voor een rustige nacht.

2010-10-10T10:02:00.000+02:00

Reizen

Deel 2 Woensdag 15 september, donderdag 16 september 2010
Geen reis zonder pakken en afspraken maken. Zelfs ik ben al vroeg begonnen met mijn tas te pakken. Nieuw ondergoed en nieuwe sokken hebben hun weg naar de ingewanden van de slokop gevonden. Nieuwe T-shirts, nieuwe polo’s volgen. Lekker makkelijk, nog nooit gedragen en ze blijven tijdens de reis netjes, in het plastic. Bij mij is niet alle kleding nieuw, want de zwembroeken heb ik vorig jaar al aangeschaft en de lange broeken zijn eveneens van een eerdere datum. Wel weer nieuwe wandelschoenen.

Genoeg opgesomd. Over naar de afspraken. Dinsdagmorgen eerst ingecheckt in het vliegtuig, stoelen 11E en 11F, lekker voor de vleugels En taxi Salders besteld voor ongeveer half drie. We vliegen om kwart voor zes en dus wil ik om een uur of drie op het vliegveld zijn.
Naomi belt nog even, Raema en Daniël komen ’s avonds nog even langs, Ajax verliest kansloos van Real Madrid. Zo verloopt onze laatste avond thuis.
De tassen worden verder ingepakt en (taxi) Salders belt of ze eerder kunnen komen. Ruim eerder. Nou daar ben ik niet gelukkig mee, maar het moet maar. Voor tweeën staat het busje al in de straat geparkeerd. De chauffeur sjouwt met Tinekes tas, dat weer wel en we gaan op pad. Sprakeloos, geen uitgebreide kletsverhalen, alleen dat er een vlucht is vertraagd van mensen die hij moet oppikken en dat daardoor zijn schema hopeloos in de knoop komt.

Om half drie zijn we op de luchthaven, leveren onze tassen in bij het drop-off-punt zonder dat we in een rij hoeven te staan. Dat is wel weer het voordeel van vroeg op Schiphol te zijn. Tiineke koopt nog twee boeken, want ze had er slechts een paar bij zich en we drinken en eten (samen een broodje) voor we aan onze wandeling naar gate D87 beginnen.

En daar zijn we niet eens als eerste. Er zit al een echtpaar te wachten en langzaam stroomt het vol. Vlucht HV565 is een kwartiertje vertraagd, maar daarna gaat het rustig richting Griekenland. Het vliegtuig zit bommetjevol, onder andere met Engelsen. Zelf heb ik een Engelse dame naast me, die bijna de hele vlucht met een zwart ooglapje voor zit, vermoed ik. Want een groot deel van de reis slaap ik. Tineke is dankzij haar pillen redelijk ontspannen en heeft ook een rustige vlucht, die via Arnhem, München en Zagreb naar Thessaloniki en Athene gaat. Daarna landen we op Mykonis, onze eerste kennismaking met de Cycladen. Ik zet er geen voet op de bodem, dus nog streepje in het boek met eilanden. De tussenstop is kort en met nieuw volk aan boord vertrekken we naar Santorini ons voorlopige einddoel, of toch niet. Want eigenlijk weten we weinig van onze reis en onze bestemming.

Onze tassen komen laat op de band, die van Tineke zelfs als allerlaatste. Van een Engelse hostess krijgen we onze papieren en we weten nu dat we eerst naar Kamari gaan, daar onze tassen bij Kamari Tours kunnen laten staan en vervolgens naar Naxos vertrekken. We worden met de bus naar Kamari gebracht en dan gaat er bij mij een lichtje branden. Kleding, de korte broeken vergeten. Nadat we bij het reisbureau zijn afgezet is dat het eerste wat we doen, korte broeken zoeken. Ik schaf er twee aan en kan daar weer even mee vooruit.

Daarna eten en drinken we iets bij Mango aan de kust. Een prijzig iets, een frappé voor 3,50 euro is toch te gek voor woorden. In het voorjaar heb ik er in Pilion nog een euro voor betaald. Dat is wel andere koek, nee voor verse (?) jus, frappé en twee tosti’s , waarvan één een club, waren we 21 euro kwijt. Dat is te gek. Geen geweldige kennismaking met Santorini.

Om twee uur moeten we terug zijn bij het reiskantoor van Kamari Tours en worden we naar de haven van Santorini gebracht. Krijg ik meteen een eerste indruk van dit eiland. En die indruk is weer niet verkeerd.

Bij de haven is het wachten op de Blue Star Paros, de boot die ons naar Naxos brengt.
De eerste indruk van Santorini wordt nog eens bevestigd. De steile rotsen met bovenop de witte huizen. Er is een tijd geweest dat er delfstoffen werden gewonnen en die werden rechtstreeks in de ruimen van vrachtschepen geladen.
Voor Fira liggen cruiseschepen, dagelijks. Zeilboten kruisen over het blauwe water.

We varen langs de Cycladen Ios, Ikari en Paros voor we in de hoofdstad van Naxos belanden. Daar staat weer een Engels sprekende juf, die ons een envelop geeft en zegt dat we moeten wachten. Vergeet om te zeggen dat we in de bus kunnen stappen naar Mathiassos. Daar krijgen we de sleutel van onze studio. Klein maar wel heel rustiek, met een eigen zitje, een koelkast (heel belangrijk), douche en toilet, maar geen keukentje. Dat wordt ook niet van de bezoekers verwacht, dat ze zelf koken. Want op het terrein kun je kleine hapjes krijgen vanaf twaalf uur en er is een ontbijtschuur.
Ik fris me snel wat op en we besluiten om in het dorp iets te gaan eten. Maar waar? Met haar inzicht wijst Tineke de juiste weg en we wippen zo naar de boventuin van Evia om te gaan eten.

Zelfs voor ons aan de vroege kant, maar dat mag ook wel na zo’n lange dag. Henk kiest voor gebakken courgette vooraf, er komt een xoriatiki op tafel, de giouvetsi van Tineke wordt een spaghetti, waar veel minder smaak aan zit. Henk neemt een lournou (Imam). Al met al nog geen dertig euro, inclusief bier, water, ouzo. Dat is heel wat anders dan die prijzige lunch. We lopen terug richting Mathiassos, slaan nog wat vocht in bij de supermarkt en ik val al snel als een blok in slaap.

2010-10-09T19:39:00.000+02:00

De keuze

Deel 1

De keuze waar we op vakantie heen willen is snel gemaakt. We willen naar Pilion. Maar we zijn in de gelukkige omstandigheid dat we twee vakanties in een jaar kunnen boeken en het tweede vakantiedoel zal meer hoofdbrekens kosten. Of toch niet? Ik ga terug naar het najaar van 2009. Pilion wordt door Ross aangeboden, maar gaan er ook andere touroperators heen. Die vraag houdt mij, ons bezig. En dat betekent een beetje speuren op internet. Uit baldadigheid klik ik opeen zeker moment een link eilandhoppen open en kom ik een aanbieding tegen waar ik geen nee tegen kan zeggen. Een aanbieding voor een combinatievakantie op de Cycladen.

Een eilandengroep waar we nog nooit eerder zijn geweest. Twee weken, twee eilanden, in september 2010 – met ontbijt – voor heel weinig geld. In hotels met drie sterren. Hier hoeven we niet lang over na te denken. Boeken en de rest komt later wel. De bevestiging via de mail volgt automatisch.

Het besef dat we echt hebben geboekt komt eigenlijk al een dag later. Is dit wel goed? Klopt dit allemaal wel? Tineke waagt er een telefoontje aan. Ja mevrouw, dit is echt allemaal in orde. Het is een vroegboekaanbieding, slechts een week gelding. En daarna? Komt de prijs een stuk hoger uit, is bijna het dubbele van wat wij hebben betaald. Aardig van mijnheer/mevrouw Sudtours, het bedrijf waar wij deze reis bij hebben geboekt. Toch zit er een addertje onder het gras. Het was ook te mooi om waar te zijn. De touroperator wil ons niet verklappen in welke accommodatie we worden ondergebracht, zelfs niet in welk dorp we zitten. Ook over de rest van de reis laten ze ons/mij in het ongewisse. Dat hoort allemaal bij het grote avontuur. Ook het bekendmaken in welke volgorde wij de eilanden gaan bezoeken.

Nou prima, maar over de twee eilanden waar we zullen belanden kunnen we toch wel iets meer te weten komen. Hopen we. In Nederland kunnen we een klein gidsje van Santorini aanschaffen, maar over Naxos vind ik weinig terug. Ik moet het doen met wat ik op internet kan vinden en wat algemene informatie in boekjes over Griekse eilanden. Verder vind ik een (Belgische) site met wandelingen en print daar het een en ander van uit.
De Cycladen dus. Santorini – ook wel als Thira omschreven – en Naxos, het eilandwaar Dionysos is geboren. De god die zich laaft aan wijn.dat klinkt toch goed.

Maar toch... Iedereen waarschuwt mij. Die eilanden zijn veel te toeristisch, vooral Santorini. Niets voor jullie. Eigenlijk wil ik dat zelf uitmaken, zelf ook ondervinden. Niet opgelegd krijgen. Bij mijn speurtocht naar de Cycladen kom ik tot de ontdekking dat het om een interessant gebied gaat. Een eilandengroep in midden van de Egeïsche Zee. Ruim tweeduizend eilanden, waarvan sommige eigenlijk niet veel meer zijn dan een forse rotsklomp in de blauwe zee. Slechts 33 eilanden zijn er bewoond. De twee bekendste namen: Mykonos en Santorini. In het centrum is Delos te vinden, de thuisbasis van Apollo. Het eiland waarop de overspelige Zeus voor de jaloerse Hera de zwangere Leto verborg om haarte laten bevallen. Er was geen land of eiland te vinden die haar op wilde vangen, omdat ze allemaal bang waren voor de wraak van Hera. Uiteindelijk belandde Leto op het kale, rotsachtige Delos. Dat wilde haar ontvangen op voorwaarde dat haar kind zijn geboortegrond nimmer zou minachten. Leto bevieldaarvan een tweeling: Apolloen Artemis. Als eerbewijs schikte Zeus een krans van eilanden om Delos.

Ondanks overheersing van Kretenzers, Doriërs, Macedoniërs, Romeinen, Venetië en Turkije hebben de Cycladen altijd hun eigen cultuur weten te behouden. Maar ook de architectuur, al dan niet met ronde (gebogen) daken geven de eilanden hun eigen gezicht. Witte woningen en blauwe koepels.

Niet voor niets worden voor foto’s van Griekenland vaak foto’s van Santorini gebruikt. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de mythe, het verhaal van Atlantis; de verdronken wereld. Volgens overleveringen is die te vinden in de baai van Santorini. Eigenlijk een grote krater ontstaan toen het eiland vanwege aardbevingen en spuwende vulkanen uiteen spatten meerdere delen. Veel later ontstaan er in die krater enkele nieuwe eilanden, waaronder het vulkaaneiland Nea Kameni.

Mijn interesse is gewekt. Daar wil ik op staan. Op dat eiland.

2010-08-22T15:38:00.000+02:00

Zand of Sail

Zaterdag 21 augustus 2010
Veel dezelfde schepen op Sail 2010. Maar dat is iets dat ik ook wel weet. Toch is de keuze niet moeilijk. Zand of Sail. Ik kies voor Amsterdam. Ondanks de drukte daar. Wat moet ik namelijk bij Nick & Simon? Dat is iets als The Cats, BZN, Jan Smit. Dat anderen wel op dat zandstrand van Almere Poort zich vermaken, daar kan ik best begrip voor opbrengen. Maar voor mij geldt: laat maar!

De muzikale smaak van onze oudste en die van mij liggen mijlenver uiteen. Een raakpuntje: The Stones. Zij kiest bovendien wel voor de zanderige sfeer en vraagt of wij willen oppassen op haar zoon, onze kleinzoon en die nemen we mee naar Amsterdam. Daar horen Piraten thuis. Jaren geleden trouwens ook wel op de Noordzee en op de Veronica te vinden. Daar zijn de voorgangers van Nick & Simon groot geworden. Die tijd ligt echter al weer ver achter ons. Tegenwoordig varen de piraten weer gewoon op zee (Somalië) en zwermen ver uit.

Onze Piraat gaat terug naar de zee en reist met ons (Tineke, Raema, Daniël en mij) mee met de bus en de trein naar het Amsterdamse IJ, waar een aantal Tallships ligt afgemeerd. Maar eerst nog even langs de KNRM, voor het geval er iets te redden valt. Op zee of gewoon – in dit geval – een Amsterdams binnenwater.

De eerste echte grote boot, die we tegenkomen is de Krusenstern, een naam die op diverse manieren wordt gespeld. De bark is in 1926 gebouwd en als vrachtschip de Padua gebruikt. Vooral voor vervoer naar Chili en Australië. In 1946 wordt de viermaster aan de Sovjet-Unie geschonken als herstelbetaling voor de schade door Duitsland aangericht in Rusland.

Vanaf dat moment krijgt de viermaster haar huidige naam en wordt voor diverse doeleinden gebruikt, onder voor oceanografisch onderzoek en als opleiding voor de visserij. Het schip is ook – al vanaf de jaren dertig eigenlijk – te zien in films. Nog steeds leren jonge Russische matrozen hier de fijne kneepjes van het vak, doet de Krusenstern mee aan regatta’s en is vaak een van de hoofdattracties bij internationale zeilmeetings.

De Russische Sedov, die ernaast ligt, is ook al van Duitse afkomst. Haar eerste naam is de Magalena Vinnen II. In 1936 krijgt dit vrachtschip de naam Kommodore Johnson en wordt vervolgens na de Tweede Wereldoorlog – eveneens als herstelbetaling – aan de Russen geschonken. Die noemen de viermaster naar de poolonderzoeker Georgie Sedov. Sinds 1991 is het eigendom van de Technische Universiteit in Moermansk. Vanwege de winterse kou ligt de boot echter vaak afgemeerd in Warnemünde.

En dan komen we bij de MIR. Dat betekent Vrede. Op dit schip hebben Tineke en ik al eerder gestaan en opnieuw gaan we aan dek. Het verhaal van de Mir is niet zo spectaculair als de vorige twee boten. Het is gebouwd in de jaren tachtig van de vorige eeuw in Gdansk en maakt deel uit van een serie schepen waartoe ook de Dar Mlodziezy behoort. Het is eigendom van de Maritieme Academie van St. Petersburg en word gebruikt als navigatie-opleidingsschip en doet regelmatig mee aan grote zeilwedstrijden.

Wie aan boord iets verder kijkt dan de neus lang is, ziet Nederlandse communicatieapparatuur staan. De kapiteinshut is voorzien van een ligbad. De tijd van wassen door een emmertje zout water uit zee te halen, dat is er niet bij.

Bijna gedragen door de massa laveren we over de kade, langs de Dhow Theyab, eigendom van de Kroonprins van Abu Dhabi. Wat heeft de Koninklijke Marechaussee, overigens op deze boot te zoeken?
Van een ander genre is uiteraard de Kamper Kogge. We wandelen en wandelen. Aan de stadkant profiteren eet- en dranktentjes van het evenement. Op de brug is van een Belgische fotograaf een fototentoonstelling te zien, met prachtige koppen. En via die brug gaan wij uiteindelijk naar de overkant. Een tochtje met een botter maken? Voor veertig euro de man/vrouw is het mogelijk. Een half uur varen. Er gaat veel geld om bij Sail.

Aan de noordzijde van het IJ wandelen we richting de pont. Daar ligt een echt piratenschip volgens ons Piraatje. Om aan boord te komen heb je engelengeduld nodig. En dat heeft de IJsbeer niet. En het Piraatje ook niet. Ach het is eigenlijk ook maar een replica van een oude Zweedse Oost-Indiëvaarder. Het schip zonk in 1745 en werd in 1984 gevonden, waarna het herbouwd is.

Het ligt naast het ING Piraten Eiland en dat is de plek waar een piraat thuishoort. Door zijn verrekijker tuurt, op zoek naar Mammoe.
Die is op de kade achtergebleven met Raema en Daniël. Wij gaan ook maar terug en wandelen nog langs een boot uit Oman en onder andere de Amerigo Vespucci een Italiaanse driemaster uit 1931.

Onze heenwandeling sluiten we af bij de Hollandse marine, die behalve met een onderzeeër ook vertegenwoordigd is met de Tromp. Nee, wij gaan niet aan boord van een van deze schepen. Niet alleen de belangstelling voor een bezoek is bijzonder groot, maar ook de controle van de marine. Je kunt immers iets aan boord willen smokkelen. Eigenlijk zijn we het allemaal een beetje zat.

Samengeperst op de pont over het IJ, ook daar hebben we geen zin in en daarom laten wij ons maar met het Piratenpontje overzetten.

Een ritje met de tram zit er daarna niet in. Overvol en al weer samengeperst als haringen in een ton gaan de reizigers naar het hoofdstedelijke CS. Ons manneke houdt zich prima. Ook niet zo gek, op de nek van de IJsbeer.

Wandelen naar het station kan ook, terwijl er nog een hele massa richting de verzamelde boten gaat, zoeken wij Almere weer op. We hoeven gelukkig niet lang te wachten op de trein en zien nog een laatste glimp van de boten. Daarmee zit Sail 2010 er voor ons op.

Sail 2010

Over de hoofden van de mensen
Langs het water van het IJ
Zijn de zeilen strak opgebonden
Touwen als kabels op een rij

Houten schepen, ijzeren boten
Meerdere masten staan aan boord
Opgetuigd klaar om te zeilen
Langs de kade hangt een koord.

Bemanning loopt gewapend
Met camera’s door de stad
Kijkt rond op de rode wallen
Dat hebben zij ook weer gehad

Ons piraatje draait aan ’t roer
Matrozen lachen naar de knul
Woorden blijven ongesproken
Zeiltaal is toch flauwekul

Alleen of met zijn allen
Langs al die schepen glijden
Jachten, klompen en wat botters
Geen poging de file te vermijden

Een half miljoen mensen slentert
Voort van schip tot schip
Viermaster, kogge en een dhow
Sail 2010 stijgt met stip.

2010-07-12T19:20:00.002+02:00

Het Kaf gescheiden van De Koren

Zondag 4 juli 2010
‘Leuk, dat je er weer bent.’ De begroeting op de Violier in Grave is hartelijk. Een Smartlappenfestival zonder Henk. Is dat nog denkbaar? Eigenlijk niet, want er zal altijd wel ergens een Henk in Grave rondlopen die zich hier vermaakt.

Maar deze Henk? Wie had dat nou gedacht. Eén keer, oké je moet nu eenmaal sommige dingen uitproberen. Dus vorig jaar met Tineke mee geweest naar een neef van haar in Grave. En dit jaar er ook weer bij. Vol goede moed. Niet vanwege de broodjes en het fruitige gebak waarop wij worden getrakteerd door Christien. Die smaken echt goed, maar ze vormen niet de insteek van mijn komst naar de Stad beneden de sluis. Nee gewoon vanwege de gezelligheid.
Wie had dat nou ooit gedacht!

Oké, niet meteen de hand overspelen. Meegalmen dat doe ik niet. Zelfs niet bij de ‘Woonboot op de Amstel, die nog steeds ‘voorbijdrijft. De vraag is of die boot er volgend jaar ook nog ligt, of dan in half gezonken staat nog ergens net zijn kopje boven het water uitsteekt.
Het duurt bovendien heel lang, voor die boot een keer voorbij komt drijven. Over de Maas. En dan ook meteen maar liefst twee keer. Kort achter elkaar. Ben ik nu helemaal eerlijk. Misschien niet helemaal. Want Tineke - een rol die Naomi voor zich wil opeisen -heeft het lied al een paar keer ingezet. Het refrein dan wel te verstaan. En verstaan, dat wordt het. Want ze galmt vrolijk door, tussen de diverse cafépunten waar de landelijk bekende Smartlappenkoren hun best doen om de bezoekers aan het tiende festival - ja u leest het goed: het tweede lustrum – te vermaken.
En mij dus ook. Vorig jaar was ik hier voor het eerst. Bij neef Ed en zijn vrouw Christien. Eigenlijk gaat het om hetzelfde gezelschap. Bijna hetzelfde gezelschap, want we krijgen uitbreiding van de broer van Christien en zijn vrouw. En zo zijn we het Violier-tiental geworden. Onder die naam wil Tineke volgend jaar ook optreden. Ik mag niet meedoen, wil ook niet meedoen, want ik ben de enige die in ieder geval nog een zuivere toon uit de keel kan krijgen. En de rest zingt zo vals als een kraai. Handgeklap klinkt als dit gezelschap het op een zingen zet. Niet verklappen. Zoiets heet elders applaus, maar hier probeert men het gezang van dit illustere gezelschap te overstemmen.

Dat begint al heel snel, zo snel dat neef Ed de opening mist. Hij is even een tafel aan het regelen. Als eerbetoon aan onze Griekse avonturen – van Tineke en mij - gaan we vanavond op zijn Grieks. Maar zover is het nog lang niet. Eerst vergapen aan de eerste groep, die we zien optreden. Een zwart gezelschap met rode vlekken. Die kleuren doen het kennelijk wel goed bij de Smartlappers, want er lopen heel wat van die koren in die kleuren. De een meer zwart, de ander wat meer rood. Een goede derde kleur is wit. En dat is uiteraard neutraal. Maar wel mooi bij dit zonnige weer. Zeker als je ook nog eens zelf een lekker kleurtje hebt opgedaan. Wit op een stel melkflessen maakt het allemaal wat flets.

Dat kun je dus niet van Janboel zeggen. Een allegaartje uit Gaanderen dat in korte tijd het repertoire heeft uitgebreid en haar vleugels vanuit de Achterhoek heeft uitgeslagen. En voor ons de eerste kennismaking met de tiende editie.
Want de bussen met deelnemers, die we onderweg hebben zien rijden, toen wij nog op weg waren naar de nieuwbouwwijk, buiten de stadsmuren, wil ik niet meetellen als kennismaking. En datzelfde geld voor de ruggen van Effe Äánders, uit Tilburg.

Neef Ed voert ons weg en neemt ons mee via een poortje aan de Reed van Batavia. Kunnen die Brabanders wel spellen, vraag ik me af. Of is hier een lolbroek actief geweest. Oh ja, via die Reed lopen we naar het marktplein en dan door naar het Poorthuis. Pal naast het paard met zijn bijzondere klokkenspel wordt opgetreden door de Traonentrekkers, die worden afgewisseld door het deftige Rond en Blond.

Voor ons een plek om even tijd voor onszelf te nemen. Ik probeer een stoel te regelen, we komen er één te kort, maar ik zie alleen lege stoelen die al in beslag zijn genomen door een gezelschap. Gereserveerd noemen ze dat ook wel. Een serveerster zet voor mij vervolgens een stoel neer terwijl ik al met een gammele barkruk loop te slepen. ‘Dat zou ik niet doen, want ik denk niet dat die kruk je zal houden. En mij ook niet’, raadt iemand - misschien wel de eigenaar van het pand – mij aan. Toch vriendelijk en vermoedelijk voorkomt hij met deze goede raad een tranendal, tranen van het lachen. Want reken er maar op dat er mensen tussen zitten die een zeer vreemde vorm van humor hebben.

Nadat ik ben opgestaan om wat fraaie hoedjes van voren, van achteren, opzij en van boven te fotograferen, kom ik terug bij de Poortwachter en ontdek dat mijn stoel is weggehaald onder het motto: Opgestaan plaatsje vergaan. De poortwachter is duidelijk geen stoelenwachter. Ach, prima hoor dan ga ik toch lekker aan de wandel.

Eerst naar de Maaskade, waar de boten stil liggen te dobberen en de ganzen zachtjes voortglijden. Aan de overkant onder een groene Brabantse boom hebben de koeien zich verzameld. Een tafereeltje, Hollandser kan bijna niet, zoals het door oude meesters geschilderd zou kunnen zijn.

Van kunst ga ik naar kunst en ook heel veel kitsch. Wonderlijk bijeengeraapt in de Stadstuin. Ik vergaap. Schiet foto’s, vervang batterijen en nogmaals batterijen. En als ik bijna boven ben in ’t ouwe notarishuis aan de Maasstraat gaat mijn gsm. Waar ik ben, want het gezelschap is ook opgestaan, wil niet nog meer drank verspillen, over tafel laten gaan.

Achter het pand bij de kademuur tref ik hen. En gezamenlijk gaan we verder.

We houden elkaar vanaf nu angstvallig in de gaten. Of beter gezegd ik loer door de lens en kijk hoe de rest, host, danst, meezingt als eindelijk de woonboot tot zinken wordt gebracht. Of gebeurt dat morgen pas ondanks dat of juist omdat Nederland de finale van de WK heeft verloren.

Nou oké, van mij mag het bootje nog even blijven drijven. Weer verder gaan we. Straatje in, steegje door en weer een kroeg, met daarvoor een stel zuurstokken, die zoet gevoosde liedjes ten gehore brengen. Wie heeft die teksten allemaal verzonnen. Katootje, op een botermarkt. Tineke loert over de schouder van een hulpje om maar mee te kunnen zingen. Haar nachtegaalstem klinkt over het plein en haar wordt vriendelijk verzocht even stil te zijn, niet de show te stelen.

Terwijl de drank vloeit ontmoet Martin een collega. Denk je in Brabant eindelijk van ze verlost te zijn. Maar nee hoor, zelfs in Grave kom je die Connexxion lui tegen. Ik zoek even de rust op en begin te krabbelen. De woorden komen nog niet vloeiend. Schrappen, veranderen. Ik moet stoppen mee naar het centrale terrein waar Bekaf een tent heeft opgesteld.

Prima, het dijkje is droog en ik vermaak me uitstekend. Met kijken naar mensen. Mensen die voor sfeer zorgen, drank halen, een heerlijke dag hebben. Neef Ed stelt voor om naar de tent te komen, waar het feest wordt afgesloten met een samenzang.

Nee, ook hier zing ik niet mee. Ik zal de show niet stelen. Ook hier dans ik niet mee, er is immers geen porseleinkast opgesteld waar ik doorheen kan dansen. Nee, ik kijk. Pak mijn camera, leg mensen vast op de digitale plaat en vooral… ik geniet.
Op straat zet Tineke nog een keer de woonboot in. Op weg naar De Griek, waar ze wel vissersbootjes kennen, veerboten en levensgrote jachten, maar zeker geen woonboten zoals wij die in Nederland kennen.

En daarom mag Tineke op verzoek van andere eters – bij ons vertrek nog eenmaal De woonboot inzetten.

Tot volgend jaar. Dan volgt er opnieuw een optreden van: Het Kaf gescheiden van De Koren. Dan mag Tineke als leadzangeres tevens ‘Het broekje van Jantje’ zingen.

2010-07-11T15:17:00.000+02:00

Afsluiting

Deel 24

Goed dit was dus Pilion. Maar nu nog even wat feiten. Het schiereiland Pilion heeft wel iets weg van de laars van Italië, waarbij het gebied rond Trikieri dan vergeleken kan worden met de voet. Pilion behoort tot het district Magnisia.

Die naam duikt vooral op tijdens het eten, bij het bestuderen van de papieren kleedjes, waarmee de tafels worden gedekt. Want deze kleedjes zijn overal hetzelfde en dan zie je het district in al haar glorie liggen. Samen met de Sporaden; de eilanden Skiathos, Skopelos en Alonissos. Eilanden die we in omgekeerde volgorde al eens hebben bezocht.

De stad Volos (150.000 inwoners) - met een Nederlands consulaat - is de belangrijkste stad in dit gebied, maar niet de hoofdstad van de provincie Thessalië, waar Magnesia onder valt. De hoofdstad daarvan is Larissa. Thessalië grenst overigens in het westen aan de provicie Epirus en onze volgers weten dat wij daar (Parga) goede herinneringen aan hebben.

Pilion is absoluut niet toeristisch en wie rust zoekt, kan hier goed aan zijn trekken komen. Prachtige wandelingen maken. Er gaan slechts twee Nederlandse touroperators naar dit gebied en buitenlandse touroperators zijn er ook nauwelijks. Verder trekken er wat mensen met een caravan of camper rond.

Het feit dat er weinig toeristen komen, betekent niet, dat het gebied ook gigantisch is achtergebleven. Er is wat (leisteen)industrie en de alom aanwezige olijfbomen zorgen voor een kleine bron van inkomsten. Daarnaast zijn er diverse plekken met kassen en, zoals in een van de stukken ook al aangegeven, behoort Pilion tot de Griekse wintersportgebieden. Niet overal, maar in het bergachtige noorden wordt er geskied en worden er in de winter skipistes uitgezet.

De archeologische vindplaatsen zijn vooral rond Volos gelegen. Het verhaal van Iason heb ik al aangehaald en ook heb ik kort verhaald over de centaurs. Echt veel excursiemogelijkheden zijn er niet in Pilion. Je kunt met een rondreis mee, naar Meteora en je kunt een boot huren of naar de Sporaden toe. Maar dat moet je dan wel zelf regelen. Daar is overigens niets mis mee.

Pilion heeft een paar grote stranden, maar het leukst zijn natuurlijk de kleine baaien. Wel zorgen voor genoeg eten en drinken, want strandtentjes ontbreken zeker bij de kleine strandjes en alleen bij de grotere (strand)plaatsen is eten en drinken goed geregeld. Bij de restaurants ben je niet duur uit. Dat komt onder andere doordat de goederen niet over zee vervoerd hoeven te worden. Dat was in Parga en de Peloponnesos ook zo, maar daar waren de prijzen een stuk duurder. De benzineprijs in Griekenland is flink gestegen, schrik daar dus niet van, na het huren van een auto.

In Pilion heb ik weer veel aardige mensen ontmoet, een journalist uit Volos, een vereniging die zich inzet voor de oude gebruiken en wapenuitrustingen. Maria, de hostesses Henny en Kim, Nederlandse toeristen en nog veel meer.

Ik kom nu toch echt aan de afsluiting. Een soort verantwoording. Geen verantwoording voor mijn daden. Maar meer een verantwoording voor waar ik mijn gegevens heb betrokken, zodat wij deze toch wel bijzondere vakantie, met slangen, geiten, orthodoxe doop, paardenzegening etc. tot een goed einde hebben kunnen brengen. Via de mail hebben onze volgers al het een en ander kunnen lezen.

Maar goed daar gaan we dan. Op internet is het nodige over Pilion te vinden. Opvallend dat mensen/reizigers veel dingen hetzelfde opsommen. Alsof ze geen eigen fantasie hebben. Het is bijna allemaal uit dezelfde boekjes gehaald. Niet dat er veel boekjes over Pilion zijn geschreven. Via internet is bijvoorbeeld ‘Een Hollandse Kijk op Pilion’ te bestellen. Dit boek is geschreven en in eigen beheer uitgegeven door Bouquetreeks schrijfster Wilma Hollander, die in Kalá Nerá woont.
Verder heb ik heel veel gehad aan ‘Discover Pelion – Volos’ in het Engels. Een handzaam boekje van Stella Kaloudi, uitgegeven door Around Greece, dat ook de websites aroundgreece.com en aroundpelion.com beheert.

Van Ross heb ik het prachtige boek Griekse Ambachten door de Eeuwen Heen, ontvangen. Dit boek is geschreven door Dionysis Karatzis en uitgegeven door Topio in Athene. Hierin beschrijvingen over de scheepstimmerman in Aghia Kyriaki en een bakker in Lafkos.
Aan mijn Griekenlandbijbel ‘De schaten van Griekenland’, uitgegeven bij Kosmos, heb ik ditmaal niet zo heel veel gehad. Toch heb ik er op archeologisch gebied wel iets uit kunnen halen.

De Meteora-kloosters liggen niet in Pilion, maar zijn met eigen vervoer of via een excursie te bezoeken. Boekjes over Meteora zijn er ook in het Nederlands, met overzichtskaart en gravures. Ik heb gebruik gemaakt van het boekje van Theocharis Provotakis, uitgegeven bij Toubi’s uit Athene.
In het klooster van de Great Meteoron kun je diverse boeken aanschaffen, zelf heb ik het boek over de architectuur meegenomen. Dubbeltalig: Grieks-Engels. De teksten zijn van Soterias Tzimas, uitgegeven door Protype Thessalian Editions in Trikala.

In Kalabaka heb ik het boekje Heilige Kirche “Heimgang Marias”, geschreven door Ioannou Pispa en uitgegeven door Foio Sotoixeiothesia in Melissa.
Bij de welkomstbrief van Ross, zat ook een kaart van Pilion, met daarop een goede kaart van Volos. Verder vooral gebruik gemaakt van de wegkaart nr. 33 van Road Editions.

Voor het wandelen is de Topo 25 4.31 met het centrale gedeelte van Pilion erg handig. Ook zijn er kaarten (die wij niet hebben gebruikt) van Mount Kisavos, Noord Pilion – Mavrovouni en van Zuid Pilion. Allemaal uitgegeven door Anavasi uit Athene.
Als laatste wil ik nog even het boek Griekse Mythen aanhalen. Dit boek is geschreven door Robert Graves en uitgegeven door Olympus.

Genoeg over Pilion. De vakantietijd voor menigeen is aangebroken. En wij gaan ons binnenkort maar eens buigen over onze volgende trip: naar de Cycladen.
Het volgende stuk op dit blog wordt echter een tranentrekker.

2010-07-09T07:52:00.000+02:00

Thuis

Deel 23 maandag 31 mei 2010

De tijd is omgevlogen. Een goed teken. Maar het is ook genoeg geweest. Drie weken Griekenland vinden wij voldoende. Bovendien hebben we dan ook weer om iets naar uit te kijken. Voor het najaar.

Nu is het nog een keer ontbijten. In de keuken, tegenover elkaar. Het gaat net. De ruimte van dit appartement is aan de kleine kant, anders dan we hadden verwacht en de ruimte is ook kleiner dan van andere appartementen. Daar hoort Ross rekening mee te houden. Dat zullen we ze ook mailen.

Na het ontbijt de laatste rommel opruimen, restjes weggooien en enkele dingen zoals water laten we staan. Voor Maria. Die ontmoet ik onderweg en ik draag het gedicht aan haar voor dat ik speciaal voor haar heb gemaakt. Inspelend op de gesprekken die we in de tuin hebben gevoerd.

H Maria

try to forget
all your problems
cause also in Kamèlia
you can hear it
Summertime
and the living is easy

H Maria
sing this song
every day
and the sun will shine
in your heart too
even you are alone
Summertime
and the living is easy

So
H Maria
don’t worry
forget your problems
and when you sing
Summertime
You will remember
always This Moon

In de tuin verschijnt Maria later ook als ik de tassen naar buiten heb gezet. En de rest van de vakantiegangers die naar huis keren, komen niet veel later ook. Een complete tassen/kofferparade ontstaat.

De tassen en koffers worden, door Henny in een auto naar de boulevard gebracht en daar verschijnt ook de bus naar Volos. Een redelijk volle bus, mag ik wel zeggen. Er gaan veel mensen naar huis. Sommige zijn maar een weekje geweest, hebben deelgenomen aan een wandelvakantie via Ross en anderen, zoals wij, keren na drie weken terug naar huis.

De busreis naar het vliegveld van Volos, dat in het echt naar Neos Aghialos is genoemd, gaat er heel rustig aan toe. Dat heeft uiteraard te maken met het vroege uur. De hostesses voelen dat goed aan en geven de laatste reisinformatie pas vlak voor we het militaire vliegveld bereiken door.
Opvallend hier is dat de controle er een stuk minder streng is dan bijvoorbeeld op Schiphol. Water meenemen. Geen enkel punt. Wel even een slokje nemen, want de douane wil wel zeker weten dat er geen sterk (explosief) water mee de lucht in gaat, zodat we allemaal veilig de lucht in gaan.
Ach en de kooi, waarin we terechtkomen, valt ook wel mee. De kooi is er in ieder geval nog steeds. En doordat het nog niet al te heet is, komen we die tijd ook wel door. Het vliegtuig vertrekt op tijd en moet nog een kleine omweg maken vanwege militaire aanvliegroutes op weg naar het eiland Kefalonia, waar we een tussenlanding maken. Even wachten in de lucht, voor we de landing in mogen zetten en dan is het ook snel gepiept.

Op Kefalonia wordt de Boeing getankt en schoongemaakt en daarna op weg naar Schiphol. Alweer een vlotte reis, een beetje turbulentie maar verder geen problemen en keurig op tijd landen we. De tassen zijn er bovendien razendsnel en ongeveer een half uur na de landing zitten we al in de trein naar Almere. Sneller kan toch eigenlijk niet.
In tegenstelling tot onze vorige reizen worden we nu niet afgehaald van het station, maar moeten de bus nemen. Het laatste stukje lopen we en worden ingehaald, opgehaald is beter, door Raema en Daniël.Thuis, meteen de wasmachine aan met de eerste was.
Ook deze vakantie zit er weer op.

2010-07-07T09:45:00.000+02:00

Gigantes

Deel 22 zondag 30 mei 2010

De laatste volle dag. Ik heb geen haast om naar de bakker te gaan. Maar als ze om half negen al beginnen met grasmaaien wordt Tineke toch ook wakker en is het tijd om er maar uit te gaan. Ik neem afscheid van mijn vaste bakker omdat we morgenochtend vroeg weg moeten en keer terug naar Kamélia, kook twee eitjes en zet de rest van het ontbijt vast klaar beneden in de tuin.

Rustig aan, volgens het Griekse principe van siega, siega. De tijd hier in Kalá Nerá is voorbij gevlogen, vliegt nog steeds voorbij.

Begin van de middag vertrekken we naar het dorp. Het is bewolkt, klam ook. En het wordt niet superdruk op het strand. Zoals al eerder vermeld, ook de Grieken kunnen hun geld maar een keer uitgeven en zij blijven steeds vaker thuis. De stadslui uit Volos verkassen niet langer ieder weekend naar de stranden en die vanuit Athene gaan niet ieder weekend naar hun vakantiehuisje in Pilion of waar dan ook.

Op het terras van Enalion drinkt Tineke een frappé en ik neem een nescafé, wij krijgen er automatisch al koek en andere zoetigheid bij. Toch willen wij afsluiten met Grieks gebak en dat doen we dus ook. Ontspannen, niets moeten en alles mag.

En zo wordt het langzaam maar zeker een dag met een gaatje. Dat gaatje wordt vooral gevuld met lezen, en opruimen. Restjes weggooien, tassen alvast inpakken. De laatste dingen komen morgenochtend wel.

Ontspannen, onthaasten van een vakantie waarin we toch wel weer veel hebben gezien en gedaan.

’s Avonds nog een keer naar het dorp. Nog een keer eten. Gigantes met Keftedes. Verrukkelijk. En dan afsluiten, de mensen van Pagasitikos bedanken voor hun gastvrijheid. Ook zij moesten wennen aan het vakantieseizoen.

2010-07-06T22:38:00.000+02:00

Doop

Deel 21 zaterdag 29 mei 2010
Wandelen of? De laatste zaterdag in Pilion. We kiezen ervoor om naar Volos te gaan met de bus. Op zaterdag zijn er aangepaste reistijden. Vanuit Kalá Nerá vertrekt de bus om elf uur. Tijd genoeg om naar de bakker te gaan, ontbijt te maken, vaat te doen en de auto in te leveren. Die komen ze overigens halen, zonder zich bij ons te melden. Hoe dat met betalen gaat?

Als we naar de bushalte vertrekken – bij de bakker aan de hoofdweg – weten we dat nog steeds niet. De bus is lekker vlot. We stappen - op mijn verzoek - vooraan in Volos uit. Niet om naar het archeologisch museum te gaan, maar gewoon om lekker langs de kust te lopen. De Aghia Triada is open en heeft een aparte ikonostase. Alles heel modern en licht. Langs de kust staat een aantal hotels met zwembad, waarvan druk gebruik wordt gemaakt. Het lijkt wel iets op het hotel waarin wij in Alexandropouli hebben gelogeerd, al bijna een mensenleven terug. Zo voelt dat althans.

Aan de rand van de hotels, zijn wat strandjes. Het contrast is bijna schrijnend. Moeders met kinderen, ouderen, armoezaaiers? We lopen over een smal pad en arriveren bij de Agios Konstantinos. Ook die is open. Hier is het druk. Buiten staan veel mensen. Binnen is net een doopplechtigheid geweest. Jammer?

Nee, want de rode versiering wordt opgeruimd en maakt plaats voor roze versiering. Er volgt nog een doop, een orthodoxe doop. Van de schone Helena. En dat is toch iets aparts. Ook dat hier – zeker in deze kerk – niet naar kleding wordt gekeken.

De schouders onbedekt, Daar kijkt niemand van op. De dames lopen hooggehakt, de rokken zijn soms superkort. De vader regelt en regelt. De moeder heeft vooral oog voor de camera. De peettante (een zusje van de vader) volgt gedwee in alles, en is apetrots, voelt zich soms echter ook wat ongelukkig als de dopeling het op een brullen zet en bijna niet is te stoppen.

De hulppriester is geduldig, in alles. Maar ook de (doop)pappas is een schatje. De mensen in de kerk zijn bijzonder vriendelijk voor ons. Geven ons alle ruimte om te kijken en foto’s te maken. Tineke krijgt een mooi zilveren speldje met wit lint opgespeld. Zij is erbij geweest.

Driemaal gaat Helena kopje onder, het gezelschap maakt ook driemaal een rondje rond het doopfont. En als alles achter de rug is krijgen de aanwezige kinderen allemaal een cadeautje en de volwassen een ijsje. Wij trekken ons via een zijdeur terug. Verheugd dat wij dit hebben mogen meemaken. Dit is voor ons een cadeautje.

We wandelen langs het Konstantionospark waarin diverse beelden staan opgesteld en besluiten vervolgens om door te steken naar Ermou, de winkel/wandelstraat van Volos. Hier is het bij de cafés bijzonder druk. Er is geen plekje meer vrij.
Tineke heeft trek gekregen en wil iets eten. Ik zie in de zijstraatjes wel enkele eetgelegenheden, maar (omdat Tineke voor mij uitloopt) gaan we daaraan voorbij. Uiteindelijk lopen we terug naar de haven en kiezen voor een plekje bij O Giorgos. Ook hier hebben de Grieken niet alles wat erop het menu staat. Hier zijn verschillende redenen voor. Het is nog vroeg in het (vakantie)seizoen, er zijn minder toeristen dan normaal en de Grieken zelf hebben minder te besteden. We eten saganaki (Henk) en garnalen (Tineke).

We hebben nog tijd zat en gaan op souvenirjacht. Dat valt niet mee, zeker niet op de Ermou waar de rust terugkeert. De Agios Nikolaos Mitropoli staat in de zon te schitteren. Veel winkels zijn al dicht. De zitjes bij de cafés worden opgeruimd. Voor later. We lopen maar weer terug naar de haven en Tineke ontdekt boven een taveerne het Nederlands consulaat in Volos. Bewijs dat dit voor Nederland toch een redelijk belangrijke stad is. Het waarom? Daar blijf ik het antwoord op schuldig.

Omdat we nog tijd genoeg hebben gaan we nog een keer langs bij het prachtige Joodse monument en wippen even aan bij het treinstation van Volos. Net als de stationnetjes van Miliés en Ano Lexónia overheerst hier de kleur geel. De gebouwtjes hebben bovendien allemaal ongeveer dezelfde bouwstijl. Die van Volos is uiteraard groter.
Op het terrein staan bovendien een aantal totaal verroeste locomotieven gestald. Klaar om gesloopt te worden? Of worden ze opgeknapt voor een tweede leven als stoomtrein.

Achter het station is de Plaia Volos, een van de opgravingen hier. Of zijn de kruiken misschien ingegraven voor argeloze toeristen, die overal in geloven. Er liggen immers ook flesjes cola en andere frisdrankflesjes. Toch niet echt iets uit de oudheid.

Nou het wordt tijd om naar het busstation te gaan. We hebben nog ongeveer twintig minuten voor de bus vertrekt. Ik koop de kaartjes (3,20 euro), terwijl de temperatuur in de schaduw oploopt naar 29 en zelfs 30 graden Celsius. De bus naar Neoxori vertrekt als eerste, van de bussen die naar het zuiden van Pilion gaan. Een geparkeerde bestelbus zorgt onderweg voor oponthoud. Met de parkeerregels neemt men het in Griekenland niet zo nauw. Maar oh wee, als het fluitje van oom of tante agent klink… In Agria moet de bus slalommen, omdat een deel van het dorp is afgesloten vanwege een autorally die hier start en finish heeft. Het is de laatste onderbreking op weg naar Kalá Nerá.

Bij Kamèlia zitten diverse medelanders in de tuin, met Maria. Ik wacht op Henny om te vragen hoe het nu eigenlijk zit met de auto. Zij zegt dat alles in orde is en heeft het reçu van de verhuurder bij zich. Dat werpt toch wel enkele vraagtekens op betreffende de betrouwbaarheid van het gebruik van creditcards, want hiervoor hebben wij geen toestemming gegeven. In Nederland toch maar eens informeren.
Aanvankelijk hebben we het plan om bij Kanarinia te gaan eten, maar we laten dat varen en besluiten om even na negenen naar Pagasitikos te gaan. Door bestellen we in de keuken. Tineke kiest voor lamb met aardappels en ik krijg de imam, de laatste die er vandaag nog is. Oh, gebakken courgette vooraf en een Fischer als drinken, terwijl de mini-magnum als toetje wordt geserveerd. De allergie steekt weer de kop op, maar Tineke weet et redelijk te onderdrukken, terwijl de Eurovisiesongfestivalgeluiden (wat een woord) door de geluidsboxen schallen en de beelden van een groot beeldschermen flikkeren. Laat maar.

2010-07-04T00:07:00.000+02:00

Zwemmen

Deel 20 vrijdag 28 mei 2010
De tijd gaat nu snel. Het is de laatste dag dat wij de auto tot onze beschikking hebben. Maar eerst naar de b… voor een brood. De jam gaat op, het laatste beetje wordt uit de pot geschraapt. Zo komt aan alles een einde. Voor veel dingen en plaatsen in Pilion is geen tijd meer. Nog een keer terugkomen? Ik denk het niet. En gebeurt het wel dan is het vermoedelijk om ook nog eens plaatsjes als Afétes te bezoeken, tussen Korópi en Afissos. Een lieflijk dorpje tegen de helling aangeplakt, dat vroeger de Slavische Niáou (Sheepfold) droeg en nog een werkende olijfpers heeft, de oude Aghia Giannis-kerk, die in 1802 was gebouwd door Dimos Zapionitis, met een prachtige houten ikonostase en fresco’s aan de muur, maar ook de oude bruggen moeten iets bijzonders zijn. En zo zijn er nog wel meer plekjes om te ontdekken en te bekijken.

We, Tineke eigenlijk, kiezen nu voor een tripje naar de zuidpunt. Een bekende route waarvoor ik de kaart niet meer hoef open te slaan. Net onder Milína stoppen we aan de kust, bij een van de vele vissershaventjes. Iets verderop naar het zuiden liggen de zeiljachten van commerciële clubs en particulieren. Ook zijn hier nog enkele campings gevestigd, om mensen met hun sleurhut of camper een slaapplaats aan te bieden. Ze maken gebruik van de beschutting van het Alatas-eiland in de Ormos Valtoúdi.

Op de flanken van Tissaío-bergen, met de top Korifës (620) worden veel geiten gehouden. En als je verse geitenkeutels – nog niet platgereden door de auto’s – ziet liggen, hoed je dan, neem gas terug, want de kans dat je midden in een kudde geiten terechtkomt is niet ondenkbeeldig. Natuurlijk kun je extra gas geven, omdat je trek hebt in een maaltje verse geit, maar de geitenhoeder zal je dat niet in dank afnemen.

Op weg naar Tríkeri kom je langs Kóttes. Op een zonnige dag even de afslag nemen kan geen kwaad. Dit dorpje helpt mee om de bewoners van Tríkeri van vis te voorzien. Er zijn diverse mooie taveernes aan het water, maar bovenal is het er stil. Een enkeling gooit zijn/haar klosje garen uit in de hoop een visje te verschalken. Aan de waterkant snijdt een man een tonijn in moten.

De katten liggen er loom bij, die hebben hun portie al gehad of weten zich verzekerd van een maaltje, want zij bedelen niet. De meeste toeristen rijden er doorn. De Byzantijnse Aghia Apostoli dateert uit 1800. Hier in Kóttes zijn gebruiksvoorwerpen gevonden uit de Stenen tijd en er staan nog enkele huisjes uit de Romeinse periode.

Nou Tríkeri geloven we wel. We hebben er al twee keer doorheen gereden en doen dat ook nu. Misschien iets voor een herhaald bezoek aan Pilion? Het einddoel is Aghia Kiriakí, aan Ormos Trixeríou. Op de parkeerplaats boven het dorp maakt Tineke een stop en ik wandel zonder vrees en blaam via een pad naar beneden en kom aan de achterzijde van de scheepswerf terecht.

Tineke wacht vol ongeduld op mijn terugkeer. Zij heeft zichzelf op het terras van Manolas een maaltje vis (sardientjes) beloofd. De Fisheggsalade is er niet, wel tonijnsalade, die in de praktijk slechts stukjes tonijn in olie gedrenkt blijkt te zijn. Mijn saganaki wordt een stuk féta uit de oven en versierd met wat tomaat en paprika. Met het drinken zijn we toch bijna twintig euro kwijt voor dit koningsmaal. De restjes zijn voor de kat, die er haar buikje aan vol eet.

Wij proberen de nieuwe weg en moeten daarvoor door Aghia Kirakí laveren.
De hoek aan het begin van het dorp geeft nog wat problemen en daarna is het rustig doorrijden, vooral omdat er geen tegenliggers komen. Passeren is hier niet te doen. Het laatste stuk – bij enkele woningen in aanbouw - is nog niet geasfalteerd voor we bij een parkeerplaats komen, een grote parkeerplaats om de drukte van het zomerseizoen op te vangen. De nieuwe weg is een stuk korter en even later vraag ik aan Tineke om langs de kant van de weg te stoppen. Bij Panaghia-kerk, aan de Paralia Panaghiá.

Een geitenhoeder put hier water voor zijn dieren, die zoals bijna overal vrij rond lopen. Een mager hondje houdt de wacht. De hoeder crosst even later om zijn motor tegen de steile helling omhoog en wij hebben het rij alleen. Met de dieren. Het water is heerlijk warm. De kust loopt snel af. Tineke vindt het heerlijk om te lezen en is daarom al snel weer terug (op aarde).

Ik zwem en zwem, eerst een stukje naar links en daarna terug. Niet te ver gaan, waarschuwt mijn lief. Nee, ik zorg dat ik vlak bij de kust blijf. Ik zeg er echter niet bij dat ik van plan ben om in ieder geval de lengte van het strand af te zwemmen, voorbij het wit geklakte kerkje. De geiten dwalen naar beneden en laven zich aan het zoute water.. Wat heeft het waterputten dan eigenlijk voor zin. Ik zwem verder, langs de rotsen, tot een stuk dat wit is uitgeslagen door gestorte kalk. Nog maar iets verder, op mijn rug, tot ik op een omhoog stekende rots beland. Even de schrik, een lichte paniek zelfs. Maar ik kom er heelhuids vanaf en zwem door, alsmaar verder. Tot de kaap.

Ik hoor fluiten. En nogmaals gefluit. Ik hang tegen de rotsen, probeer er op te klimmen, haal mijn hand open, zo scherp zijn ze. Tineke ziet mij niet, geroep. Ik antwoord dat ik eraan kom. Dan is het goed. Ik steek (althans dat probeer ik) de baai diagonaal over. Net voor het strand verschijnt onverwacht een klein bootje. Waar die zo snel vandaan is gekomen? Ik heb echt geen idee.

Terug bij het beginpunt laat ik me opdrogen in de zon. Wat is dit Griekse leven goed. Maar eeuwig hier blijven? Nee, toch maar niet. Omkleden en terug, lopend langs het kerkje en als we bijna boven zijn komt ook de geitenhoeder al ronkend.terug.

Op de terugweg koop ik bij een kiosk in Milína nog wat water en citroenlimonade. Tineke vindt dat prik maar niets. Onderweg nog even tanken, slechts voor tien euro, zodat de verhuurder ons geen verwijten kan maken. De benzineprijzen schommelen hier wel heel erg. Bij Trikíri zien we een bedrag van 1,63 en even voorbij Kato Gatzéa kun je voor 1,41 al terecht. Bij de meeste plaatsen ligt de benzineprijs euro95 zo tussen de 1,51 en 1.56.
In Kalá Nerá doen we nog een keer boodschappen en zetten daarna de auto weg. Die wordt morgen weer opgehaald. ’s Avonds eten we bij Paris, inclusief welkomstdrank. Tineke kiest voor (een doorgekookte) Briam. Henk eet een arnaki en samen hebben we een taramosalata vooraf. Het toetje? Dat laten we. Of er nog wensen zijn vraagt de Hollandse kelner. Ja, snel de rekening, want Tineke heeft weer een allergische reactie. Dat heeft ze hier wel vaker. Niets ernstigs, maar er zit iets bloeiends in de lucht. En dan loopt ze helemaal vol. Op weg naar ons appartement is dat al weer over. Gelukkig maar. De volle maan komt ook net kijken. Zo zie je maar alles komt weer op zijn pootjes terecht.

2010-07-03T00:10:00.000+02:00

Balkon van Volos

Deel 19 donderdag 27 mei 2010
Opnieuw vroeg wakker en lezen. Voor ik naar de bakker ga en het ontbijt verzorg. Tineke stelt voor om vandaag de rit naar het noorden te maken. Prima, ik bekijk de kaart en zie dat het niet helemaal nodig is om volledig rond te rijden, langs de oostkust en dan naar beneden. Wel moeten we door Volos rijden. Die door mij uitgestippelde weg is echter niet noodzakelijk. Dat zie ik als we de weg - voor ik er erg in heb – voorbijrijden en zie dat we door rechtdoor te rijden langs het stadion van Olympiakos Volos op de ring uitkomen. Dat is ook goed. Daar zal ongetwijfeld een aanwijzing te vinden zijn voor de weg naar Makrínitsa of Xánia. De aanwijzing Zagorá is ook goed.

We verlaten Iolkos en op de grote weg worden de afslagen prima aangegeven. Daarna heel rustig rijden en de aanduiding (op kleine bordjes) naar Makrinítsa volgen. De berg opent zich voor ons. En dat geldt ook voor het dorp. Dit dorp wordt wel het Balkon van Volos genoemd. Het waarom wordt niet alleen van beneden naar boven kijkend duidelijk, maar ook als je vanuit de top van het dorp je blik langs de woningen naar beneden laat gaan.

Daar ver in de diepte ligt Volos, een compacte stad, die in 1955 door een aardbeving is verwoest en daarna volgens een Amerikaans principe – met rechte elkaar kruisende wegen – weer is opgebouwd. De pier en de havenblokken zijn ook heel goed zichtbaar.

Parkeren op een van de grote parkeerplaatsen buiten het dorp wordt ons aangeraden. Dus wordt de auto snel aan de kant gezet, lopen we langs de Magdalenakerk, door twee bochten en dan… Stop. ‘Zo zijn we nog wel een uurtje bezig’, zegt Tineke. Heel terecht, die opmerking. Het hoogteverschil tussen de benedenwoningen en de top bedraagt maar liefst 350 meter. En dit wandelend afleggen kan toch niet de bedoeling zijn. Voor ons heel ver in de hoogte ligt het centrum. We wandelen terug en halen de auto op. Dichterbij het centrum moet ook parkeergelegenheid zijn. En dat is er ook.

Busladingen mensen worden er hier gedropt. Vooral vrouwen en kinderen. Voor de bussen is zelfs een apart keerpunt ingericht. Op het pleintje, vlak voor je het centrum inloopt, zetten wij de auto neer. We worden bijna naar de Plateia gedragen. Volg het grote aantal souvenirwinkeltjes en je komt vanzelf bij de eeuwig stromende fontein.

De vier leeuwenkoppen op de fontein dateren al uit 1809.

De Magdalenakerk had ik al genoemd, verder zijn er nog kerken voor de Heilige Maagd Maria, Athanassios, Nikolaos en Georgios. De belangrijkste kerk staat naast de oude plataan op het plein. De kerk van Johannes de Dooper, die in 1800 is gebouwd volgens de normen die in Pilion golden. Behalve de oude houten ikonostase is er een prachtige wandschildering, met het hoofd van Johannes op een schaal.

Ook de buitenkant van het kerkje ziet er met enkele schilderingen en versieringen mooi uit.

De zoektocht naar het huis met de wandschildering van Theofilos loopt op niets uit. Vermoedelijk gaat het om de taveerne met de naam van deze schilder afkomstig van Lesvos. Die taveerne is echter dicht.

In het oude patriciërshuis van de familie Topali is tegenwoordig een museum ingericht. Een folkloristisch museum. Toen de familie het huis om die reden aan de bevolking schonk waren er iets meer dan 300 voorwerpen, dat aantal is nu vervijfvoudigd. Je ziet er oude wapens, oude gebruiksvoorwerpen, munt- en papiergeld, kleding meubels, maar ook enkele hedendaagse schilderijen.

Genoeg over Makrinítsa. Door naar Portária, waar we enkele tomaten kopen en enkele bekende kunstwerken zien hangen. Kunstwerken die horen bij een serie, waarvan een deel ook bij Naomi en Martin aan de muur hangt. De prijzen hier zijn ons te gortig, dus we laten ze rustig hangen. Sorry kinders, maar volgend jaar nemen jullie zelf maar iets mee uit Molyvos.

In het begin van de twintigste eeuw was hotel Theoxeni het meest luxueuze en grootste hotel van de hele Balkan. Tegenwoordig heeft Portária een groot deel van haar commerciële glans verloren. Het dorp dankt haar naam aan het klooster van de Maagd Maria van Portareas. Veel van de patriciërshuizen zijn omgebouwd tot hotel op appartementencomplex. Die huizen zijn gebouwd door Grieken die hun land zijn ontvlucht tijdens de Turkse overheersing en hun heil hadden gezocht in Egypte.

We trekken door naar Xánia. We klimmen naar een hoogte van ongeveer twaalfhonderd meter. Links liggen de grote jongens met namen als Pyrgáki (1303), Pliasídi (1547), Aidonáki (1533) en daarachter ligt nog Pourianós Stavrós, ook wel Xefórti genaamd met een top van 1624 meter. Dit is Mount Pilion het gebied van de centaurs.

Xánia is vooral een skidorp, iets ten zuiden ligt de Agriólefkes (1470), met diverse skihellingen. De afslag naar Drákia kom je al eerder tegen en missen we compleet. Als ik dat door heb, heeft Tineke geen zin om weer omhoog te rijden. Het was aanvankelijk de bedoeling om via Drákia naar Agriá te rijden en via dit fruitgebied een plekje langs de kust op te zoeken om te gaan zwemmen. Nu rijden we echter door naar de oostkust naar Makriráchi.

Dit bergdorp staat bekend vanwege haar bloemen; gardenia, magnolia en camelia. Verder is het de toegangspoort naar de stranden van Saránda, Bánikas, Pláka en het beroemde Aghia Ioánnis. Wij moeten echter door en passeren ook Kissós met zijn mooie watervallen en doen ditmaal drie dorpjes van Tsangaráda aan voor we via Miliés terugkeren naar ons appartement. Tineke is het duidelijk zat. Een hele rit, vol draaien en keren. Niet zo gek dus dat het avondeten ditmaal bestaat uit wat brood en een cup-a-soup op de kamer.

2010-07-02T07:25:00.001+02:00

Bedding

Deel 18 woensdag 26 mei 2010
Het weer is prima als ik opsta, na eerst nog een uurtje gelezen te hebben. Vroeg wakker worden na laat naar bed gaan is geen straf. De gang naar de bakker, die mij al aan ziet komen. Letterlijk (dubbel), figuurlijk. Ach die tachtig eurocent zitten weer in de knip, zoals een bakker in Almere Haven steevast orakelde.
Vandaag gaan we naar het noorden, tenminste dat is de bedoeling. Als Tineke de kaart heeft gezien en weet dat er geen ontkomen aan is – we moeten door Volos - proef ik al snel dat die route tot later order is uitgesteld. Nou ik ben soms wel snel van mijn stuk te brengen, maar slaag er toch snel in om een andere route te fabriceren. Meerdere routes zelfs, en allemaal in zuidelijke richting. Maar ook in oostelijke richting, waarbij Argalastí, de poort naar het zuiden. Op weg naar het oosten nemen we eerst nog een verkeerde afslag, maar zitten daarna al snel op de route, die ons naar de kust voert. De omgeving doet ons aan Kythira denken. Vanwege de glooiing in het landschap, maar ook vanwege de verscheidenheid van flora, met hier en daar wat naaldboombosjes.

Onderweg zien we diverse dode dieren. Ik denk zelfs een dode hond te zien. Een roofvogel pikt een kronkelende slang van de weg. Het beest (de slang) is ongeveer twee meter lang en hangt gevouwen tussen de poten van de vogel. Deze slang kan ons/Tineke geen kwaad (meer) doen.

De mooie route via Gountliká durft Tineke niet aan, omdat de weg onverhard (wel stevig) is. Zij vindt dat je daarvoor in een terreinwagen moet zitten. Het zij zo. Nu rijden we door en bereiken via Kouraíika de kust van Páltsi, waar een mooi strand is. Voor ons komt dat nog te vroeg we rijden door en moeten een bergstroompje oversteken. Heel gewoon voor Grieken, maar het is toch weer even slikken. Hier moet je heel geleidelijk doorrijden. Niet ineens gas geven, want de kans dat je dan weg slipt is zeer aannemelijk. Aan de overkant van heet watertje staan allerlei woningen en de bewoners maken deze gang dagelijks. Ik vraag mij af of zij dat ook doen als het stroompje zijn lieflijkheid kwijt is en doldriest van de heuvels richting zee dendert.

Iets verderop wordt de weg weer onverhard en omdat ik een bordje met acht kilometer naar Katigióris ben tegengekomen – en niet weet waar dat ligt – besluit Tineke om te keren. Later vertelt de kaart mij dat dit vissersplaatsje heel eenvoudig bereikt had kunnen worden.

Het plaatsje ligt tussen rotsen met verscholen strandjes. Paardenliefhebbers gaan hier veelal naar toe om een paard te huren en door de pijnboombossen te rijden. Maar eerst kom je dan nog in Mortiás, met zijn bijna rode rotsen, waar ook al diverse (ongestoorde) zwemmogelijkheden zijn.

Wij laten het aan ons voorbijgaan en rijden terug naar Argalastí en zakken nu door naar Lafkos. Hier maken we een korte stop voor wat drinken en rijden daarna door naar Plataniás. Veel toeristen gaan hierheen voor het Mikrostrand, dat er ditmaal verlaten bijligt.Om tien uur ’s morgens vertrekt hiervandaan een boot naar Skiathos en keert aan het eind van de middag weer terug. Volgens de kaart is er ook een oversteek naar Evvia mogelijk.

In de haven ligt een grote vissersboot, waarop de was hangt te drogen. Dit is een van de schuiten waarop vissers uit Mediteranesische landen (vooral Egyptenaren) aanmonsteren en die de zeeën van Griekenland leegvissen. Tot verdriet van de kleine schnabbelaar, die hier al bijna niet meer te vinden is. Onder een groepje bomen maken wij een broodje met tomaat soldaat en keren terug noordwaarts om ergens een plekje aan een strand te veroveren.

We rijden terug via Lafkos naar Milína, maar naar dat strand gaat onze voorkeur niet uit. Het liefst een baai, maar daar zijn er hier in het westen van Pilion niet veel van. Hórto – met zijn openluchttheater en oude visserswoningen - rijden we voorbij. De afslag naar Páou missen we en dan maar naar Kálamos.
Dit is een lieftallige gemeenschap vol vakantiehuisjes, helaas voor ons is er geen parkeerruimte langs de smalle strandweg. Laat staan dat er een parkeerplaats is. Een plek die daarvoor kan doorgaan is afgesloten. Iets verderop is nog een stuk strand, bij een doodlopende weg. We steken een bruggetje over en belanden tussen de huizen. En dan ineens – uit het niets – de woorden ‘No Parking’. We gaan niet door tot het eind en draaien bij de eerste de beste gelegenheid en zien het strand niet. Het is niet de laatste kans op strand. Boven Argalastí ligt bijvoorbeeld de afslag naar Lefókastro.

De weg kronkelt naar beneden en bij het strand is ook voldoende parkeerplek. Aan de linkerkant en het middenstuk van het strand liggen diverse mensen. Rechts – iets minder mooi – bij de rotsen is vrij. Het zand is bezaaid met rotzooi. Tineke rolt haar matje uit en heeft er daardoor nauwelijks last van. Ik leg mijn badlaken neer en we gaan te water.

Ik zwem een tijdje langs de rotsen tot ik bij een plek kom waar een woning boven de rotsen staat. Een pad daalt af naar het water en de bewoners hebben er zelfs een romantisch zitje gecreëerd. Nee, aan land ga ik niet. Het is tijd om terug te zwemmen en nog een tijdje te zonnen, waarbij ik in slaap val.

Verbranden? Gelukkig niet. Via de strandweg rijden we door naar Afissos en doen in Kalá Nerá nog wat boodschappen. Ik wandel nog even naar Enalion voor een mailtje en het laatste nieuws.

Tegen negenen wandelen we naar het dorp, waar een gezellige zomersfeer hangt. Bij het industriegebouw wordt hout verbrand. Het vonkt lekker handig in dit hete klimaat, waar een bosbrand snel uit de hand kan lopen. We eten bij Nirvana. Tineke eet een spaghetti.Henk een tzoutzoukakia en we hebben er rode bieten bij, op de groene bietensla. Het eten is er zoals altijd goed, de bediening ver beneden peil en de sfeer – omdat wij aan het water zitten – goed.

Van afstand zie ik dat Robin van Persie scoort tegen Mexico. De tweede helft maken wij niet meer mee. Gelukkig is Naomi er om ons (via sms) op de hoogte te houden van de 2-1-zege.

2010-06-30T21:33:00.001+02:00

Sirtaki

Deel 17 dinsdag 25 mei 2010
Vandaag staat een bezoek aan de oostkust op het programma. Waar Pilion de Aegische Zee raakt. Maar de dag begint met de gang naar de bakker en het ontbijt, vervolgens de vaat en een donkere was. De laatste donkere was voor mij hier in Kalá Nerá.
Tineke neemt haar BOX 5837 in ontvangst, opnieuw een rode Gertz, duidelijk minder getekend en zelfs met - op de achterruit - een sticker van het verhuurbedrijf Union Rental.

Nog even de laatste dingen op ruimen, bed opmaken en daarna kunnen we op pad. Zwemspullen mee, voor je weet maar nooit. We hebben bovendien niet voor niets hier in Griekenland nog snel zwemschoentjes aangeschaft. Die moet je dan toch een keer gebruiken.

Maar goed naar het oosten dus, eerst afzakken langs Korópi en Afétes en daarna bij het grote kruispunt links aanhouden, rechtdoor rijden vind ik ook prima. We rijden naar Neochóri en - het wordt soms eentonig als je vaak naar Griekenland gaat - kom je vanzelf de bewijzen van natuurbranden tegen. De bodem heeft zich al weer hersteld en het is soms een wonder als je ziet dat de ene boom wel is gespaard en de ander niet. Woningen schijnen soms in vlammen op te gaan, maar daar kunnen we hier niets van ontdekken. Terwijl twee jaar geleden ook delen van Pilion een grote vuurmassa waren. En mensen uit het midden van Pilion zijn geëvacueerd naar Volos.

Neochóri rijden we voorbij. Hier in de buurt zijn veel bedrijfjes die hun geld verdienen met de verkoop van leisteen. Het plaatsje zelf staat hierom ook bekend maar ook vanwege het in terrassen(hoogteverschil) opgedeelde plein. Het eerste zien we, het tweede laten wij aan ons voorbijgaan.

In de buurt van Kalamáki staat een Nederlandse camper op een parkeerplaats. Tineke stuurt haar auto erachter en we maken een kort praatje. Nederlands met een pensioentje trekken er steeds vaker opuit. Zes weekjes toeren. Via Igoumenitsa Griekenland inrijden, langs het noorden via de oostkust en de Pelopónesos weer omhoog door naar Epirus naar het startpunt. Wij zien voor de kust een stukje van de Sporaden liggen. Dit moeten Skiathos en Skopelos zijn. Wat was het heet, toen wij op Skiathos zaten. Geen eiland waar we snel naar zullen terugkeren of het moet zijn vanwege een bezoekje aan Alonissos, ook al zo'n apart eiland. Groen, met heel veel vriendelijke mensen.
Na een extra rondje - langs Kalamáki - stuur ik Tineke de goede weg op naar Lambinoú. Hier moeten we wat drinken kopen. Maar we zijn er al voorbij voor we er erg in hebben en passeren het klooster van Panaghias Lambidónas. Volgens een legende is hier een boot gered. In een vreselijke storm geraakt leidde een goddelijk licht het scheepje tussen alle ondieptes en rotsen door naar de baai. Als dank voor die steun bouwde de kapitein dit kloostertje. Het is deels gerestaureerd, maar nog niet klaar.

Voor Tineke een reden om niet te stoppen en door te rijden naar die baai, waar zij pootje baadt en anderhalf uur lang de zon op zich laat inwerken. Ik ga onder. Wel koud, maar ik houd het toch minimaal een halfuur vol. De waterschoentjes krijg ik niet aan. De hoge wreef speelt mij parten. Het walsen over het grind is pijnlijk, volgende keer toch nog maar eens die schoentjes proberen.

Tijd om te vertrekken naar ons hoofddoel Tsagkaráda. Eigenlijk zijn dit vier dorpen. Aghia Kiriakí, Aghia Stéfanos, Aghia Paraskeví en Taxiárches. In het laatste deel staat een ongeveer duizend jaar oude plataan naast een eeuwig spuitende fontein. Maar ja waar is dat ding. Ongetwijfeld op het plein, maar dat staat nergens aangegeven. Op zoek naar water slaan we af en komen bij de kust.

Mylopótamos heet het hier. De weg houdt op. Er zijn hier een prachtige stranden. Nee, alleen ben je daar niet. Wij eten bij Angelika op het terras, dat boven een tien meter diepe afgrond zweeft. En stampen op de houten vloer mag ik niet. Want er liggen enkele verrotte dikke balken. Onder mijn voeten. Ons maal bestaat uit tzatziki en worstjes, plus een niet bestelde xoriatiki. Maar er wel voor betalen. Hoe dat zo komt, gewoon de Griekse toevoeging bij de worstjes klinkt bijna als het woord voor de Griekse salade. Omdat we aan eten toe zijn, komt het toch wel op.

Op pad maar weer. De ruim duizend jaar oude plataan in Aghia Paraskeví - meer dan veertien meter dik volgens de overlevering - zien we ook niet. Wij rijden terug. Tineke moet tanken, draait netjes het station, maar de Griek die achter ons rijdt heeft andere bedoelingen. Hij moet ook tanken en steekt zijn auto voor die van Tineke naar binnen. Ja niet iedere Griek neemt overal zijn tijd voor. Zet een Griek achter het stuur van een auto en hij verandert in een snelheidsmonster. Zelfs de doodgraver heeft hier haast en jakkert ons - vlak voor een bocht - voorbij. Nee de doden zelf hebben geen haast.
We rijden via Miliés terug en doen in Kalá Nerá boodschappen. Vullen wat vocht aan en nemen vleeswaren mee en sap voor het ontbijt mee. '

's Avonds gaan we om een uur of negen naar Pagasitikos. Daar is het hartstikke druk. Een bus met Grieken zit hier binnen. De bus niet, maar de bejaardenclub wel. Voor een ander Hollands stel wordt er nog een tafeltje gehaald en wij kunnen even later plaatsnemen op een leeg gekomen plekje. Dat is het voordeel als je niet al te vroeg gaat eten. Ik kies voor een melitsanasalata (vooraf) en een Kleftiko, Tineke neemt de lambstifado.
De oudjes zorgen voor veel reuring. In de goede betekenis. Zij vragen om muziek - als hun eten is verorberd en dansen de sirtaki. Niet het bekende sirtakinummer maar de muziek. Steeds weer, in andere samenstellingen. Vooral de vrouwen houden zich hiermee bezig. Een enkele man laat zich verleiden tot een dansje, tot een macho de dansvloer betreedt en als een stier de vrouwen probeert te verleiden. Wij genieten. Tineke heel zichtbaar, en zij ondergaat de avances van een Griek. Het wordt vanzelf laat en het is toch tegen twaalven dat wij teruggaan. Pas nadat Henk een tweede Fischer naar binnen heeft laten glijden.

2010-06-29T22:53:00.001+02:00

Spoorlijn

Deel 16 maandag 24 mei 2010
De laatste volle week van onze vakantie is begonnen. Douchen, naar de bakker, waar de jonge dame mij weer aan een brood helpt en dan terug. Ontbijt maken, vaat doen en een babbel met Maria die de vaat wil doen en slechts met moeite te bewegen is om dat aan mij over te laten. Dit zijn dingen die een man zelf hoort te doen. En niet alleen een man tijdens zijn vakantie ook gewoon thuis. Het zijn werkzaamheden die hij aankan, dus doet. Althans bij mij is dat zo. Ook doe ik mijn eigen was, regelmatig. Ook op vakantie. Vandaag moet dat nog even wachten tot ik terug ben van de wandeling. Want die gaan we waken.

Aan de wandeling beginnen we om ongeveer half elf. Een wandeling van Kalá Nerá naar Miliés en weer terug; een afstand van ongeveer elf kilometer. Het eerste stuk kennen we van een eerdere tocht. Een tocht, die ons toen niet het gewenste resultaat opleverde, maar die desondanks voor ons zeer leerzaam was. Met de beschrijving van Ross in de hand is het echter een makkie. Vanaf de grote weg richting heuvels lopen en dan tweemaal de bordjes Miliés volgen.

De tweede keer worden we richting een kaldarimi geloodst. En dat betekent oneffen terrein. Klimmen over ezelspaden, bepakt als ezels? Nee, zover wil ik niet gaan. Wel hebben we voldoende mee te sjouwen. Ieder twee flessen water, fototoestellen zodat we ook nog iets zichtbaar kunnen maken voor het thuisfront en uiteraard ook voor onszelf.

Tineke heeft daarnaast ook al dagenlang een stok bij zich en daar stampt ze lekker hard mee op de grond. Het ritme van haar loop en om… Nee dat verklap ik niet. Lees maar vrolijk verder.

De omgeving is prachtig, tussen struiken, bloemen en (olijf)bomen door wandelen we verder. Rode stippen geven de route aan. Hier en daar raken de toppen van de struiken elkaar, waardoor we door een tunnel van groen wandelen.

Voor ons duikt een ouder paar op. Die heeft het er even van genomen. Plukt onderweg allerlei kruiden, die hier gewoon in het wild groeien. Ze laten ons passeren op het smalle pad en we laten hen snel achter ons. Tweemaal haken ze aan. De eerste keer als ik weer eens uitgebreid een foto sta te maken, de tweede keer als ik sta te fotograferen en we op een bruggetje de tijd nemen om het vochtgehalte aan te vullen. Dat is wel nodig want de tocht omhoog - we overbruggen ongeveer een hoogteverschil van 370 meter - en de warmte laten ons flink zweten.

Ver voordat ik water heb horen ruisen, heeft Tineke al in de smiezen dat we in het watergebied gekomen, vlak voor we bij Miliés zijn. Niet dat daardoor de route er eenvoudiger op wordt. Maar echt super lastig wil ik het ook weer niet noemen. Wel is het zo dat enkele passages erg drassig zijn geworden. Uiteindelijk bereiken we Miliés en blijven klimmen, steken de weg naar het treinstation over en daarna nemen we via een kaldarimi het laatste stukje naar het dorpsplein.

Meteen bij de eerste de beste taveerne neerploffen, aan een tafeltje in de zon. Voor Tineke was het laatste stukje eigenlijk iets te veel; een hongerklop. Dat komt niet alleen bij wielrenners voor maar wandelaars kunnen daar ook last van hebben. Drink en eet op tijd. De lokale salade en de mezes, ja die waren er niet. Wel tzatziki en een xoriatiki, met wat brood eten we het heerlijk weg. En de jus en citroenlimonade smaken ook prima. We tellen hier 15,50 euro voor neer.

Omdat het museum op maandag is gesloten besluiten we om Miliés verder te vergeten en terug te wandelen. Een Engels koppel vraagt ons de wandelweg naar Vitsea (via een kaldarimi) maar daar kunnen we hen niet aan helpen. Zelf zakken we af via het eerder bewandelde ezelspad en lopen daarna naar het treinstation. Hier staat het treintje weer. Heeft ongetwijfeld weer een gezelschap naar Miliës gereden. Inderdaad. Ditmaal geen kinderen maar volwassenen.

Onze tocht gaat over de spoorlijn, over een ijzeren brug en door een tunnel. Voor de tweede tunnel moeten we weer een kaldarimi in en dan naar beneden. Ik stel voor om iets eerder een deels onverharde weg te nemen. Die hebben we eerder ook al eens met Berbel en Maaike gewandeld. Een van de redenen is dat die weg iets gemakkelijker wandelt dan over de schots en scheef liggende stukken steen. En vermoedelijk ook iets veiliger. Hoewel een paar honden wel vervaarlijk blaffen en één hond toch wel interesse had in de kuiten van Tineke.

Ja, en dan hebben jullie natuurlijk ook nog een verklaring van mij tegoed. Terwijl wij over het spoor lopen roept Tineke een eenlettergrepig woord. Ik draai me om. Zie niets. Maar over mijn voet kronkelt ondertussen een slang van bijna een meter lang weg. Echt ik heb de slang niet gezien. En ook niet of de foto kunnen zetten als bewijs van zijn zijn.

De tijd lijkt hier vanzelf te gaan. De avond valt en voor we het beseffen zijn we terug in Kamèlia en al weer toe aan een nieuwe maaltijd. Ditmaal kiezen we voor een verblijf bij Ta Kanarinia, de kanarie. Aan de hoofdweg gelegen. Het is hier altijd rustig. Stil. Een tafel bezet met eters en een tafel waar mensen die wij hebben ontmoet tijdens de Meteora-reis, aan het uitbuiken zijn.

Veel keus is er niet en ook is er niet eens alles. Gemista voor Tineke en dan zijn de gevulde tomaten en paprika op. Henk komt uit op een Bifteki. Het eten smaakt prima. Tussendoor worden we nog verwend met stukken koek, spetsofai, ingemaakte walnoot en we sluiten af met een zoetigheid.

De eigenaar is een prater, die het hoofd boven water houdt omdat het pand van hemzelf is en hij geen huur hoeft te betalen. Bovendien is het een familiebedrijf. Zijn vrouw staat in de keuken en hij doet de bediening Als hij niets te doen heeft houdt hij zich bezig met het maken van miniatuurwoningen. En ook die krijgt de argelozer eter – na afloop – te zien.

2010-06-27T09:26:00.000+02:00

Rustdag

Deel 15 zondag 23 mei 2010
Een luie dag. Een luie zondag. Voor mij nog luier dan voor Tineke. Ik word om negen uur wakker. Lekker uitgeslapen. De ochtend nadat Internazionale de Champions League heeft gestolen. Maar misschien hebben ze dat ook wel al eerder gedaan. Of is het toch verdiend, omdat voetbal oorlog is en niemand erin is geslaagd om het defaitisme van Mourinho uit te kleden. Zelfs tacticus Van Gaal niet.

Genoeg gekletst over voetbal tijdens mijn vakantie. Ik ga naar de bakker. Maar die is op zondag niet open. Althans mijn bakker. De supermarkt is wel open, maar heeft geen vers brood. Ach dan maar een klein potje koffieprut meenemen, omdat we die toch nodig hebben later deze week. Door naar de bakker bij de hoofdweg, want die is op zondag wel open.
Ho, stop. Laat ik deze alinea opnieuw beginnen. De bakker is op zondag open! Hè? Nogmaals: de bakker is op zondag open!!! En er staat een jong ding (meisje) achter de toonbank, die mij met plezier een (warm) broodje verkoopt. Voor slechts 80 eurocent. Daar heb je in Holland een halfje voor.
Ik snel terug, snel hè. Ik verzorg het ontbijt met – omdat het zondag is – een zacht (te zacht) gekookt eitje. Maar het smaakt wel, ook al is er nog steeds geen zout. Ga lezen, weer een boek uit en doe de vaat, terwijl Tineke een extra lang rondje rent. Vijftig minuten rent zij zich in het zweet, terwijl ik al weer in de tuin zin. Heerlijk niets doen, een luie dag. Voor Tineke is het werken nog niet gedaan, want zij doet nog snel een wasje. Waar vrouwen zich toch druk mee kunnen maken. Op zondag, tijdens je vakantie. Maar ja, je kunt die bezwete kleding toch ook niet laten liggen.

In het begin van de middag gaan we het dorp in. Naar de pantoffelparade, zoals Tineke het flaneren langs de boulevard noemt. Wij duiken het terras van Enalion op, om even wat te eten en te drinken en een mailtje op te stellen. Tineke kiest voor een tosti (drie stuks) haam/kaas – en krijgt er chips bij. Henks keuze valt op een clubsandwich, steevast geserveerd met patat. Vanwege de zon wordt het internetten niets. Niks te zien op het beeldschermpje. Tineke krijgt het koud, gaat terug om een trui te halen en als er een paar druppels vallen maak ik van de gelegenheid gebruik om te verkassen en overdekt te gaan zitten. En dan is er ook zicht op de aansluiting, komt er een Alfa op tafel. Een Alfa? Ja, lees maar terug naar het vorige mailen.

We zoeken nog iets op voor Tineke op internet, over falangisten. Wat dat nou precies inhoudt. Niet voor haar cursus kunstgeschiedenis, maar vanwege een ingewikkeld boek dat zij leest en we maken daarna nog een rondgang door het dorp dat vol staat met geparkeerde auto’s, Griekse auto’s. De Griekse bergbewoners zijn eindelijk hun berg afgekomen om zich te laten zien langs de boulevard en hun kinderen even de gelegenheid te geven om te zwemmen in de zee, in de Golf van Volos.

Tineke doet nog snel wat boodschapjes en daarna terug naar Kamèlia, waar ik dit stuk tik. Het verhaal van gisteren ligt nog steeds te wachten, is nog niet geschreven, heeft nog geen vorm gekregen.

Uit eten? Nee vanavond niet. We eten brood met Russische salade en tzatziki. Doen het ook daar kalm mee. Een echte rustdag derhalve.